El asturiano buscará vivir una remontada épica el domingo tras caer eliminado en la Q1.

Feed icon
Mundiario
CC BY-SA🅭🅯🄎

El asturiano buscará vivir una remontada épica el domingo tras caer eliminado en la Q1.

28 minutes

Радыё Свабода/Радыё Свабодная Эўропа
Feed icon

Падзеі 5 ліпеня ў беларускай і сусьветнай гісторыі.

Feed icon
Радыё Свабода/Радыё Свабодная Эўропа
Attribution+

Падзеі 5 ліпеня ў беларускай і сусьветнай гісторыі.

لە ڕۆژی یادی سەربەخۆیی ئەمەریکا ئەمڕۆ شەممە بە سەرکەتوویی پرۆسەی بە هاووڵاتی بوون بۆ 150 کەس لە بەردەم ماڵەکەی جۆرج واشنتن بەڕێوەچوو. ساڵانە لەم رۆژەداو لەبەردەم ماڵەکەیدا ئەم مەڕاسیمە سازدەکرێت بۆ بەرز ڕاگرتنی یادی سەربەخۆیی ئەمەریکا و خەباتی جۆرج واشنتن لە بەدەستهێاننی سەربەخۆیی و ئازادی.

Feed icon
ده‌نگی ئه‌مه‌ریکا
Public Domain

لە ڕۆژی یادی سەربەخۆیی ئەمەریکا ئەمڕۆ شەممە بە سەرکەتوویی پرۆسەی بە هاووڵاتی بوون بۆ 150 کەس لە بەردەم ماڵەکەی جۆرج واشنتن بەڕێوەچوو. ساڵانە لەم رۆژەداو لەبەردەم ماڵەکەیدا ئەم مەڕاسیمە سازدەکرێت بۆ بەرز ڕاگرتنی یادی سەربەخۆیی ئەمەریکا و خەباتی جۆرج واشنتن لە بەدەستهێاننی سەربەخۆیی و ئازادی.

(The Center Square) – You can tune in live to watch President Donald Trump's speech on the 250th anniversary of American independence, scheduled at 9:45 p.m. EST on Saturday. He has promised a characteristic "really long" speech, despite the heat. A 40-minute fireworks show, which is the culmination of the "Salute to America" celebration, is scheduled to begin at 10:30 p.m. EST. The show will feature more than 850,000 fireworks and pyrotechnic effects that will be launched from ten sites, including the Lincoln Memorial Reflecting Pool and eight barges on the Potomac River. The display will attempt to surpass the Guinness World Records' current largest-recorded show, according to the Freedom 250 Initiative, the official public-private partnership leading the celebration. You can watch the speech and the fireworks at HERE.

Feed icon
The Center Square
Attribution+

(The Center Square) – You can tune in live to watch President Donald Trump's speech on the 250th anniversary of American independence, scheduled at 9:45 p.m. EST on Saturday. He has promised a characteristic "really long" speech, despite the heat. A 40-minute fireworks show, which is the culmination of the "Salute to America" celebration, is scheduled to begin at 10:30 p.m. EST. The show will feature more than 850,000 fireworks and pyrotechnic effects that will be launched from ten sites, including the Lincoln Memorial Reflecting Pool and eight barges on the Potomac River. The display will attempt to surpass the Guinness World Records' current largest-recorded show, according to the Freedom 250 Initiative, the official public-private partnership leading the celebration. You can watch the speech and the fireworks at HERE.

33 minutes

Times of San Diego
Feed icon

There is one event that encapsulates USA’s unique place in humankind’s history: World War II, when we saved the world during one of its darkest periods.

Feed icon
Times of San Diego
CC BY-NC-ND🅭🅯🄏⊜

There is one event that encapsulates USA’s unique place in humankind’s history: World War II, when we saved the world during one of its darkest periods.

With help from Conundrum Farms, a small Tarleton State garden is growing fresh food, student connections and meals beyond campus.

Feed icon
Fort Worth Report
CC BY-NC-ND🅭🅯🄏⊜

With help from Conundrum Farms, a small Tarleton State garden is growing fresh food, student connections and meals beyond campus.

34 minutes

Radio France Internationale
Feed icon

Le parti d'extrême droite allemand AfD est en congrès ce week-end. Le mouvement a le vent en poupe et domine les sondages. Il pourrait remporter une région, une première depuis la guerre, lors d'élections en septembre. Plus radical que jamais, l'Alternative pour l'Allemagne doit aussi songer à quitter son opposition radicale pour exercer le pouvoir.

Feed icon
Radio France Internationale
Attribution+

Le parti d'extrême droite allemand AfD est en congrès ce week-end. Le mouvement a le vent en poupe et domine les sondages. Il pourrait remporter une région, une première depuis la guerre, lors d'élections en septembre. Plus radical que jamais, l'Alternative pour l'Allemagne doit aussi songer à quitter son opposition radicale pour exercer le pouvoir.

37 minutes

ده‌نگی ئه‌مه‌ریکا
Feed icon

مێژووی ئاڵای ئەمەریکا دەگەڕێتەوە بۆ ڕۆژانی سەرەتای دامەزراندنی ویلایەتە یەکگرتووەکانی ئەمەریکا و ڕەنگدانەوەی گەشەی ئەو وڵاتەیە لە ماوەی 250 ساڵی ڕابردوودا.

Feed icon
ده‌نگی ئه‌مه‌ریکا
Public Domain

مێژووی ئاڵای ئەمەریکا دەگەڕێتەوە بۆ ڕۆژانی سەرەتای دامەزراندنی ویلایەتە یەکگرتووەکانی ئەمەریکا و ڕەنگدانەوەی گەشەی ئەو وڵاتەیە لە ماوەی 250 ساڵی ڕابردوودا.

