15 minutes
The former head of the NYPD’s school safety division solicited and accepted bribes from the CEO of a Florida-based tech company in a bid to snag a multi-million deal to put his panic button software in New York City’s public schools, federal prosecutors charged Thursday. The former NYPD chief, Kevin Taylor, and the executive, Geno […] The post Ex-NYPD Official Indicted for Accepting Bribes From Tech Exec in Scheme First Reported by THE CITY appeared first on THE CITY - NYC News.
15 minutes
The former head of the NYPD’s school safety division solicited and accepted bribes from the CEO of a Florida-based tech company in a bid to snag a multi-million deal to put his panic button software in New York City’s public schools, federal prosecutors charged Thursday. The former NYPD chief, Kevin Taylor, and the executive, Geno […] The post Ex-NYPD Official Indicted for Accepting Bribes From Tech Exec in Scheme First Reported by THE CITY appeared first on THE CITY - NYC News.
19 minutes
The city will not hold a primary election on Feb. 17, but is prepping for the April 7 spring election. The post No primary election in Milwaukee next week, but crucial election coming in April appeared first on Milwaukee Neighborhood News Service.
The city will not hold a primary election on Feb. 17, but is prepping for the April 7 spring election. The post No primary election in Milwaukee next week, but crucial election coming in April appeared first on Milwaukee Neighborhood News Service.
21 minutes
WASHINGTON — A federal judge issued a preliminary injunction Thursday, blocking the Department of Defense from downgrading Arizona Democratic Sen. Mark Kelly’s rank as a retired Navy captain for appearing in a video where he and other lawmakers reminded members of the military they aren’t required to follow illegal orders. Senior Judge Richard J. Leon […]
WASHINGTON — A federal judge issued a preliminary injunction Thursday, blocking the Department of Defense from downgrading Arizona Democratic Sen. Mark Kelly’s rank as a retired Navy captain for appearing in a video where he and other lawmakers reminded members of the military they aren’t required to follow illegal orders. Senior Judge Richard J. Leon […]
21 minutes
La dimisión del máximo funcionario civil del Reino Unido, Chris Wormald, pone de manifiesto el impacto político del escándalo que vincula al exembajador Mandelson con Epstein, mientras el primer ministro trata de recomponer su liderazgo y a su equipo de gobierno.
21 minutes
La dimisión del máximo funcionario civil del Reino Unido, Chris Wormald, pone de manifiesto el impacto político del escándalo que vincula al exembajador Mandelson con Epstein, mientras el primer ministro trata de recomponer su liderazgo y a su equipo de gobierno.
22 minutes
(The Center Square) - The Arizona House Committee on Artificial Intelligence and Innovation passed a bill on Thursday seeking to develop school instruction surrounding AI. Committee members voted 4-2, with one member voting present, on House Bill 4005, which was introduced by Rep. Nick Kupper, R-Yuma. HB 4005 would require school districts and charter schools to give instruction on the “ethical, moral and educational uses” of AI. The instruction would need to be based on “basic techniques for AI prompts” and “ethical considerations for using AI in learning and in daily life.” The bill defines AI as a “machine-based system that is able to make predictions, recommendations or decisions,” including “generative systems that produce content in response to prompts.” School districts or charter schools would be allowed to implement the instruction into existing curricula or create a whole new separate course, HB 4005 states. On Oct. 15 of each year, the bill would require school districts and charter schools to submit a report to the Arizona Department of Education describing the type of AI instruction they provide to students. The state DOE can offer guidelines, resources or grants to help schools implement AI instruction, HB 4005 notes. At the bill’s hearing, Kupper said if Arizona schools are not giving “some level of AI instruction” to their students, then schools are failing to prepare them “for the new real world.” Kupper said he wrote the bill to allow school districts to implement AI instruction “as they see fit.” Also, the state representative said he delayed the bill's start to the 2027-2028 school year to allow school districts to determine whether they need more funding and, if necessary, request it from the Legislature. During deliberations on the bill proposal, Rep. Junelle Cavero, D-Phoenix, said she appreciated Kupper bringing the bill forward, calling it “quite important.” However, she said she would vote “present” on the bill to “look more deeply into the ethical, moral and educational uses” of AI. State Reps. Anastasia Travers, D-Chandler, and Betty Villegas, D-Tucson, voted “no” on HB 4005. Travers said she liked the idea of the bill, but noted she did not think the Legislature could force the state Department of Education to “create a curriculum, train up teachers or hire more people” to teach AI at this time. “ I can't mandate for public schools to do something. I can't even get special needs teachers for my kids,” she explained. Along with Kupper, Reps. James Taylor, R-Surprise; Julie Willoughby, R-Chandler; and Justin Wilmeth, R-Deer Valley, voted "yes."
(The Center Square) - The Arizona House Committee on Artificial Intelligence and Innovation passed a bill on Thursday seeking to develop school instruction surrounding AI. Committee members voted 4-2, with one member voting present, on House Bill 4005, which was introduced by Rep. Nick Kupper, R-Yuma. HB 4005 would require school districts and charter schools to give instruction on the “ethical, moral and educational uses” of AI. The instruction would need to be based on “basic techniques for AI prompts” and “ethical considerations for using AI in learning and in daily life.” The bill defines AI as a “machine-based system that is able to make predictions, recommendations or decisions,” including “generative systems that produce content in response to prompts.” School districts or charter schools would be allowed to implement the instruction into existing curricula or create a whole new separate course, HB 4005 states. On Oct. 15 of each year, the bill would require school districts and charter schools to submit a report to the Arizona Department of Education describing the type of AI instruction they provide to students. The state DOE can offer guidelines, resources or grants to help schools implement AI instruction, HB 4005 notes. At the bill’s hearing, Kupper said if Arizona schools are not giving “some level of AI instruction” to their students, then schools are failing to prepare them “for the new real world.” Kupper said he wrote the bill to allow school districts to implement AI instruction “as they see fit.” Also, the state representative said he delayed the bill's start to the 2027-2028 school year to allow school districts to determine whether they need more funding and, if necessary, request it from the Legislature. During deliberations on the bill proposal, Rep. Junelle Cavero, D-Phoenix, said she appreciated Kupper bringing the bill forward, calling it “quite important.” However, she said she would vote “present” on the bill to “look more deeply into the ethical, moral and educational uses” of AI. State Reps. Anastasia Travers, D-Chandler, and Betty Villegas, D-Tucson, voted “no” on HB 4005. Travers said she liked the idea of the bill, but noted she did not think the Legislature could force the state Department of Education to “create a curriculum, train up teachers or hire more people” to teach AI at this time. “ I can't mandate for public schools to do something. I can't even get special needs teachers for my kids,” she explained. Along with Kupper, Reps. James Taylor, R-Surprise; Julie Willoughby, R-Chandler; and Justin Wilmeth, R-Deer Valley, voted "yes."
22 minutes
Time to act on animal welfare Channel Comment brendan 13th February 2026 Teaser Media
22 minutes
Time to act on animal welfare Channel Comment brendan 13th February 2026 Teaser Media
22 minutes
Iruñeko Alde Zaharreko etxebizitza-blokean 11 pisu turistiko eraikitzeko lizentzia lortu zuen enpresak, baina bizilagunek eta Etxebizitza Sindikatu Sozialistak egindako borrokaren ondorioz, atzera egin du azkenean. Sindikatuak azaldu du lanean jarraituko duela, "auzoak eta etxebizitzak langile-klasearen eskuetan egon daitezen, eta ez haiekin negozioa egiten dutenen eskuetan".
22 minutes
Iruñeko Alde Zaharreko etxebizitza-blokean 11 pisu turistiko eraikitzeko lizentzia lortu zuen enpresak, baina bizilagunek eta Etxebizitza Sindikatu Sozialistak egindako borrokaren ondorioz, atzera egin du azkenean. Sindikatuak azaldu du lanean jarraituko duela, "auzoak eta etxebizitzak langile-klasearen eskuetan egon daitezen, eta ez haiekin negozioa egiten dutenen eskuetan".
