1990eko maiatzaren 17an erabaki zuen Osasunaren Mundu Erakundeak homosexualitatea buru gaixotasunen zerrendatik kentzea. Duela 36 urtera arte, OME gay eta lesbianak “sendatzearen” alde zegoen. 2005eko maiatzaren 17an data hori egutegian seinalatu zuten eta ordutik aldarrikapen egun bihurtu da: LGTBIfobiaren aurkako nazioarteko eguna da, eta aurten ere horretarako baliatu dute hainbat herrialdetan. 2026an, ustez “jendarte aurrerakoian” bizi garenok badirudi oso entzunak eta barneratuak ditugula aldarri horiek, baina ez dago soberan oroitaraztea LGTBI+ kolektiboko pertsonen aurkako indarkeria eta diskriminazioa, muturrekoenetik sotilagoenera, eguneroko ogia dela.
Munduko 64 herrialdek heterosexualak ez diren pertsonak legez kriminalizatzen dituzte; delitua da sexu bereko pertsonen artean harreman afektibo-sexualak izatea, eta kartzela zigorra izan dezakete. Amnesty Internationalek ohartarazten duenez, lege horietako asko kolonizazio europarraren garaitik datoz. Egoera larriagoa da, hil ala bizikoa, Mauritania, Brunei, Iran, Sudan, Saudi Arabia eta Yemenen, baita Nigeria eta Somaliako eremu batzuetan ere, besteren artean. Sexu bereko pertsonek sexu harremanak badituzte, heriotza zigorra izan dezakete.
Nazioarteko giza eskubideetan jasota dago ezin dela pertsonarik diskriminatu sexu orientazio, identitate edota genero adierazpenagatik, baina begi bistakoa da agintari eta legegileentzat paper erreak direla LGTBI+ kolektiboko pertsonen eskubideak. Bizitzea bera ukatzen diete, de iure zein de facto. Hurbilago etorrita, Euskal Herrian bertan LGTBI+ pertsonen diskriminazioak forma ugari hartzen ditu, datuek berresten dutenez, eta Amnesty Internationalek gogorarazi bezala, eskubide urraketak dira osasun arreta duina ez ahalbidetzea, enplegua topatzeko zailtasunak izatea, lantokiko jazarpena eta bestelakoak ere.
Ehgam, Euskal Herriko Sexu Askapen Mugimendua, kalera atera da maiatzaren 17an, “LGTBIQA+fobiaren aurkako egunean Faxismoaren aliatuei aurre egiteko prest” daudela berrestera, eta eraso kuirfoboen gorakadaz ohartarazi dute: “Kaleak hartzeak, geure burua espazio publikoan kuir bezala ikusgarri egiteak, gorrotoaren ituan jarri gaitu maiz zoritxarrez”. Ez dira Iran edo Yemeni buruz bakarrik ari, baita Gasteiz, Tutera, Itsasu edo Sopelako azken erasoez ere. Salatu dute eraso LGTBIQA+fobikoak erabiltzen ari direla jarduera eta diskurtso arrazistak babesteko, instituzioak barne: “Berriro diogu: ez gure izenean! Guztiontzako bizitza duinaren aldekoa da gure borroka”.
Feminismoa urrunegi joan dela dio eskuinak, baita, kezkagarriagoa dena, bizilagun zein lankide ustez ezkertiar horiek ere. Errealitateak kontrakoa dio. Faxismoaren aurrean erresistentzia aliatzera dei egin du Ehgamek; urrunago joaten jarraitu beharra dago, helmuga oraindik ikusi ere ez baita egiten.