Con un doblete soberbio de Ounahi y dos asistencias de Brahim Díaz, los Leones del Atlas superaron las lesiones para meterse entre los ocho mejores.

Feed icon
Mundiario
CC BY-SA🅭🅯🄎

Con un doblete soberbio de Ounahi y dos asistencias de Brahim Díaz, los Leones del Atlas superaron las lesiones para meterse entre los ocho mejores.

Два землетруси магнітудою 7,2 і 7,5 балів сталися у Венесуелі ввечері 24 червня з інтервалом у близько хвилини. Згодом зафіксували ще сотні афтершоків

Feed icon
Радіо Свобода
Attribution+

Два землетруси магнітудою 7,2 і 7,5 балів сталися у Венесуелі ввечері 24 червня з інтервалом у близько хвилини. Згодом зафіксували ще сотні афтершоків

Bi boneya 250 salîya serxwebûna Amerîkayê li Mount Vernon merasîma sîmbolîk a sondxwarin û mafê welaîtbûna 150 kesan pêkhat

Feed icon
Dengê Amerîka
Public Domain

Bi boneya 250 salîya serxwebûna Amerîkayê li Mount Vernon merasîma sîmbolîk a sondxwarin û mafê welaîtbûna 150 kesan pêkhat

هارلی لیپمن، کارشناس روابط خارجی، در گفت‌و‌گو با صدای آمریکا ماندگارترین دستاوردها و تاثیرات انقلاب آمریکا را برشمرد.

Feed icon
صدای آمریکا
Public Domain

هارلی لیپمن، کارشناس روابط خارجی، در گفت‌و‌گو با صدای آمریکا ماندگارترین دستاوردها و تاثیرات انقلاب آمریکا را برشمرد.

نگاهی به بیانیه استقلال آمریکا و روند رشد دموکراسی در ایالات متحده

Feed icon
صدای آمریکا
Public Domain

نگاهی به بیانیه استقلال آمریکا و روند رشد دموکراسی در ایالات متحده

Los diputados Roberto Arroyo (independiente) y Catalina del Real (Partido Republicano) presentaron un proyecto de ley que busca establecer nuevas...

Feed icon
BioBioChile
CC BY-NC🅭🅯🄏

Los diputados Roberto Arroyo (independiente) y Catalina del Real (Partido Republicano) presentaron un proyecto de ley que busca establecer nuevas...

Organizaciones de los Consejos de Desarrollo Local (Codelos) de Valdivia solicitaron a parlamentarios de la región de...

Feed icon
BioBioChile
CC BY-NC🅭🅯🄏

Organizaciones de los Consejos de Desarrollo Local (Codelos) de Valdivia solicitaron a parlamentarios de la región de...

Суми регулярно потерпають від російських ударів КАБами, зокрема напередодні ввечері внаслідок одного з таких ударів по центру міста загинули чотири людини, десятки постраждали

Feed icon
Радіо Свобода
Attribution+

Суми регулярно потерпають від російських ударів КАБами, зокрема напередодні ввечері внаслідок одного з таких ударів по центру міста загинули чотири людини, десятки постраждали

A zona norte da cidade do Rio de Janeiro é a região na capital fluminense com maiores índices de temperatura da superfície terrestre, aponta estudo solicitado pelo Grupo de Atuação Especializada em Meio Ambiente do Ministério Público do Rio de Janeiro (Gaema). O trabalho analisou a evolução das ilhas de calor na cidade ao longo dos últimos 25 anos, entre 2001 e 2025. A pesquisa, desenvolvida em cooperação técnica com a Universidade Federal Rural do Rio de Janeiro (UFRRJ), servirá de subsídio ao inquérito civil que acompanha medidas compensatórias ambientais na capital e fornecerá subsídios técnicos para a atuação do Ministério Público na promoção de políticas voltadas à adaptação às mudanças climáticas. Realizado pelo Laboratório Integrado de Geografia Física Aplicada, em conjunto com o Departamento de Geografia e o Programa de Pós-Graduação em Geografia da UFRRJ, o estudo apresenta um mapeamento inédito da temperatura da superfície terrestre, da cobertura vegetal e das áreas construídas do município do Rio de Janeiro no período analisado. Os dados foram sistematizados por bairros, regiões administrativas, áreas de planejamento e comunidades, permitindo identificar os locais mais suscetíveis à formação de ilhas de calor urbanas. O fenômeno é característico de áreas com elevada impermeabilização do solo, pouca cobertura vegetal e intensa ocupação urbana. A análise revela um aumento expressivo da temperatura da superfície terrestre em todas as áreas de planejamento (APs) da cidade ao longo dos últimos 25 anos, ampliando os espaços da ilha de calor urbana. A área, que abrange grande parte da zona norte do município do Rio, apresentou os maiores índices de temperatura da superfície terrestre, alcançando valores médios de 42,3°C, em 2025, destacando a região como a mais quente da cidade no século. De acordo com os pesquisadores, esse cenário está associado à elevada urbanização, à escassez de áreas verdes e à predominância de superfícies impermeáveis, que favorecem a formação de ilhas de calor. A região também reúne os menores índices de cobertura vegetal e os maiores percentuais de área construída do município. Durante o verão, bairros como Vila da Penha, Higienópolis, Jacaré e Del Castilho registraram temperaturas da superfície terrestre próximas de 47°C, enquanto em outras comunidades também da zona norte os valores alcançaram a casa dos 50°C. Em contrapartida, a área que compreende bairros da zona sul da cidade manteve-se como a mais amena do município, com temperaturas em torno dos 25°C, favorecida pela maior cobertura vegetal, pela influência do Maciço da Tijuca, entre outras amenidades naturais, como parques e espaços com ampla vegetação. O estudo também chama atenção para as áreas de planejamento, que abrangem as zonas oeste e sudoeste da cidade e concentram importantes frentes de expansão urbana. Segundo os pesquisadores, essas regiões merecem acompanhamento permanente diante do avanço de empreendimentos industriais, logísticos e imobiliários, que podem intensificar a formação de ilhas de calor, caso a expansão não seja acompanhada de medidas adequadas de planejamento ambiental. O diagnóstico permitirá ao Gaema direcionar a atuação para as áreas mais vulneráveis ao aquecimento urbano e subsidiar a avaliação de medidas compensatórias ambientais e de políticas públicas voltadas à adaptação às mudanças climáticas. O levantamento também servirá de base para a adoção e a fiscalização de medidas baseadas na natureza, como a ampliação da arborização urbana, a preservação das unidades de conservação e outras ações voltadas à redução dos impactos das mudanças climáticas, especialmente nas áreas mais vulneráveis da cidade.