22 minutes
22 minutes
Trenbide-garraio publikoak ezinbesteko zerbitzu estrategikoa izan beharko luke lurraldea egituratzeko, haren jarduera sozioekonomikoari eusteko eta karbono-isuriak murrizteko. Gai horri buruzko eztabaida ez da ia egon Nafarroan, eta AHTra murriztuta geratu da ezinbestean. Joan den abenduaren 18an, Garraio Ministerioak Iruña eta Altsasu artean AHTa eraikitzeko informazio-azterlana argitaratu zuen. Eragin handiko eta 800 milioi eurotik gorako kostua izango duen obra honek ez du eztabaida handirik piztu Nafarroako klase politikoaren artean. Berriro errepikatzen da aurreko tarteekin gertatutakoa. Baina are deigarriagoa da, Adamuzeko eta Gelidako (Bartzelona) trenbide-istripu mingarrien ostean, eta manipulatzeko asmorik gabe, egungo trenbide-ereduaren datuak eta mugak azaleratu direnean, hain larriak direnak, ezen gure buruari galdetzen baitiogu: benetan behar al dugu sozialki eta ekonomikoki jasangarriak ez diren trenak eraikitzea? Zeintzuk izan beharko lirateke lehentasunak eta zer egin genezake hauen alde? Aspaldidanik, unibertsitateko hainbat azterlanek abiadura handiaren eraginkortasun ekonomiko, sozial eta ingurumen ezaz ohartarazi izan digute. Errentagarritasun finantzariorik ez dagoenez, gizarteak ez luke inoiz berreskuratuko inbertitutako diru publikoa, eta ADIF izugarriki zorpetuko litzateke. Sozialki, hirigune handietan bizi den gutxiengo bat izango litzateke AHTaren zerbitzuen onuraduna, aldirietako trenbide-sarearen narriadura progresiboan sakonduko litzatekeen bitartean. Azkenik, AHTaren eraikuntzak, mantentze lanek dakarten isuriak eta zerbitzu honen onurak jasoko lituzkeen biztanleriaren inguruko kalkuluak eginez gero, honen guztiaren ingurumen-balantzea nahiko pobrea da, garraioaren trantsizio ekologikorako ez daukagun denbora galaraziz. Ezin gara sorgor geratu gure etorkizuna hipotekatuko duen azpiegitura baten aurrean. AHTaren alternatiba bakarra berau gelditzea da Eta iragarpen hauek guztiak azken egunotan aditzera eman izan diren datuekin berresten ari dira. AHTa hondamendi ekonomikoa da. ADIFen zor metatua 25.000 milioi eurokoa da. Orain arte, 57.000 milioi euro gastatu dira Espainiako Estatuan 3.993 km eraikitzeko: km bakoitzak 16 milioi euro balio du, eta urtean 120.000 euro behar dira beronen mantenurako. Gainkostuak ahaztu gabe: azkena "Euskal Y-ari" dagokiona da, dagoeneko 2.200 milioi eta 20 urteko atzerapena metaturik daramatzana. Zentzurik gabeko lineak inauguratzearen eromenaren ondorioz, Abiadura Handiko Trenaren aurrekontuaren %85 beronen eraikuntzan gastatzen da, eta % 15a bakarrik mantentze lanetan. AHTaren hedapen kaotiko hau oso inpaktu larriak eragiten ari da, eta herri-klaseak dira kaltetuenak. AHTa bidaiari guztien %5ak bakarrik erabiltzen du, eta %90ak aldiriko trena. Hala ere, AHTaren inbertsioa aldirikoa baino 15 aldiz handiagoa da. Eta hau guztia garesti ordaintzen ari gara, tren-sindikatuek salatzen duten bezala: langile falta, zerbitzuen atzerapenak eta ezabaketak, trenen erosotasun falta, istripuak, landa-geltokien itxierak, mantentze-baseen desegitea, pribatizazioak... Egoera honek agerian uzten du kalitate, justizia eta birbanaketa sozial eza. Eta, azkenik, AHTak ez du balio ibilgailuak errepidetik ateratzeko. Hainbeste km eraiki diren arren, tren bidezko salgaien garraioa oso urria da oraindik: tren bidezko salgaien garraioa %4-5ekoa da, eta Europan, berriz, % 30ekoa. Lurraldea artifizializatzea, zementatzea eta suntsitzea ahaztu gabe: ekosistemak zatitzen eta nekazaritza-paisaia suntsitzen duten tunelak eta biaduktuak. Datu hauek guztiek eta gehiago balio beharko lukete Nafarroan trenbideen arloan egiten ari dena zalantzan jartzeko, ekonomiaren arloan arrazionalagoa, gizarte arloan eraginkorragoa eta ingurumen arloan onuragarriagoa den trenbide eredu bat sustatzeko. Gobernuek iragartzen dutena iragartzen dutela, Nafarroan AHTaren obrarekin jarraitzeak atzerapenak eta gainkostuak metatzen jarraitzea ekarriko du, "Euskal Y-aren" bideari jarraituz. Estatuak ez du ahalmen ekonomikorik hartutako eraikuntza-konpromisoei azkar eta simultaneoki erantzuteko, ez eta herritarrek gehien eskatzen dituzten zerbitzuen mantentze eta kalitate premiei aurre egiteko ere. Ez Nafarroan, ez estatu osoan. Baina gutxinakako obrekin jarraitzeko burugogorkeria agoniko hau kolektiboki eta urteetan zehar ordainduko dugu: trenbide-zerbitzuaren narriadura progresiboa, ibilgailu pribatuaren ordezko mugikortasuna ahalbidetuko duten zerbitzu eta geraleku berriak hobetzeko eta irekitzeko atzerapena, salgaien garraioa ez haztea, eta gizarte-beharrak handitzen diren bitartean zerbitzu publikoetan inbertitzea oztopatuko duten obretan alferrikako xahuketa. Egoera honi buelta emateko hamaika arrazoi egon arren, etsipena sumatzen da, edo dena galduta dagoelako itxura. Espainiako Gobernuaren publizitate-makineria arduratzen da honetaz, eta obrak egiteko errekor gastuak iragartzen ditu, nahiz eta totalaren %15 baino ez izan. Adorea galtzeko beste elementu bat Nafarroako Gobernuaren eta AHTaren aldeko plataformaren arteko lotura eta lankidetza egiaztatzea da, abiadura handia sozialki legitimatzeko. Edota AHTa indar politikoen agendatik desagertzea, kontrako jarrera stand-by-ean jarriz, liskar publikoa saihestuz haien itun politikoen alde, eta efektu desmobilizatzailea eraginez. Hala ere, ez dago beste aukerarik. Ezin gara sorgor geratu gure etorkizuna hipotekatuko duen azpiegitura baten aurrean. AHTaren alternatiba bakarra berau gelditzea da, eta ez berau eraikitzea. Ez dago hobetzeko tarterik. Abiadura Handiaren eredua krisian dago eta trenbide-sarearen krisia eragiten ari da. Argi eta garbi aldarrikatu behar da “STOP AHT”. Trenbide zerbitzu publiko duina lortu ahal izateko, kalitatezkoa, ekologikoa, erabiltzaileen eta langileen esku egongo dena, segurua eta egungo sarea hobetuz lehentasun sozialei erantzungo diena. Ausardiaz egiten ez badugu, eta maila guztietan gehiengoren AHTarekiko gaitzespena irmoki eta era iraunkor batean agerian uzteko gai ez bagara, AHT harlauza bat izango da etorkizunerako, non, gainera, jada ez dugun tren sozial egokirik izango denontzat eta denetarako. Pablo Lorente Zapatería eta Jule Goñi Montero, Sustrai Erakuntza fundazioaren kideak
22 minutes
