Kulata + Rrucculla
Non: Hiruputzu gaztetxean, Zarautzen (Gipuzkoa).
Noiz: apirilaren 11n.
------------------------------------
Gora begiratu eta garabiak ikusi ditut beste behin Zarautzen. Pareta zuriak, balkoi beltzak, parkeko belarra motz, eta txakurrak lotuta. Azken Portuko eraikin berriek beste garai bateko fabrikak ezabatu dituzte, Putzuzulo gaztetxea zena barne. Estilo nordikoa eta homogeneoa. Izan zitekeen Zarautz edo izan zitekeen Europako beste herri bat. Paisaia errepikatuen aro honetan, maketa bateko figuratxoa sentitu naiz trenbidea zeharkatu eta Barren plazara iritsi arteko paseoan.
Hiruzpalau urte dira oihal fabrikatik zenetik bota eta Hiruputzu gaztetxea martxan jarri zela. Lege Berria-k ere aurten bete du hirugarren urtea; Zarauzko DIY edo Zuk Zeuk Egizu kolektiboak –azkar eta gaizki esanda– postpunkaren bueltan aritzen diren taldeak ekartzen ditu gehienbat. Egiten dituzten karteletan nabari da estetika zaindu nahi dutela, eta gaztetxea ere horren lekuko da. Barruan arrosa koloreko oihal satinatuak zintzilik, eta erdi-erdian lona zuri bat, LB hizkiak tipografia modernoz idatziak. Halako lekuek izaten duten ohiko gordintasuna leuntzen du dekorazioak; apur bat onirikoa, gehiegi esatea ez bada.
Sentsazio hori areagotzeko Kulataren doinuak gehitu zaizkio gauari. Laida Zaprek, Oihana Vesgak eta Alba Fernandezek sorturiko proiektua da Kulata; aspaldiko lagunak hiruak. Duela bi urte Barnetegi deituriko WhatsApp talde bat sortu, eta esku hutsik baserri batean itxialdi bat egitetik zortzi kantuz osaturiko kontzertua ematera pasatu dira.
Lehen kantutik izan da bidaia baterako gonbidapena. Nostalgia moduko bat darie melodiei, giroa intimoa da eta kontzertuak eskatzen duen isiltasuna entzun egiten da. Sintetizadoreak eta disparatutako baseak digitalak diren arren, biolinaren eta metalofonoaren soinuek espazio analogiko batera eraman naute. Erdi triste abestian dioten moduan, “frexkoa zait, zaharra dena”. Eta pentsatu dut: aurreko belaunaldietatik edaten dugun belaunaldia bagara ere, oihartzun bat besterik ez da. Hauek beraiena egiten ari dira.
Kantuek lehen entzunaldian pasatu ahal diren xehetasun txiki asko dituzte, baina era berean horiek dira gakoa kapaz kapa abestiak betetzeko. Leuntasun kañeroa etiketa jarriko diet, baina argi daukat kontzertu honetan egin dudan bidaia intimoaren emaitza guztiz subjektiboa dela. Eta sareetan ez dutenez ia ezer entzungai, kontzertura hurbiltzea onena.
Rrucculla-ren konzertuan jo du goia esperimentazioak. Pad eta sampler-etatik bateriara pasatzen; doinu elektronikoak, erritmo aldaketak, konpas apurtuak eta geruzak. Geruza asko talkan. Eta testura elektronikoak elementu analogikoekin nahasten dira, gure gorputzak sinte-en doinuekin elkartzen diren era berean: etengabe tentsioa sortuta.
Eta arrosa koloreko oihalen artean sentitu dut beste garai bateko melodiek gaur egun dugun modernotasunarekin topo egiten dutela; kolore zuriko eraikinak ez ditugula gustuko, nahiago dugula oraindik zaharrak diren pareta hauen artean babeslekua aurkitu. Ezin dugu ihes egin, baina bai hemen barruan elkarrengandik hurbilago gaudela sentitu.