Feed icon
Agência Brasil
Attribution+

A zona norte da cidade do Rio de Janeiro é a região na capital fluminense com maiores índices de temperatura da superfície terrestre, aponta estudo solicitado pelo Grupo de Atuação Especializada em Meio Ambiente do Ministério Público do Rio de Janeiro (Gaema). O trabalho analisou a evolução das ilhas de calor na cidade ao longo dos últimos 25 anos, entre 2001 e 2025. A pesquisa, desenvolvida em cooperação técnica com a Universidade Federal Rural do Rio de Janeiro (UFRRJ), servirá de subsídio ao inquérito civil que acompanha medidas compensatórias ambientais na capital e fornecerá subsídios técnicos para a atuação do Ministério Público na promoção de políticas voltadas à adaptação às mudanças climáticas. Realizado pelo Laboratório Integrado de Geografia Física Aplicada, em conjunto com o Departamento de Geografia e o Programa de Pós-Graduação em Geografia da UFRRJ, o estudo apresenta um mapeamento inédito da temperatura da superfície terrestre, da cobertura vegetal e das áreas construídas do município do Rio de Janeiro no período analisado. Os dados foram sistematizados por bairros, regiões administrativas, áreas de planejamento e comunidades, permitindo identificar os locais mais suscetíveis à formação de ilhas de calor urbanas. O fenômeno é característico de áreas com elevada impermeabilização do solo, pouca cobertura vegetal e intensa ocupação urbana. A análise revela um aumento expressivo da temperatura da superfície terrestre em todas as áreas de planejamento (APs) da cidade ao longo dos últimos 25 anos, ampliando os espaços da ilha de calor urbana. A área, que abrange grande parte da zona norte do município do Rio, apresentou os maiores índices de temperatura da superfície terrestre, alcançando valores médios de 42,3°C, em 2025, destacando a região como a mais quente da cidade no século. De acordo com os pesquisadores, esse cenário está associado à elevada urbanização, à escassez de áreas verdes e à predominância de superfícies impermeáveis, que favorecem a formação de ilhas de calor. A região também reúne os menores índices de cobertura vegetal e os maiores percentuais de área construída do município. Durante o verão, bairros como Vila da Penha, Higienópolis, Jacaré e Del Castilho registraram temperaturas da superfície terrestre próximas de 47°C, enquanto em outras comunidades também da zona norte os valores alcançaram a casa dos 50°C. Em contrapartida, a área que compreende bairros da zona sul da cidade manteve-se como a mais amena do município, com temperaturas em torno dos 25°C, favorecida pela maior cobertura vegetal, pela influência do Maciço da Tijuca, entre outras amenidades naturais, como parques e espaços com ampla vegetação. O estudo também chama atenção para as áreas de planejamento, que abrangem as zonas oeste e sudoeste da cidade e concentram importantes frentes de expansão urbana. Segundo os pesquisadores, essas regiões merecem acompanhamento permanente diante do avanço de empreendimentos industriais, logísticos e imobiliários, que podem intensificar a formação de ilhas de calor, caso a expansão não seja acompanhada de medidas adequadas de planejamento ambiental. O diagnóstico permitirá ao Gaema direcionar a atuação para as áreas mais vulneráveis ao aquecimento urbano e subsidiar a avaliação de medidas compensatórias ambientais e de políticas públicas voltadas à adaptação às mudanças climáticas. O levantamento também servirá de base para a adoção e a fiscalização de medidas baseadas na natureza, como a ampliação da arborização urbana, a preservação das unidades de conservação e outras ações voltadas à redução dos impactos das mudanças climáticas, especialmente nas áreas mais vulneráveis da cidade.

ალბათ უნდა გაგიმართლოს, დაიბადო გავლენიან ოჯახში. საუკუნის ყველაზე ნიჭიერი პოეტი ლექსებს გიძღვნიდეს. მერე მთავარზე გათხოვდე და დედოფალი გახდე. მაგრამ ეკატერინე ჭავჭავაძის ცხოვრებაში კარგთან ერთად იმდენი ცუდიც მოხდა, რომ რთულია გაარკვიო, ის ბედნიერი ქალი იყო, თუ უბედური.

Feed icon
რადიო თავისუფლება
Attribution+

ალბათ უნდა გაგიმართლოს, დაიბადო გავლენიან ოჯახში. საუკუნის ყველაზე ნიჭიერი პოეტი ლექსებს გიძღვნიდეს. მერე მთავარზე გათხოვდე და დედოფალი გახდე. მაგრამ ეკატერინე ჭავჭავაძის ცხოვრებაში კარგთან ერთად იმდენი ცუდიც მოხდა, რომ რთულია გაარკვიო, ის ბედნიერი ქალი იყო, თუ უბედური.