Trenbide-garraio publikoak ezinbesteko zerbitzu estrategikoa izan beharko luke lurraldea egituratzeko, haren jarduera sozioekonomikoari eusteko eta karbono-isuriak murrizteko. Gai horri buruzko eztabaida ez da ia egon Nafarroan, eta AHTra murriztuta geratu da ezinbestean. Joan den abenduaren 18an, Garraio Ministerioak Iruña eta Altsasu artean AHTa eraikitzeko informazio-azterlana argitaratu zuen. Eragin handiko eta 800 milioi eurotik gorako kostua izango duen obra honek ez du eztabaida handirik piztu Nafarroako klase politikoaren artean. Berriro errepikatzen da aurreko tarteekin gertatutakoa. Baina are deigarriagoa da, Adamuzeko eta Gelidako (Bartzelona) trenbide-istripu mingarrien ostean, eta manipulatzeko asmorik gabe, egungo trenbide-ereduaren datuak eta mugak azaleratu direnean, hain larriak direnak, ezen gure buruari galdetzen baitiogu: benetan behar al dugu sozialki eta ekonomikoki jasangarriak ez diren trenak eraikitzea? Zeintzuk izan beharko lirateke lehentasunak eta zer egin genezake hauen alde? Aspaldidanik, unibertsitateko hainbat azterlanek abiadura handiaren eraginkortasun ekonomiko, sozial eta ingurumen ezaz ohartarazi izan digute. Errentagarritasun finantzariorik ez dagoenez, gizarteak ez luke inoiz berreskuratuko inbertitutako diru publikoa, eta ADIF izugarriki zorpetuko litzateke. Sozialki, hirigune handietan bizi den gutxiengo bat izango litzateke AHTaren zerbitzuen onuraduna, aldirietako trenbide-sarearen narriadura progresiboan sakonduko litzatekeen bitartean. Azkenik, AHTaren eraikuntzak, mantentze lanek dakarten isuriak eta zerbitzu honen onurak jasoko lituzkeen biztanleriaren inguruko kalkuluak eginez gero, honen guztiaren ingurumen-balantzea nahiko pobrea da, garraioaren trantsizio ekologikorako ez daukagun denbora galaraziz. Ezin gara sorgor geratu gure etorkizuna hipotekatuko duen azpiegitura baten aurrean. AHTaren alternatiba bakarra berau gelditzea da Eta iragarpen hauek guztiak azken egunotan aditzera eman izan diren datuekin berresten ari dira. AHTa hondamendi ekonomikoa da. ADIFen zor metatua 25.000 milioi eurokoa da. Orain arte, 57.000 milioi euro gastatu dira Espainiako Estatuan 3.993 km eraikitzeko: km bakoitzak 16 milioi euro balio du, eta urtean 120.000 euro behar dira beronen mantenurako. Gainkostuak ahaztu gabe: azkena "Euskal Y-ari" dagokiona da, dagoeneko 2.200 milioi eta 20 urteko atzerapena metaturik daramatzana. Zentzurik gabeko lineak inauguratzearen eromenaren ondorioz, Abiadura Handiko Trenaren aurrekontuaren %85 beronen eraikuntzan gastatzen da, eta % 15a bakarrik mantentze lanetan. AHTaren hedapen kaotiko hau oso inpaktu larriak eragiten ari da, eta herri-klaseak dira kaltetuenak. AHTa bidaiari guztien %5ak bakarrik erabiltzen du, eta %90ak aldiriko trena. Hala ere, AHTaren inbertsioa aldirikoa baino 15 aldiz handiagoa da. Eta hau guztia garesti ordaintzen ari gara, tren-sindikatuek salatzen duten bezala: langile falta, zerbitzuen atzerapenak eta ezabaketak, trenen erosotasun falta, istripuak, landa-geltokien itxierak, mantentze-baseen desegitea, pribatizazioak... Egoera honek agerian uzten du kalitate, justizia eta birbanaketa sozial eza. Eta, azkenik, AHTak ez du balio ibilgailuak errepidetik ateratzeko. Hainbeste km eraiki diren arren, tren bidezko salgaien garraioa oso urria da oraindik: tren bidezko salgaien garraioa %4-5ekoa da, eta Europan, berriz, % 30ekoa. Lurraldea artifizializatzea, zementatzea eta suntsitzea ahaztu gabe: ekosistemak zatitzen eta nekazaritza-paisaia suntsitzen duten tunelak eta biaduktuak. Datu hauek guztiek eta gehiago balio beharko lukete Nafarroan trenbideen arloan egiten ari dena zalantzan jartzeko, ekonomiaren arloan arrazionalagoa, gizarte arloan eraginkorragoa eta ingurumen arloan onuragarriagoa den trenbide eredu bat sustatzeko. Gobernuek iragartzen dutena iragartzen dutela, Nafarroan AHTaren obrarekin jarraitzeak atzerapenak eta gainkostuak metatzen jarraitzea ekarriko du, "Euskal Y-aren" bideari jarraituz. Estatuak ez du ahalmen ekonomikorik hartutako eraikuntza-konpromisoei azkar eta simultaneoki erantzuteko, ez eta herritarrek gehien eskatzen dituzten zerbitzuen mantentze eta kalitate premiei aurre egiteko ere. Ez Nafarroan, ez estatu osoan. Baina gutxinakako obrekin jarraitzeko burugogorkeria agoniko hau kolektiboki eta urteetan zehar ordainduko dugu: trenbide-zerbitzuaren narriadura progresiboa, ibilgailu pribatuaren ordezko mugikortasuna ahalbidetuko duten zerbitzu eta geraleku berriak hobetzeko eta irekitzeko atzerapena, salgaien garraioa ez haztea, eta gizarte-beharrak handitzen diren bitartean zerbitzu publikoetan inbertitzea oztopatuko duten obretan alferrikako xahuketa. Egoera honi buelta emateko hamaika arrazoi egon arren, etsipena sumatzen da, edo dena galduta dagoelako itxura. Espainiako Gobernuaren publizitate-makineria arduratzen da honetaz, eta obrak egiteko errekor gastuak iragartzen ditu, nahiz eta totalaren %15 baino ez izan. Adorea galtzeko beste elementu bat Nafarroako Gobernuaren eta AHTaren aldeko plataformaren arteko lotura eta lankidetza egiaztatzea da, abiadura handia sozialki legitimatzeko. Edota AHTa indar politikoen agendatik desagertzea, kontrako jarrera stand-by-ean jarriz, liskar publikoa saihestuz haien itun politikoen alde, eta efektu desmobilizatzailea eraginez. Hala ere, ez dago beste aukerarik. Ezin gara sorgor geratu gure etorkizuna hipotekatuko duen azpiegitura baten aurrean. AHTaren alternatiba bakarra berau gelditzea da, eta ez berau eraikitzea. Ez dago hobetzeko tarterik. Abiadura Handiaren eredua krisian dago eta trenbide-sarearen krisia eragiten ari da. Argi eta garbi aldarrikatu behar da “STOP AHT”. Trenbide zerbitzu publiko duina lortu ahal izateko, kalitatezkoa, ekologikoa, erabiltzaileen eta langileen esku egongo dena, segurua eta egungo sarea hobetuz lehentasun sozialei erantzungo diena. Ausardiaz egiten ez badugu, eta maila guztietan gehiengoren AHTarekiko gaitzespena irmoki eta era iraunkor batean agerian uzteko gai ez bagara, AHT harlauza bat izango da etorkizunerako, non, gainera, jada ez dugun tren sozial egokirik izango denontzat eta denetarako. Pablo Lorente Zapatería eta Jule Goñi Montero, Sustrai Erakuntza fundazioaren kideak
22 minutes
Azken bolada honetan, testuinguru ezberdinetan, mezu bera edo oso antzekoa entzun dut. Lehenengoa, duela hilabete inguru, lagun bati. “Nire 16 urteko alaba ezezagunekin geratzen da sare-sozialen bidez eta neuk eramaten dut kotxez behar duen lekura, horrela badakit non dagoen eta, gainera, ez dit gezurra esan beharrik. Berdin-berdin egingo du, horrek ez du konponbiderik, eta horrela, gutxienez, badakit non eta norekin dagoen eta zer egiten ari den”. Bigarrena, auzokide bati, duela astebete. “Nire 17 urteko semeari eta bere lagunei neuk erosten diet edaria, etxeko hozkailua ostiraletan ikusiko bazenu… gainezka izaten dut. Horrela, bederen, badakit zer edaten duen eta ez dit gezurrik esan behar”. Hirugarrena, gaur bertan, nire lankide bati. “16 urteko alabari etxeko balkoian erretzen uzten diot. Etxe barruan ez. Neuk erosten diot tabakoa, horrela badakit zer erretzen duen eta ez dit gezurrik esan behar”. Ezinezkoa al da harreman ona izatea eta geure seme-alaben autoritate-erreferente izaten jarraitzea? Nerabe horiek egiten dutena ondo ala gaizki dagoen albo batera utzita, hiru kasuetan gurasoen hausnarketa bera antzematen da: "Harreman ona izan nahi dut nire seme edo alaba nerabearekin. Nire gurasoak oso zorrotzak ziren nirekin eta horrexegatik esan behar izaten nien gezurra, baina niri ez, nire seme edo alabak ez dit gezurrik esaten, harreman ona eta irekia daukat berarekin, neuk nire gurasoekin neukana baino hobea". Zergatik mantentzen ditugu horrelako jarrerak gaur egungo guraso askok geure seme-alabekin? Neuk bi arrazoi nagusi ikusten ditut. Beharbada, adituren batek hausnarketa sakonagoa egingo luke eta taxuzkoago arrazoiak eman. Lehenengoa eta, nire ustez, pisu handien daukana: ez dugu arazorik nahi. Gure arazo eta oztopoez gainezkako egunerokotasun estresanteari ez diogu arazo gehiago erantsi nahi, eta horrelako jarrerek gure seme-alabekiko heziketa-lana modu errazago batean egiteko parada ematen digute. Ez zaigu istilurik sortzen etxeko nerabearekin aldez aurretik gaizki egingo duen hori kontatu digulako, beraz, aldez aurretik, barkatuta ez ezik, egingo duen ekintza hori nolabait justifikatzen ere saiatzen gara, "neuk ere, gaztetan, gauza bera egiten nuen baina gurasoei gezurra esaten" lelopean. Horren ildotik nire galdera: gezurra ekintza bera baino txarragoa al da? Bigarren arrazoia: seme-alaben lagunak izan nahi dugu. Harreman ona dugu beraiekin. Egia da gaur egungo gazte gehienek harreman irekiagoa eta sanoagoa dutela helduekin, ez gurasoekin bakarrik. Gizartea, arlo horretan behintzat, aldatu egin da, baina ezinezkoa al da harreman ona izatea eta geure seme-alaben autoritate-erreferente izaten jarraitzea? Ez da erraza guraso izatea eta gutako askok geuk jasotako erreferenteetatik ihes egin nahian, uste dugu, kontrakoa egiten, ondo ari garela seme-alabak hezten. Umeek eta nerabeek erreferenteak eta mugak behar dituzte. Gurasoak behar dituzte, lagunak badituzte eta, zorionez, ez gara gu. Jabi Elortza Antia
22 minutes
Azken bolada honetan, testuinguru ezberdinetan, mezu bera edo oso antzekoa entzun dut. Lehenengoa, duela hilabete inguru, lagun bati. “Nire 16 urteko alaba ezezagunekin geratzen da sare-sozialen bidez eta neuk eramaten dut kotxez behar duen lekura, horrela badakit non dagoen eta, gainera, ez dit gezurra esan beharrik. Berdin-berdin egingo du, horrek ez du konponbiderik, eta horrela, gutxienez, badakit non eta norekin dagoen eta zer egiten ari den”. Bigarrena, auzokide bati, duela astebete. “Nire 17 urteko semeari eta bere lagunei neuk erosten diet edaria, etxeko hozkailua ostiraletan ikusiko bazenu… gainezka izaten dut. Horrela, bederen, badakit zer edaten duen eta ez dit gezurrik esan behar”. Hirugarrena, gaur bertan, nire lankide bati. “16 urteko alabari etxeko balkoian erretzen uzten diot. Etxe barruan ez. Neuk erosten diot tabakoa, horrela badakit zer erretzen duen eta ez dit gezurrik esan behar”. Ezinezkoa al da harreman ona izatea eta geure seme-alaben autoritate-erreferente izaten jarraitzea? Nerabe horiek egiten dutena ondo ala gaizki dagoen albo batera utzita, hiru kasuetan gurasoen hausnarketa bera antzematen da: "Harreman ona izan nahi dut nire seme edo alaba nerabearekin. Nire gurasoak oso zorrotzak ziren nirekin eta horrexegatik esan behar izaten nien gezurra, baina niri ez, nire seme edo alabak ez dit gezurrik esaten, harreman ona eta irekia daukat berarekin, neuk nire gurasoekin neukana baino hobea". Zergatik mantentzen ditugu horrelako jarrerak gaur egungo guraso askok geure seme-alabekin? Neuk bi arrazoi nagusi ikusten ditut. Beharbada, adituren batek hausnarketa sakonagoa egingo luke eta taxuzkoago arrazoiak eman. Lehenengoa eta, nire ustez, pisu handien daukana: ez dugu arazorik nahi. Gure arazo eta oztopoez gainezkako egunerokotasun estresanteari ez diogu arazo gehiago erantsi nahi, eta horrelako jarrerek gure seme-alabekiko heziketa-lana modu errazago batean egiteko parada ematen digute. Ez zaigu istilurik sortzen etxeko nerabearekin aldez aurretik gaizki egingo duen hori kontatu digulako, beraz, aldez aurretik, barkatuta ez ezik, egingo duen ekintza hori nolabait justifikatzen ere saiatzen gara, "neuk ere, gaztetan, gauza bera egiten nuen baina gurasoei gezurra esaten" lelopean. Horren ildotik nire galdera: gezurra ekintza bera baino txarragoa al da? Bigarren arrazoia: seme-alaben lagunak izan nahi dugu. Harreman ona dugu beraiekin. Egia da gaur egungo gazte gehienek harreman irekiagoa eta sanoagoa dutela helduekin, ez gurasoekin bakarrik. Gizartea, arlo horretan behintzat, aldatu egin da, baina ezinezkoa al da harreman ona izatea eta geure seme-alaben autoritate-erreferente izaten jarraitzea? Ez da erraza guraso izatea eta gutako askok geuk jasotako erreferenteetatik ihes egin nahian, uste dugu, kontrakoa egiten, ondo ari garela seme-alabak hezten. Umeek eta nerabeek erreferenteak eta mugak behar dituzte. Gurasoak behar dituzte, lagunak badituzte eta, zorionez, ez gara gu. Jabi Elortza Antia
22 minutes