Mientras media España busca sombra y ventiladores, todavía quedan rincones donde el verano se vive de otra manera. Pueblos de montaña, rodeados de bosques, embalses o cumbres donde las noches siguen siendo frescas y el calor no ahoga durante el díaEntre fortalezas imposibles y pueblos medievales: así es la ruta que sigue las huellas de los cátaros en el sur de Francia Da la sensación de que los veranos son cada vez más largos y calurosos, y salir a la calle se vuelve todo un sacrificio. Durante el día el calor es intenso y durante la noche cuesta encontrar alivio incluso con las ventanas abiertas. Es cierto que, cuando eso ocurre, la playa suele ser la primera alternativa que aparece en la mente de muchos. Pero no es la única. Hay pueblos de montaña ideales para dormir tapados aunque sea con una sábana fina, salir a pasear después de cenar sin sentir que el aire sigue caliente o aprovechar el día sin tener que refugiarse constantemente en interiores. No es que haga frío, ni mucho menos, pero el calor al menos no lo ocupa todo. Repartidos entre Pirineos, Cordillera Cantábrica, Sistema Central o las montañas gallegas, estos pueblos tienen algo en común: altitud, agua, bosques, sombra o un microclima que ayuda a mantener las temperaturas a raya. Desde Sallent de Gállego hasta Riaño, pasando por O Cebreiro, Sotres o Espot, son destinos donde las tardes suelen ser más llevaderas y donde, cuando cae el sol, todavía hay noches que invitan a sacar una rebequita. Auténticos refugios climáticos. Sallent de Gállego (Huesca) Sallent de Gállego es uno de esos pueblos que parecen pensados para el verano. Situado en pleno Valle de Tena y a más de 1.300 metros de altitud, este rincón del Pirineo oscense combina montaña, agua y sombra para hacer que incluso en julio o agosto las temperaturas se vivan de otra manera. Durante el día rara vez se alcanzan registros extremos y, cuando cae el sol, el ambiente cambia lo suficiente como para volver a disfrutar de una cena al aire libre sin mirar constantemente el termómetro. A eso ayuda también la cercanía del embalse de Lanuza, que aporta una sensación de frescor muy agradecida.  “El puente del Paco” sobre el río Aguas Limpias, en Sallent de Gállego. Pero Sallent no es solo un lugar donde dormir mejor. Merece la pena perderse por su casco de piedra y tejados de pizarra, cruzar el histórico Puente del Paco sobre el río Aguas Limpias y subir hasta la iglesia de Nuestra Señora de la Asunción para entender la importancia que tuvo el pueblo siglos atrás. También es una buena base para caminar por el entorno, recorrer el camino junto al embalse o acercarse a algunos de los paisajes de alta montaña más espectaculares del Pirineo.  Riaño (León) Rodeado por las montañas de la Cordillera Cantábrica y situado a unos 1.130 metros de altitud, Riaño es una de esas escapadas donde el verano del interior parece otra cosa. Aquí el gran protagonista es el agua. El enorme embalse suaviza el ambiente y las corrientes de aire que bajan de la montaña ayudan a que el calor no llegue a hacerse tan pesado como en otras zonas de la meseta. El paisaje ha hecho que muchos hablen de los llamados “fiordos leoneses”, aunque en realidad se trate de antiguos valles inundados.  El columpio más alto de España, o casi. En Riaño. Más allá del clima, Riaño tiene una historia que acompaña cada paseo. El actual pueblo nació después de que el antiguo quedara sumergido con la construcción del embalse en los años ochenta, junto a otros núcleos del valle. Hoy ese recuerdo convive con una nueva vida ligada al turismo de naturaleza. Se puede recorrer el embalse en barco, buscar vistas desde los miradores del entorno o hacer rutas sencillas entre bosques y montañas, siempre con la sensación de estar en uno de esos lugares donde el paisaje nos envuelve por los cuatro costados.  O Cebreiro (Lugo) Si hay un lugar donde el verano todavía puede venir acompañado de niebla, ese es O Cebreiro. Esta pequeña aldea lucense, situada a 1.330 metros de altitud y puerta de entrada del Camino de Santiago Francés en Galicia, tiene un clima muy particular gracias a su altura y a la influencia de los vientos atlánticos. Incluso en plena canícula es habitual encontrarse mañanas frescas y noches que obligan a taparse más de lo esperado.  Las pallozas de O Cebreiro. Su tamaño es pequeño, muy pequeño, pero tiene mucho que ver. El gran símbolo del pueblo son las pallozas, antiguas construcciones circulares con cubierta vegetal que muestran cómo se adaptaba la vida al clima de montaña. También merece una visita la iglesia de Santa María la Real, vinculada a leyendas y al Camino, además de los miradores sobre Os Ancares. Y si hay algo que no conviene dejar pasar es probar el queso do Cebreiro y la gastronomía local antes de seguir la ruta.  Pola de Somiedo (Asturias) No es el pueblo más alto de esta lista, pero sí uno de los que mejor demuestra que el frescor no depende únicamente de la altitud. Pola de Somiedo, situada a unos 700 metros, está rodeada por uno de los paisajes más verdes y mejor conservados del norte peninsular. Bosques, ríos y relieve cantábrico crean un microclima que hace que el verano aquí tenga poco que ver con el de buena parte del país.  El Parque Natural de Somiedo. Además, funciona como puerta de entrada al Parque Natural de Somiedo. El pueblo se puede recorrer con calma, cruzar su puente de piedra sobre el río Somiedo o visitar el centro de interpretación para entender mejor el territorio. Desde aquí salen rutas sencillas entre hayas y robles y también se puede visitar la Casa del Oso, uno de los animales más emblemáticos de la Cordillera Cantábrica. Es un destino cómodo para quien busca naturaleza sin necesidad de grandes esfuerzos.  Sotres (Asturias) En pleno corazón de los Picos de Europa aparece Sotres, considerado uno de los pueblos más altos de Asturias. A unos 1.050 metros de altitud, el verano aquí cambia completamente respecto a la costa o a otras zonas del norte. Los días suelen ser suaves y las noches mantienen ese punto fresco que hace que uno vuelva a pensar en la manga larga.  El Cabrales, buen representante del concejo donde se encuentra Sotres. Sotres tiene además el atractivo de conservar el ambiente de los pueblos de montaña que siguen viviendo a otro ritmo. Es una base habitual para quienes quieren caminar por los Picos de Europa o acercarse al entorno del Picu Urriellu, pero también merece la pena simplemente quedarse en el pueblo, pasear al fresco sin prisas y probar el queso Cabrales en el concejo de donde toma su nombre. Bronchales (Teruel) A más de 1.500 metros de altitud, Bronchales lleva décadas siendo una referencia para quienes buscan escapar del calor sin salir del interior peninsular. En la Sierra de Albarracín, este pueblo turolense ha sido tradicionalmente conocido por la calidad de su aire y por sus veranos suaves. Incluso hoy sigue siendo uno de esos lugares donde por la noche una camiseta se queda corta.  Panorámica de Bronchales. Su gran atractivo está alrededor del casco urbano. Los pinares del Puerto forman uno de los paisajes más característicos de la zona y ofrecen rutas sencillas, sombra abundante y rincones donde pasar horas sin mirar el reloj. En el pueblo también se puede visitar la iglesia parroquial o subir hasta la ermita de Santa Bárbara, aunque aquí el verdadero plan consiste en caminar, respirar y bajar revoluciones.  Hoyos del Espino (Ávila) En la Sierra de Gredos hay varios lugares donde refugiarse del calor, pero Hoyos del Espino es probablemente uno de los más conocidos. Situado a 1.440 metros de altitud, este pueblo abulense se convierte cada verano en campamento base para quienes buscan montaña y temperaturas mucho más amables que las del resto de Castilla.  Santuario de Nuestra Señora del Espino. Desde aquí parte la carretera que lleva a la Plataforma de Gredos, punto de inicio de algunas de las rutas más conocidas del macizo, como la Laguna Grande o el Almanzor. Pero también merece la pena quedarse en el propio pueblo, recorrer sus calles, acercarse a la iglesia de Nuestra Señora del Espino o pasar por el histórico Puente del Duque junto al río Tormes.  Tresviso (Cantabria) Tresviso tiene algo de destino escondido. Encajado entre montañas y con poco más de 900 metros de altitud, este pequeño pueblo cántabro aprovecha la influencia de los Picos de Europa para mantener un verano mucho más llevadero. Tresviso entre las nubes. Llegar hasta aquí ya forma parte de la experiencia. No en vano, es uno de los pueblos más aislados de Cantabria. Una vez arriba, el premio son las vistas, el ambiente tranquilo y esa sensación de haber encontrado un lugar donde el tiempo va más despacio. Es también tierra de tradición quesera, con su D.O. Picón Bejes-Tresviso, y un buen sitio para combinar caminatas cortas con sobremesas largas sin el calor como protagonista. Rascafría (Madrid) A poco más de una hora de la capital, aparece uno de los refugios clásicos del verano madrileño. Rascafría, en el Valle del Lozoya y a más de 1.100 metros de altitud, demuestra que no siempre es necesario huir a la costa para encontrar noches más frescas y temperaturas más suaves. Puente del Perdón, en Rascafría. Su combinación de naturaleza y patrimonio hace que funcione muy bien para una escapada corta. Las Presillas y sus piscinas naturales siguen siendo uno de los lugares más buscados cuando aprieta el calor, mientras que el Monasterio de El Paular aporta el contrapunto histórico. Entre paseos junto al río, sombra y aire de montaña, es fácil entender por qué tantos vuelven cada verano. Espot (Lleida) Cerrar esta lista en Espot es hacerlo en uno de los grandes clásicos del verano de montaña. Este pueblo del Pallars Sobirà, situado a unos 1.300 metros de altitud, vive mirando al Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici y tiene un clima de alta montaña donde el verano suele ser suave y relativamente húmedo.  Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici. Espot es sobre todo una puerta de entrada a uno de los paisajes más espectaculares del Pirineo. Desde aquí salen excursiones hacia el lago de Sant Maurici, rutas entre bosques y estanys y recorridos más exigentes para quienes buscan caminar durante horas. Aunque si el senderismo no va contigo y lo único que quieres es que el calor no condicione constantemente tus planes, Espot también es un acierto.