Ni Pasai Antxon jaio nintzen, baina gure etxean zegoen kalea bi zatitan banatuta zegoen. Gure etxea Donostiakoa zen, eta bidea pasatu eta aurrean zegoena, Pasaiakoa. Kale hura ni txikia nintzenean Iparragirre deitzen zen. Denbora gutxira Jabier Markina izena jarri zioten eta orain Eskalantegi izena dauka. Gure etxearen aurrez aurre Anunziata Ikastetxea zegoen. Orduan ez genion horrela deitzen, baizik eta “el colegio de las monjas” bezala zen ezaguna. 1939an jarri omen zuten martxan. Katalunian sortu omen zen, Vichen, moja dominikatarrak ziren. Etxe arrunt bat zen eta pisuz pisu banatuta zituzten haurrak, adinaren arabera. Mutilek ere bazuten gela bat eta azkeneko pisuan aritzen ziren ikasten, adin guztietakoak nahastuta. Mutikoekin aritzeko beti zegoen moja bakar bat, Hermana Asunción. Mutil gutxi joaten ziren eta neska asko, eta noski, beste moja guztiak neskekin aritzen ziren. Jolas garaian ere ondoan genuen Alamedara joaten ginen, baina ez genuen mutilekin batera jolas lekua konpartitzen. Neskak Kioskoren aurrean eta mutilak atzealdean. Ni 1944. urtean hasi nintzen ikastetxe honetan, Hermana Mariarekin. Neska gazte-gaztea zen eta ni oso pozik egon nintzen berarekin. Egunen batean ez bazegoen, nik ihes egiten nuen, errepidea pasatu eta nire etxera joaten nintzen, korrika batean, inor konturatu ez zedin. Baina konturatzen zenean sekulako disgustoarekin geratzen zen Hermana Maria, baita nire ama ere, eta poliki-poliki erakutsi zidaten hori ezin nuela gehiago egin. Baina kosta egin zitzaidan hori onartzea. Nik Hermana Maria maite nuen eta ez nuen beste inor nahi! Zuzendu ninduten eta 6-7 urterekin gelaz aldatu eta Hermana Natividad izan nuen irakasle. Horrekin ere oso gustura egon nintzen eta asko ikasi nuen berarekin, matematikak batez ere. Hori da daukadan oroitzapena behintzat. Lehen Jaunartzea egin behar genuenean gure taldekoek, gurasoek erabaki zuten nire lagun min Milagros eta biok beste egun batean egingo genuela. Pasaiak sekulako ongietorria egin zion euskarari. Mojen ikastetxeak eman zion lekua ez zen batere ohikoa, baina Pasai Antxon gertatu zen! Bion gurasoak ados zeuden eta gu harrituta erabat. Eta onartu zuten eskaera. Zergatik ote zen guk aparte egite hori? Gero, askoz geroago, jakin genuen zergatik. Gure Jaunartzean bi abestik behintzat euskaraz izan behar zutelako. Eta hori orokorrean ez zen gertatzen. Milagrosek eta biok euskaraz egiten genuen eta hori merezi genuela pentsatu zuten gure familiakoek. Eta 1948ko Korpus egunean horrela izan zen. Euskaraz ikastetxean, zerbait entzuten zen lehen eguna izango zen beharbada. Eta moja guztiak oso pozik zeuden! Lehen Jaunartzea egin, gosaldu eta korrika prozesiora. Oso oroitzapen ederra geratu zitzaigun denoi. 8 eta 9 urte nituela Hermana Luzia izan zen nire irakaslea. Gero Moja Nagusia izendatu zuten, baina ni ordurako ez nengoen ikastetxe honetan. Nire gurasoek batxilerra egin behar nuela pentsatu zuten eta nik ere hori ikasi nahi nuen, gero magisteritza ikasteko. Pasaian ezin zitekeen batxilerrik egin. Pena handiz, baina Donostiako ikastetxe batean egin zuten nire matrikula. Hara joan baino lehen Instituto Peñafloridan sarrera azterketa egin behar zen, “ingreso de bachiler” deitzen zitzaion garai hartan. Nirekin zebiltzanen artean beste bi edo hiruk berdin egin zuten, beraz, tranbian edo trena hartzeko ez nintzen behintzat bakarrik ibiliko. Aurkeztu nintzen 10 urte bete nituen egun berberean eta “Apta” jarri zidaten. Horrekin baneukan posibilitatea beste ikastetxe horretara joateko .Gu oso pozik ginen. Mojak, aldiz, beraien ikastetxean Batxilergoa ematea ezinbesteko ikusiz, 1951n bi ikaslerekin abiatu zuten. Hermana Imelda aukeratu zuten horretarako, eta berehala Hermana Maria Rafaela etorri zen Batxilergo lanean laguntzeko. Donostiako ikastetxera joan nintzenean, asko gogoratzen nituen Pasaiako eskoletan nituen irakasleak, jolas lagunak, egiten genituen irteerak: S. Markosera, eta “fuente del hojara” joaten ginenekoak. Nik uste dut urtero egiten genituela irteera pare bat. Holakorik ez genuen Donostiako ikastetxean. Horixe da behintzat hainbeste urte pasata nire buruan eta bihotzean geratu zaidana. Udaretan piano eta mekanografiako klaseak ematen zituzten, eta ni beste batzuekin batera piano, mekanografía eta josten ikastera ordu pare batez joaten nintzen uztailan. Lotura beraiekiko ez zen inoiz eten. Nire anaiak 4 urte bete zituenean ere Hermana Asunciónen gelan sartu zen 1951n, Batxilergoa jarri zutenean bakarrik neskak izango ziren bere ikasleak. Eta mutilak 9 urte arte egoten ziren, beraz, nire anaia 9 urterekin atera zen, Donostiako mutilen ikastetxe batera joateko. Oraindik urte asko falta ziren neska-mutilak elkarrekin ikasteko, baimena lortzeko… Denok dakigu nork agintzen zuen! Kolegioa beste leku batean jarri zuten. Eraikuntza berri eta eder bat egin zuten. Ikasle ugari jasotzen zituzten, oso ongi zihoan, Eskalantegi kaletik goraxeago (Lorete bidea 2) dago kokatuta. Magisteritza ikasten hasi nintzenean, arratsaldetan Anunziatara joaten nintzen, batez ere gramatika eta matematika indartzeko. Magisteritza bukatu eta oposizioak prestatzen hasi nintzen. Bide batez, Elvira Zipitria andereñoarekin hasi nintzen, bidean galdu nuen euskara berreskuratzeko. Ikasturte batean asko aurreratu nuen eta bigarren ikasturtean praktikak egiten hasi nintzen bere ikastolan, berak erabiltzen zuen pedagogia aurrerakoi eta eder hura ikasteko. Nire asmoa zen oposizioak bukatu, eszedentzia eskatu eta ikastola zabaltzea, Elvirarekin ikasi nuen guztia praktikan jartzeko. 1960an ikastola jarri nuen nire etxean. Lehen urte horretan bost haur aurkitu nituen, euskaldun petoak, eta gurasoak ilusioz beteta, ikastola bat izango zutelako beren herrian. Berehala hasi ziren bost horien ingurukoak, anai-arrebak, osaba-izebak edo aiton-amonak, euskarazko klaseak eskatuz. Egun batean, non deitzen didan Hermana Imeldak, esanez ea kolegioan emango nituzkeen euskarazko klaseak. Bi talde osatuta zituztela zegoeneko. Bat 6etatik 7etara batxilerra egiten ari zirenen lehen kurtsoetakoekin eta beste bat azkenekoetako kurtsoak egiten ari zirenekin. Astean hiru egunetan joaten nintzen eta batzuetan mojaren bat ere joaten zen klaseak jasotzera, edo abesti bat erakutsi behar banien ba beraiek ere ikas zezaten. Oso ongi gogoratzen dut Hermana Asunción askotan etortzen zela eta beste batzuetan baita Hermana Imelda ere. Oso-oso gustura egin nuen lana nire txikitako ikastetxean! Eguberritan Jaiotza antolatzen bagenuen, gonbidapena egiten nien ikastolakoekin ateratzeko, eta hantxe agertzen ziren gurekin batera abesteko. Eskola Nazionaleko ikasle batzuk ere etortzen ziren eta denok elkarrekin talde eder bat antolatzen genuen. Nik ezin nuen sinistu. Baina hala izan zen: Pasaiak sekulako ongietorria egin zion euskarari. Mojen ikastetxeak eman zion lekua ez zen batere ohikoa, baina Pasai Antxon gertatu zen! 1965ean ni Donostiara etorri nintzen bizitzera eta bertan Pasaian egiten nuen lan berbera egiten hasi nintzen. Baina Anunziatako moja eta ikaskide izandako gehienekin beti mantendu izan dut harremana, egun berezietan batez ere, moja bat jubilatzen zenean edo kanpora