Feed icon
elDiario.es
CC BY-NC🅭🅯🄏

Mientras media España busca sombra y ventiladores, todavía quedan rincones donde el verano se vive de otra manera. Pueblos de montaña, rodeados de bosques, embalses o cumbres donde las noches siguen siendo frescas y el calor no ahoga durante el díaEntre fortalezas imposibles y pueblos medievales: así es la ruta que sigue las huellas de los cátaros en el sur de Francia Da la sensación de que los veranos son cada vez más largos y calurosos, y salir a la calle se vuelve todo un sacrificio. Durante el día el calor es intenso y durante la noche cuesta encontrar alivio incluso con las ventanas abiertas. Es cierto que, cuando eso ocurre, la playa suele ser la primera alternativa que aparece en la mente de muchos. Pero no es la única. Hay pueblos de montaña ideales para dormir tapados aunque sea con una sábana fina, salir a pasear después de cenar sin sentir que el aire sigue caliente o aprovechar el día sin tener que refugiarse constantemente en interiores. No es que haga frío, ni mucho menos, pero el calor al menos no lo ocupa todo. Repartidos entre Pirineos, Cordillera Cantábrica, Sistema Central o las montañas gallegas, estos pueblos tienen algo en común: altitud, agua, bosques, sombra o un microclima que ayuda a mantener las temperaturas a raya. Desde Sallent de Gállego hasta Riaño, pasando por O Cebreiro, Sotres o Espot, son destinos donde las tardes suelen ser más llevaderas y donde, cuando cae el sol, todavía hay noches que invitan a sacar una rebequita. Auténticos refugios climáticos. Sallent de Gállego (Huesca) Sallent de Gállego es uno de esos pueblos que parecen pensados para el verano. Situado en pleno Valle de Tena y a más de 1.300 metros de altitud, este rincón del Pirineo oscense combina montaña, agua y sombra para hacer que incluso en julio o agosto las temperaturas se vivan de otra manera. Durante el día rara vez se alcanzan registros extremos y, cuando cae el sol, el ambiente cambia lo suficiente como para volver a disfrutar de una cena al aire libre sin mirar constantemente el termómetro. A eso ayuda también la cercanía del embalse de Lanuza, que aporta una sensación de frescor muy agradecida.  “El puente del Paco” sobre el río Aguas Limpias, en Sallent de Gállego. Pero Sallent no es solo un lugar donde dormir mejor. Merece la pena perderse por su casco de piedra y tejados de pizarra, cruzar el histórico Puente del Paco sobre el río Aguas Limpias y subir hasta la iglesia de Nuestra Señora de la Asunción para entender la importancia que tuvo el pueblo siglos atrás. También es una buena base para caminar por el entorno, recorrer el camino junto al embalse o acercarse a algunos de los paisajes de alta montaña más espectaculares del Pirineo.  Riaño (León) Rodeado por las montañas de la Cordillera Cantábrica y situado a unos 1.130 metros de altitud, Riaño es una de esas escapadas donde el verano del interior parece otra cosa. Aquí el gran protagonista es el agua. El enorme embalse suaviza el ambiente y las corrientes de aire que bajan de la montaña ayudan a que el calor no llegue a hacerse tan pesado como en otras zonas de la meseta. El paisaje ha hecho que muchos hablen de los llamados “fiordos leoneses”, aunque en realidad se trate de antiguos valles inundados.  El columpio más alto de España, o casi. En Riaño. Más allá del clima, Riaño tiene una historia que acompaña cada paseo. El actual pueblo nació después de que el antiguo quedara sumergido con la construcción del embalse en los años ochenta, junto a otros núcleos del valle. Hoy ese recuerdo convive con una nueva vida ligada al turismo de naturaleza. Se puede recorrer el embalse en barco, buscar vistas desde los miradores del entorno o hacer rutas sencillas entre bosques y montañas, siempre con la sensación de estar en uno de esos lugares donde el paisaje nos envuelve por los cuatro costados.  O Cebreiro (Lugo) Si hay un lugar donde el verano todavía puede venir acompañado de niebla, ese es O Cebreiro. Esta pequeña aldea lucense, situada a 1.330 metros de altitud y puerta de entrada del Camino de Santiago Francés en Galicia, tiene un clima muy particular gracias a su altura y a la influencia de los vientos atlánticos. Incluso en plena canícula es habitual encontrarse mañanas frescas y noches que obligan a taparse más de lo esperado.  Las pallozas de O Cebreiro. Su tamaño es pequeño, muy pequeño, pero tiene mucho que ver. El gran símbolo del pueblo son las pallozas, antiguas construcciones circulares con cubierta vegetal que muestran cómo se adaptaba la vida al clima de montaña. También merece una visita la iglesia de Santa María la Real, vinculada a leyendas y al Camino, además de los miradores sobre Os Ancares. Y si hay algo que no conviene dejar pasar es probar el queso do Cebreiro y la gastronomía local antes de seguir la ruta.  Pola de Somiedo (Asturias) No es el pueblo más alto de esta lista, pero sí uno de los que mejor demuestra que el frescor no depende únicamente de la altitud. Pola de Somiedo, situada a unos 700 metros, está rodeada por uno de los paisajes más verdes y mejor conservados del norte peninsular. Bosques, ríos y relieve cantábrico crean un microclima que hace que el verano aquí tenga poco que ver con el de buena parte del país.  El Parque Natural de Somiedo. Además, funciona como puerta de entrada al Parque Natural de Somiedo. El pueblo se puede recorrer con calma, cruzar su puente de piedra sobre el río Somiedo o visitar el centro de interpretación para entender mejor el territorio. Desde aquí salen rutas sencillas entre hayas y robles y también se puede visitar la Casa del Oso, uno de los animales más emblemáticos de la Cordillera Cantábrica. Es un destino cómodo para quien busca naturaleza sin necesidad de grandes esfuerzos.  Sotres (Asturias) En pleno corazón de los Picos de Europa aparece Sotres, considerado uno de los pueblos más altos de Asturias. A unos 1.050 metros de altitud, el verano aquí cambia completamente respecto a la costa o a otras zonas del norte. Los días suelen ser suaves y las noches mantienen ese punto fresco que hace que uno vuelva a pensar en la manga larga.  El Cabrales, buen representante del concejo donde se encuentra Sotres. Sotres tiene además el atractivo de conservar el ambiente de los pueblos de montaña que siguen viviendo a otro ritmo. Es una base habitual para quienes quieren caminar por los Picos de Europa o acercarse al entorno del Picu Urriellu, pero también merece la pena simplemente quedarse en el pueblo, pasear al fresco sin prisas y probar el queso Cabrales en el concejo de donde toma su nombre. Bronchales (Teruel) A más de 1.500 metros de altitud, Bronchales lleva décadas siendo una referencia para quienes buscan escapar del calor sin salir del interior peninsular. En la Sierra de Albarracín, este pueblo turolense ha sido tradicionalmente conocido por la calidad de su aire y por sus veranos suaves. Incluso hoy sigue siendo uno de esos lugares donde por la noche una camiseta se queda corta.  Panorámica de Bronchales. Su gran atractivo está alrededor del casco urbano. Los pinares del Puerto forman uno de los paisajes más característicos de la zona y ofrecen rutas sencillas, sombra abundante y rincones donde pasar horas sin mirar el reloj. En el pueblo también se puede visitar la iglesia parroquial o subir hasta la ermita de Santa Bárbara, aunque aquí el verdadero plan consiste en caminar, respirar y bajar revoluciones.  Hoyos del Espino (Ávila) En la Sierra de Gredos hay varios lugares donde refugiarse del calor, pero Hoyos del Espino es probablemente uno de los más conocidos. Situado a 1.440 metros de altitud, este pueblo abulense se convierte cada verano en campamento base para quienes buscan montaña y temperaturas mucho más amables que las del resto de Castilla.  Santuario de Nuestra Señora del Espino. Desde aquí parte la carretera que lleva a la Plataforma de Gredos, punto de inicio de algunas de las rutas más conocidas del macizo, como la Laguna Grande o el Almanzor. Pero también merece la pena quedarse en el propio pueblo, recorrer sus calles, acercarse a la iglesia de Nuestra Señora del Espino o pasar por el histórico Puente del Duque junto al río Tormes.  Tresviso (Cantabria) Tresviso tiene algo de destino escondido. Encajado entre montañas y con poco más de 900 metros de altitud, este pequeño pueblo cántabro aprovecha la influencia de los Picos de Europa para mantener un verano mucho más llevadero. Tresviso entre las nubes. Llegar hasta aquí ya forma parte de la experiencia. No en vano, es uno de los pueblos más aislados de Cantabria. Una vez arriba, el premio son las vistas, el ambiente tranquilo y esa sensación de haber encontrado un lugar donde el tiempo va más despacio. Es también tierra de tradición quesera, con su D.O. Picón Bejes-Tresviso, y un buen sitio para combinar caminatas cortas con sobremesas largas sin el calor como protagonista. Rascafría (Madrid) A poco más de una hora de la capital, aparece uno de los refugios clásicos del verano madrileño. Rascafría, en el Valle del Lozoya y a más de 1.100 metros de altitud, demuestra que no siempre es necesario huir a la costa para encontrar noches más frescas y temperaturas más suaves. Puente del Perdón, en Rascafría. Su combinación de naturaleza y patrimonio hace que funcione muy bien para una escapada corta. Las Presillas y sus piscinas naturales siguen siendo uno de los lugares más buscados cuando aprieta el calor, mientras que el Monasterio de El Paular aporta el contrapunto histórico. Entre paseos junto al río, sombra y aire de montaña, es fácil entender por qué tantos vuelven cada verano. Espot (Lleida) Cerrar esta lista en Espot es hacerlo en uno de los grandes clásicos del verano de montaña. Este pueblo del Pallars Sobirà, situado a unos 1.300 metros de altitud, vive mirando al Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici y tiene un clima de alta montaña donde el verano suele ser suave y relativamente húmedo.  Parc Nacional d'Aigüestortes i Estany de Sant Maurici. Espot es sobre todo una puerta de entrada a uno de los paisajes más espectaculares del Pirineo. Desde aquí salen excursiones hacia el lago de Sant Maurici, rutas entre bosques y estanys y recorridos más exigentes para quienes buscan caminar durante horas. Aunque si el senderismo no va contigo y lo único que quieres es que el calor no condicione constantemente tus planes, Espot también es un acierto.