joaten zenean, edo beste bati, moja egin zenetik zilarrezko ezkontza iristen zitzaionean egiten genuen ospakizunen bat. Eta ni jubilatuta nengoenean, 2005 inguruko urtean izango zen, nik ezagutzen ez nuen Kolegioko moja batek deitu zidan bere euskara sustatzeko mintzapraktika egiteko denboratxo bat eskainiko ote niokeen esanez. Eta astean behin elkartzeko eguna jarri genuen, eta esan zidan nire txikitako lagun batekin etorriko zela ni bizi nintzen etxera. Txikitako lagun hura ere euskalduna zen. Eta oso ongi gogoratzen nintzen beraz. Hiru bat urte pasa genituen horrela. Argi dago ikastetxe honek euskara maite zuela eta ez zirela beste ikastetxe askotan urte horietan gertatu zen bezala euskararekiko gorrotoz bizi. Ez horixe! Orain, etapa aberats eta emankor hura bukatzera doa! Urte onak eta ibilbide luzea izan du. Donostiako danborradan ateratzen direnean eta Anunziata Ikastetxea esaten dutenean zirrara bat sentitzen dut urtero. Eta hori ere bukatuko da. Ze pena izango dugun bertan ibili ginenok! Agurra emateko ez genuke ekitaldi maitekor bat antolatu beharko kurtso bukaerarako? Ideia bat besterik ez da, baina badugu denbora zerbait egiteko! Besarkada handi-handi bat bihotzetik! Kontxita Beitia Oiarbide
Ni Pasai Antxon jaio nintzen, baina gure etxean zegoen kalea bi zatitan banatuta zegoen. Gure etxea Donostiakoa zen, eta bidea pasatu eta aurrean zegoena, Pasaiakoa. Kale hura ni txikia nintzenean Iparragirre deitzen zen. Denbora gutxira Jabier Markina izena jarri zioten eta orain Eskalantegi izena dauka. Gure etxearen aurrez aurre Anunziata Ikastetxea zegoen. Orduan ez genion horrela deitzen, baizik eta “el colegio de las monjas” bezala zen ezaguna. 1939an jarri omen zuten martxan. Katalunian sortu omen zen, Vichen, moja dominikatarrak ziren. Etxe arrunt bat zen eta pisuz pisu banatuta zituzten haurrak, adinaren arabera. Mutilek ere bazuten gela bat eta azkeneko pisuan aritzen ziren ikasten, adin guztietakoak nahastuta. Mutikoekin aritzeko beti zegoen moja bakar bat, Hermana Asunción. Mutil gutxi joaten ziren eta neska asko, eta noski, beste moja guztiak neskekin aritzen ziren. Jolas garaian ere ondoan genuen Alamedara joaten ginen, baina ez genuen mutilekin batera jolas lekua konpartitzen. Neskak Kioskoren aurrean eta mutilak atzealdean. Ni 1944. urtean hasi nintzen ikastetxe honetan, Hermana Mariarekin. Neska gazte-gaztea zen eta ni oso pozik egon nintzen berarekin. Egunen batean ez bazegoen, nik ihes egiten nuen, errepidea pasatu eta nire etxera joaten nintzen, korrika batean, inor konturatu ez zedin. Baina konturatzen zenean sekulako disgustoarekin geratzen zen Hermana Maria, baita nire ama ere, eta poliki-poliki erakutsi zidaten hori ezin nuela gehiago egin. Baina kosta egin zitzaidan hori onartzea. Nik Hermana Maria maite nuen eta ez nuen beste inor nahi! Zuzendu ninduten eta 6-7 urterekin gelaz aldatu eta Hermana Natividad izan nuen irakasle. Horrekin ere oso gustura egon nintzen eta asko ikasi nuen berarekin, matematikak batez ere. Hori da daukadan oroitzapena behintzat. Lehen Jaunartzea egin behar genuenean gure taldekoek, gurasoek erabaki zuten nire lagun min Milagros eta biok beste egun batean egingo genuela. Pasaiak sekulako ongietorria egin zion euskarari. Mojen ikastetxeak eman zion lekua ez zen batere ohikoa, baina Pasai Antxon gertatu zen! Bion gurasoak ados zeuden eta gu harrituta erabat. Eta onartu zuten eskaera. Zergatik ote zen guk aparte egite hori? Gero, askoz geroago, jakin genuen zergatik. Gure Jaunartzean bi abestik behintzat euskaraz izan behar zutelako. Eta hori orokorrean ez zen gertatzen. Milagrosek eta biok euskaraz egiten genuen eta hori merezi genuela pentsatu zuten gure familiakoek. Eta 1948ko Korpus egunean horrela izan zen. Euskaraz ikastetxean, zerbait entzuten zen lehen eguna izango zen beharbada. Eta moja guztiak oso pozik zeuden! Lehen Jaunartzea egin, gosaldu eta korrika prozesiora. Oso oroitzapen ederra geratu zitzaigun denoi. 8 eta 9 urte nituela Hermana Luzia izan zen nire irakaslea. Gero Moja Nagusia izendatu zuten, baina ni ordurako ez nengoen ikastetxe honetan. Nire gurasoek batxilerra egin behar nuela pentsatu zuten eta nik ere hori ikasi nahi nuen, gero magisteritza ikasteko. Pasaian ezin zitekeen batxilerrik egin. Pena handiz, baina Donostiako ikastetxe batean egin zuten nire matrikula. Hara joan baino lehen Instituto Peñafloridan sarrera azterketa egin behar zen, “ingreso de bachiler” deitzen zitzaion garai hartan. Nirekin zebiltzanen artean beste bi edo hiruk berdin egin zuten, beraz, tranbian edo trena hartzeko ez nintzen behintzat bakarrik ibiliko. Aurkeztu nintzen 10 urte bete nituen egun berberean eta “Apta” jarri zidaten. Horrekin baneukan posibilitatea beste ikastetxe horretara joateko .Gu oso pozik ginen. Mojak, aldiz, beraien ikastetxean Batxilergoa ematea ezinbesteko ikusiz, 1951n bi ikaslerekin abiatu zuten. Hermana Imelda aukeratu zuten horretarako, eta berehala Hermana Maria Rafaela etorri zen Batxilergo lanean laguntzeko. Donostiako ikastetxera joan nintzenean, asko gogoratzen nituen Pasaiako eskoletan nituen irakasleak, jolas lagunak, egiten genituen irteerak: S. Markosera, eta “fuente del hojara” joaten ginenekoak. Nik uste dut urtero egiten genituela irteera pare bat. Holakorik ez genuen Donostiako ikastetxean. Horixe da behintzat hainbeste urte pasata nire buruan eta bihotzean geratu zaidana. Udaretan piano eta mekanografiako klaseak ematen zituzten, eta ni beste batzuekin batera piano, mekanografía eta josten ikastera ordu pare batez joaten nintzen uztailan. Lotura beraiekiko ez zen inoiz eten. Nire anaiak 4 urte bete zituenean ere Hermana Asunciónen gelan sartu zen 1951n, Batxilergoa jarri zutenean bakarrik neskak izango ziren bere ikasleak. Eta mutilak 9 urte arte egoten ziren, beraz, nire anaia 9 urterekin atera zen, Donostiako mutilen ikastetxe batera joateko. Oraindik urte asko falta ziren neska-mutilak elkarrekin ikasteko, baimena lortzeko… Denok dakigu nork agintzen zuen! Kolegioa beste leku batean jarri zuten. Eraikuntza berri eta eder bat egin zuten. Ikasle ugari jasotzen zituzten, oso ongi zihoan, Eskalantegi kaletik goraxeago (Lorete bidea 2) dago kokatuta. Magisteritza ikasten hasi nintzenean, arratsaldetan Anunziatara joaten nintzen, batez ere gramatika eta matematika indartzeko. Magisteritza bukatu eta oposizioak prestatzen hasi nintzen. Bide batez, Elvira Zipitria andereñoarekin hasi nintzen, bidean galdu nuen euskara berreskuratzeko. Ikasturte batean asko aurreratu nuen eta bigarren ikasturtean praktikak egiten hasi nintzen bere ikastolan, berak erabiltzen zuen pedagogia aurrerakoi eta eder hura ikasteko. Nire asmoa zen oposizioak bukatu, eszedentzia eskatu eta ikastola zabaltzea, Elvirarekin ikasi nuen guztia praktikan jartzeko. 