Città del Vaticano - Nel giorno in cui ricorre il 250° anniversario della Dichiarazione d’Indipendenza degli Stati Uniti d’America, Leone XIV, il Pontefice nato a Chicago, aggiunge la sua voce alle celebrazioni di quel «momento unico», il 4 luglio 1776, che «ha dato voce duratura agli ideali di libertà, di uguaglianza, di ricerca della felicità, di giustizia e di autogoverno democratico». Lo fa con una Lettera, diffusa oggi dai media vaticani, in cui richiama alcuni dei princìpi che «hanno guidato la crescita» della nazione a cui lui stesso appartiene, e sottolinea anche il contributo offerto dalla Chiesa cattolica allo sviluppo nazionale. Nella lettera, che porta la data del 25 giugno 2026, Papa Prevost individua tra i «princìpi più cari» proclamati fin dall’inizio della vicenda nazionale statunitense quello della «libertà religiosa: il diritto di ogni persona di rendere culto secondo la propria coscienza e di praticare la sua fede apertamente, senza coercizione o paura». Quella stessa libertà - sottolinea il primo Vescovo di Roma statunitense - «ha consentito alla Chiesa cattolica di radicarsi e prosperare negli Stati Uniti, a vantaggio non solo dei suoi membri, ma anche dell’intera nazione». Tra i «molti benefici» con cui la Chiesa ha contribuito allo sviluppo nazionale il Pontefice ricorda in particolare «il suo servizio negli ambiti dell’educazione, la cura preferenziale per i poveri, l’assistenza sanitaria e i servizi sociali di base». Poi cita l’Enciclica “«Sapientiae christianae, in cui nel 1890 Papa Leone XIII scriveva che “[n]essun cittadino […] è migliore di un vero cristiano, memore del proprio dovere”. La fede cristiana, «ben lungi dall’essere in contrasto con le responsabilità civiche» spiega l’attuale Successore di Pietro «presta nuovo vigore alla ricerca della giustizia, della pace e del bene comune, portando a perfezione ogni dono naturale elargito dal Creatore». Già San Paolo, nella prima Lettera a Timoteo - ricorda Leone XIV «incoraggiava i primi cristiani a pregare per coloro che occupavano posizioni di autorità al fine di vivere una vita tranquilla secondo il volere di Dio». E a tal riguardo «è nel fedele adempimento del dovere — verso Dio e verso il Paese — che i cattolici sono chiamati a continuare a servire la nazione, come lievito per la crescita di una civiltà dell’amore».Tra i principi che hanno guidato la crescita degli Stati Uniti d’America, il Pontefice richiama anche «la dignità donata da Dio di ogni vita umana», che «porta a riconoscere l’importanza di salvaguardare la vita umana dal suo inizio con il concepimento fino alla morte naturale, e di costruire una società in cui i vulnerabili, i sofferenti e i dimenticati siano sempre accolti con compassione, solidarietà e amore». Una sollecitudine - aggiunge papa Prevost, recatosi proprio oggi in visita all'isola di Lampedusa, luogo simbolo di tragedie e speranze legate ai flussi migratori - che «include anche accogliere, proteggere e assistere gli immigrati, le cui speranze, i cui sacrifici e i cui contributi hanno fatto parte della storia di questo Paese sin dall’inizio». In ogni generazione - prosegue Leone XIV, abbracciando con lo sguardo tutta la storia degli States - «quanti sono arrivati alla ricerca di libertà, opportunità e un luogo a cui appartenere hanno aiutato a plasmare il carattere della nazione. Accoglierli con compassione e generosità non è soltanto un atto di carità, ma anche il riconoscimento della dignità che appartiene a ogni persona umana».Nella conclusione della lettera, il Pontefice auspica che lo «spirito del 1776» possa, «continuare a ispirare speranza e unità mentre gli Stati Uniti d’America procedono verso il futuro». E affida tutta la sua nazione «all’intercessione dell’Immacolata Concezione, patrona di questo Paese, affinché continui a vegliare sull’America e a proteggere tutti coloro che vi dimorano».