1960an ikastola jarri nuen nire etxean. Lehen urte horretan bost haur aurkitu nituen, euskaldun petoak, eta gurasoak ilusioz beteta, ikastola bat izango zutelako beren herrian. Berehala hasi ziren bost horien ingurukoak, anai-arrebak, osaba-izebak edo aiton-amonak, euskarazko klaseak eskatuz. Egun batean, non deitzen didan Hermana Imeldak, esanez ea kolegioan emango nituzkeen euskarazko klaseak. Bi talde osatuta zituztela zegoeneko. Bat 6etatik 7etara batxilerra egiten ari zirenen lehen kurtsoetakoekin eta beste bat azkenekoetako kurtsoak egiten ari zirenekin. Astean hiru egunetan joaten nintzen eta batzuetan mojaren bat ere joaten zen klaseak jasotzera, edo abesti bat erakutsi behar banien ba beraiek ere ikas zezaten. Oso ongi gogoratzen dut Hermana Asunción askotan etortzen zela eta beste batzuetan baita Hermana Imelda ere. Oso-oso gustura egin nuen lana nire txikitako ikastetxean! Eguberritan Jaiotza antolatzen bagenuen, gonbidapena egiten nien ikastolakoekin ateratzeko, eta hantxe agertzen ziren gurekin batera abesteko. Eskola Nazionaleko ikasle batzuk ere etortzen ziren eta denok elkarrekin talde eder bat antolatzen genuen. Nik ezin nuen sinistu. Baina hala izan zen: Pasaiak sekulako ongietorria egin zion euskarari. Mojen ikastetxeak eman zion lekua ez zen batere ohikoa, baina Pasai Antxon gertatu zen! 1965ean ni Donostiara etorri nintzen bizitzera eta bertan Pasaian egiten nuen lan berbera egiten hasi nintzen. Baina Anunziatako moja eta ikaskide izandako gehienekin beti mantendu izan dut harremana, egun berezietan batez ere, moja bat jubilatzen zenean edo kanpora joaten zenean, edo beste bati, moja egin zenetik zilarrezko ezkontza iristen zitzaionean egiten genuen ospakizunen bat. Eta ni jubilatuta nengoenean, 2005 inguruko urtean izango zen, nik ezagutzen ez nuen Kolegioko moja batek deitu zidan bere euskara sustatzeko mintzapraktika egiteko denboratxo bat eskainiko ote niokeen esanez. Eta astean behin elkartzeko eguna jarri genuen, eta esan zidan nire txikitako lagun batekin etorriko zela ni bizi nintzen etxera. Txikitako lagun hura ere euskalduna zen. Eta oso ongi gogoratzen nintzen beraz. Hiru bat urte pasa genituen horrela. Argi dago ikastetxe honek euskara maite zuela eta ez zirela beste ikastetxe askotan urte horietan gertatu zen bezala euskararekiko gorrotoz bizi. Ez horixe! Orain, etapa aberats eta emankor hura bukatzera doa! Urte onak eta ibilbide luzea izan du. Donostiako danborradan ateratzen direnean eta Anunziata Ikastetxea esaten dutenean zirrara bat sentitzen dut urtero. Eta hori ere bukatuko da. Ze pena izango dugun bertan ibili ginenok! Agurra emateko ez genuke ekitaldi maitekor bat antolatu beharko kurtso bukaerarako? Ideia bat besterik ez da, baina badugu denbora zerbait egiteko! Besarkada handi-handi bat bihotzetik! Kontxita Beitia Oiarbide
22 minutes
Donostiako alkate Jon Insausti Biotech Foods enpresan izan da ostegunean, hiriak dituen erronka ekonomikoen inguruan hitz egiteko aprobetxatuz. Sustapen ekonomikoa bere agenda politikoaren lehentasuna dela azpimarratu du alkate berriak: “Sustapen ekonomikoa lehentasunezkoa da nire agendan, enplegu gehiago eta hobea sortzeko, enpresak erakartzen jarraitzeko eta Donostiara inbertsioak ekartzeko”.
Donostiako alkate Jon Insausti Biotech Foods enpresan izan da ostegunean, hiriak dituen erronka ekonomikoen inguruan hitz egiteko aprobetxatuz. Sustapen ekonomikoa bere agenda politikoaren lehentasuna dela azpimarratu du alkate berriak: “Sustapen ekonomikoa lehentasunezkoa da nire agendan, enplegu gehiago eta hobea sortzeko, enpresak erakartzen jarraitzeko eta Donostiara inbertsioak ekartzeko”.
22 minutes
Baionako herriko bozei buruzko eztabaida publikoa antolatu dugu Euskal Irratiek eta Gure Irratiak, Baionako Kupela Sagardotegian. Parte hartu dute Joseba Erremundegik (Jean-René Etxegarai), Jean-Claude Iriartek eta Iker Etxeparek (Henri Etxeto). Udal hauteskundeak martxoaren 15ean eta, bigarren itzulia behar izanez gero, martxoaren 22an egingo dira.
Baionako herriko bozei buruzko eztabaida publikoa antolatu dugu Euskal Irratiek eta Gure Irratiak, Baionako Kupela Sagardotegian. Parte hartu dute Joseba Erremundegik (Jean-René Etxegarai), Jean-Claude Iriartek eta Iker Etxeparek (Henri Etxeto). Udal hauteskundeak martxoaren 15ean eta, bigarren itzulia behar izanez gero, martxoaren 22an egingo dira.
23 minutes
Luego del violento desalojo a la plaza de los dos Congresos, caminé unas cuadras por Saenz Peña, me crucé con una televisión que daba a la calle, de un café. Me llevé una sorpresa cuando toda la atrocidad que había estado registrando momentos atrás se había reducido a cuatro bombas molotovs y algunas piedras […]
Luego del violento desalojo a la plaza de los dos Congresos, caminé unas cuadras por Saenz Peña, me crucé con una televisión que daba a la calle, de un café. Me llevé una sorpresa cuando toda la atrocidad que había estado registrando momentos atrás se había reducido a cuatro bombas molotovs y algunas piedras […]
23 minutes
Data compiled by the Montana School Boards Association indicates fewer districts are running local-option levies — and fewer are getting a thumbs-up from voters. The post Montana schools are struggling to pass funding levies appeared first on Montana Free Press.
Data compiled by the Montana School Boards Association indicates fewer districts are running local-option levies — and fewer are getting a thumbs-up from voters. The post Montana schools are struggling to pass funding levies appeared first on Montana Free Press.
25 minutes
A federal judge on Thursday blocked U.S. President Donald Trump’s administration from ending temporary protections The post U.S. judge rules that Trump cannot end deportation protections for South Sudanese appeared first on Radio Tamazuj.
A federal judge on Thursday blocked U.S. President Donald Trump’s administration from ending temporary protections The post U.S. judge rules that Trump cannot end deportation protections for South Sudanese appeared first on Radio Tamazuj.
25 minutes
گل و اشک؛ ادای احترام دختری به پدرش که سرکوبگران جمهوری اسلامی او را کشتند
گل و اشک؛ ادای احترام دختری به پدرش که سرکوبگران جمهوری اسلامی او را کشتند
26 minutes
WASHINGTON — Members of Congress on Thursday sought a ruling from a federal judge to block yet another Department of Homeland Security policy that required a notice for lawmakers to conduct oversight visits to immigration detention facilities. The policy is the third from DHS Secretary Kristi Noem on the subject, and it is nearly identical to […]
WASHINGTON — Members of Congress on Thursday sought a ruling from a federal judge to block yet another Department of Homeland Security policy that required a notice for lawmakers to conduct oversight visits to immigration detention facilities. The policy is the third from DHS Secretary Kristi Noem on the subject, and it is nearly identical to […]
29 minutes
Responding to concerns from residents near a controversial mine on the edge of the Black Hills, a committee of South Dakota lawmakers advanced legislation Thursday at the Capitol in Pierre that would subject mining explosives to tighter regulation. Residents near Piedmont are concerned about blasting at a planned 300-acre limestone quarry. The mine plans to […]
Responding to concerns from residents near a controversial mine on the edge of the Black Hills, a committee of South Dakota lawmakers advanced legislation Thursday at the Capitol in Pierre that would subject mining explosives to tighter regulation. Residents near Piedmont are concerned about blasting at a planned 300-acre limestone quarry. The mine plans to […]
29 minutes
Sign up for Chalkbeat Indiana’s free daily newsletter to keep up with Indianapolis Public Schools, Marion County’s township districts, and statewide education news. A coalition of Black community groups is accusing education reform organizations of misrepresenting opinions in the African American community in a bid to pass legislation that would significantly reduce the power of an elected Indianapolis Public Schools board. “African Americans are not a monolith, but claims made by organizations and institutions with little or no authentic connection to the Black community do not reflect the public record and are deeply concerning,” said the statement released Wednesday by the African American Coalition of Indianapolis. The statement reflects months of tension between lawmakers, reform groups, and residents over the future of Indianapolis Public Schools and comes as lawmakers are debating a governance overhaul. House Bill 1423, based on recommendations from the Indianapolis Local Education Alliance, would create a new corporation to oversee key aspects of district operations as well as the many charters within district borders. The elected school board would be left with much less authority. A lead employee at the Mind Trust, a nonprofit that supports the bill and helped start many Indianapolis charter schools, told lawmakers last week that white parents opposed the controversial House Bill 1423 while parents of color supported it. “You all heard from a number of parents who look like me and live in my neighborhood today — one even claimed to be from among the wealthiest — and they have opposed this bill,” said Kim Preston, the Mind Trust’s senior vice president of policy, who is white. “By comparison, I’ll point out that parents of color have shown up today and throughout the ILEA process to support this effort. Their voices matter and their students deserve our support.” But the African American Coalition said it has expressed “serious concerns” about the bill, including removing the elected board from a district that primarily serves Black and brown students. The bill would create the Indianapolis Public Education Corporation, which would take control over transportation and school buildings in IPS and assume the power to collect and levy property taxes. It comes at a time when IPS is led by its first Black female superintendent and overseen by its first school board consisting entirely of women of color. Any major changes to IPS would affect a student body that is roughly 38% Black and 37% Latino, according to state enrollment records. The coalition statement speaks to broader racial dynamics that have long been at play in the push to expand charter schools in Indianapolis. Charter advocates like the Mind Trust have consistently highlighted that Black and Latino charter school students score higher on the state’s standardized ILEARN exam than their peers in IPS. Parents of color affiliated with Stand for Children Indiana, meanwhile, have pushed for IPS to expand charter schools that produce better outcomes for Black and Latino students. Both organizations are led by white men. The Mind Trust declined to comment. Stand for Children said in a statement that it agrees with the coalition’s call for listening to families and that many families support the types of changes called for in House Bill 1423. “We’re blessed to be affiliated with remarkable parent leaders who have spent literally thousands of hours digging deep on education policy and talking directly with their neighbors and elected leaders for many, many years,” Stand for Children said. And those parent leaders consistently say “they want transportation for all, greater accountability for every school type, and a focus on growing schools that are actually closing the achievement gap.” AACI spokesperson Marshawn Wolley told Chalkbeat that the way race has been used in the broader fight is a “manipulation” of Black people and “reeks of paternalism.” “What’s really frustrating about the comment from the Mind Trust is it’s like they only want to listen to certain Black people,” Wolley said. Wolley questioned the success of some charter schools, noting that high suspension rates may drive out some students and bolster claims of higher academic performance. And across all school types, proficiency rates in Indianapolis are still largely well below statewide averages. “My concern is that we’re making radical changes for systems that in the aggregate only have marginally better outcomes, if that,” Wolley said. “And it’s completely disruptive.” The Greater Indianapolis NAACP — which is part of the coalition — has also opposed creating an appointed entity over IPS. “Elected school boards answer to the public,” Chrystal Ratcliffe, the branch’s president, said in a statement in December. “Appointed boards reduce transparency, weaken community participation, and erode trust in decisions that affect every neighborhood in Indianapolis, particularly historically marginalized communities.” The Concerned Clergy of Indianapolis, a group of pastors created during the Civil Rights Movement, has also joined the IPS Parent Coalition and the Central Indiana Democratic Socialists of America in opposing plans to dilute the power of the elected school board. Amelia Pak-Harvey covers Indianapolis and Lawrence Township schools for Chalkbeat Indiana. Contact Amelia at apak-harvey@chalkbeat.org.
Sign up for Chalkbeat Indiana’s free daily newsletter to keep up with Indianapolis Public Schools, Marion County’s township districts, and statewide education news. A coalition of Black community groups is accusing education reform organizations of misrepresenting opinions in the African American community in a bid to pass legislation that would significantly reduce the power of an elected Indianapolis Public Schools board. “African Americans are not a monolith, but claims made by organizations and institutions with little or no authentic connection to the Black community do not reflect the public record and are deeply concerning,” said the statement released Wednesday by the African American Coalition of Indianapolis. The statement reflects months of tension between lawmakers, reform groups, and residents over the future of Indianapolis Public Schools and comes as lawmakers are debating a governance overhaul. House Bill 1423, based on recommendations from the Indianapolis Local Education Alliance, would create a new corporation to oversee key aspects of district operations as well as the many charters within district borders. The elected school board would be left with much less authority. A lead employee at the Mind Trust, a nonprofit that supports the bill and helped start many Indianapolis charter schools, told lawmakers last week that white parents opposed the controversial House Bill 1423 while parents of color supported it. “You all heard from a number of parents who look like me and live in my neighborhood today — one even claimed to be from among the wealthiest — and they have opposed this bill,” said Kim Preston, the Mind Trust’s senior vice president of policy, who is white. “By comparison, I’ll point out that parents of color have shown up today and throughout the ILEA process to support this effort. Their voices matter and their students deserve our support.” But the African American Coalition said it has expressed “serious concerns” about the bill, including removing the elected board from a district that primarily serves Black and brown students. The bill would create the Indianapolis Public Education Corporation, which would take control over transportation and school buildings in IPS and assume the power to collect and levy property taxes. It comes at a time when IPS is led by its first Black female superintendent and overseen by its first school board consisting entirely of women of color. Any major changes to IPS would affect a student body that is roughly 38% Black and 37% Latino, according to state enrollment records. The coalition statement speaks to broader racial dynamics that have long been at play in the push to expand charter schools in Indianapolis. Charter advocates like the Mind Trust have consistently highlighted that Black and Latino charter school students score higher on the state’s standardized ILEARN exam than their peers in IPS. Parents of color affiliated with Stand for Children Indiana, meanwhile, have pushed for IPS to expand charter schools that produce better outcomes for Black and Latino students. Both organizations are led by white men. The Mind Trust declined to comment. Stand for Children said in a statement that it agrees with the coalition’s call for listening to families and that many families support the types of changes called for in House Bill 1423. “We’re blessed to be affiliated with remarkable parent leaders who have spent literally thousands of hours digging deep on education policy and talking directly with their neighbors and elected leaders for many, many years,” Stand for Children said. And those parent leaders consistently say “they want transportation for all, greater accountability for every school type, and a focus on growing schools that are actually closing the achievement gap.” AACI spokesperson Marshawn Wolley told Chalkbeat that the way race has been used in the broader fight is a “manipulation” of Black people and “reeks of paternalism.” “What’s really frustrating about the comment from the Mind Trust is it’s like they only want to listen to certain Black people,” Wolley said. Wolley questioned the success of some charter schools, noting that high suspension rates may drive out some students and bolster claims of higher academic performance. And across all school types, proficiency rates in Indianapolis are still largely well below statewide averages. “My concern is that we’re making radical changes for systems that in the aggregate only have marginally better outcomes, if that,” Wolley said. “And it’s completely disruptive.” The Greater Indianapolis NAACP — which is part of the coalition — has also opposed creating an appointed entity over IPS. “Elected school boards answer to the public,” Chrystal Ratcliffe, the branch’s president, said in a statement in December. “Appointed boards reduce transparency, weaken community participation, and erode trust in decisions that affect every neighborhood in Indianapolis, particularly historically marginalized communities.” The Concerned Clergy of Indianapolis, a group of pastors created during the Civil Rights Movement, has also joined the IPS Parent Coalition and the Central Indiana Democratic Socialists of America in opposing plans to dilute the power of the elected school board. Amelia Pak-Harvey covers Indianapolis and Lawrence Township schools for Chalkbeat Indiana. Contact Amelia at apak-harvey@chalkbeat.org.