Feed icon
Agenzia Fides
CC BY🅭🅯

Città del Vaticano - Nel giorno in cui ricorre il 250° anniversario della Dichiarazione d’Indipendenza degli Stati Uniti d’America, Leone XIV, il Pontefice nato a Chicago, aggiunge la sua voce alle celebrazioni di quel «momento unico», il 4 luglio 1776, che «ha dato voce duratura agli ideali di libertà, di uguaglianza, di ricerca della felicità, di giustizia e di autogoverno democratico». Lo fa con una Lettera, diffusa oggi dai media vaticani, in cui richiama alcuni dei princìpi che «hanno guidato la crescita» della nazione a cui lui stesso appartiene, e sottolinea anche il contributo offerto dalla Chiesa cattolica allo sviluppo nazionale. Nella lettera, che porta la data del 25 giugno 2026, Papa Prevost individua tra i «princìpi più cari» proclamati fin dall’inizio della vicenda nazionale statunitense quello della «libertà religiosa: il diritto di ogni persona di rendere culto secondo la propria coscienza e di praticare la sua fede apertamente, senza coercizione o paura». Quella stessa libertà - sottolinea il primo Vescovo di Roma statunitense - «ha consentito alla Chiesa cattolica di radicarsi e prosperare negli Stati Uniti, a vantaggio non solo dei suoi membri, ma anche dell’intera nazione». Tra i «molti benefici» con cui la Chiesa ha contribuito allo sviluppo nazionale il Pontefice ricorda in particolare «il suo servizio negli ambiti dell’educazione, la cura preferenziale per i poveri, l’assistenza sanitaria e i servizi sociali di base». Poi cita l’Enciclica “«Sapientiae christianae, in cui nel 1890 Papa Leone XIII scriveva che “[n]essun cittadino […] è migliore di un vero cristiano, memore del proprio dovere”. La fede cristiana, «ben lungi dall’essere in contrasto con le responsabilità civiche» spiega l’attuale Successore di Pietro «presta nuovo vigore alla ricerca della giustizia, della pace e del bene comune, portando a perfezione ogni dono naturale elargito dal Creatore». Già San Paolo, nella prima Lettera a Timoteo - ricorda Leone XIV «incoraggiava i primi cristiani a pregare per coloro che occupavano posizioni di autorità al fine di vivere una vita tranquilla secondo il volere di Dio». E a tal riguardo «è nel fedele adempimento del dovere — verso Dio e verso il Paese — che i cattolici sono chiamati a continuare a servire la nazione, come lievito per la crescita di una civiltà dell’amore».Tra i principi che hanno guidato la crescita degli Stati Uniti d’America, il Pontefice richiama anche «la dignità donata da Dio di ogni vita umana», che «porta a riconoscere l’importanza di salvaguardare la vita umana dal suo inizio con il concepimento fino alla morte naturale, e di costruire una società in cui i vulnerabili, i sofferenti e i dimenticati siano sempre accolti con compassione, solidarietà e amore». Una sollecitudine - aggiunge papa Prevost, recatosi proprio oggi in visita all'isola di Lampedusa, luogo simbolo di tragedie e speranze legate ai flussi migratori - che «include anche accogliere, proteggere e assistere gli immigrati, le cui speranze, i cui sacrifici e i cui contributi hanno fatto parte della storia di questo Paese sin dall’inizio». In ogni generazione - prosegue Leone XIV, abbracciando con lo sguardo tutta la storia degli States - «quanti sono arrivati alla ricerca di libertà, opportunità e un luogo a cui appartenere hanno aiutato a plasmare il carattere della nazione. Accoglierli con compassione e generosità non è soltanto un atto di carità, ma anche il riconoscimento della dignità che appartiene a ogni persona umana».Nella conclusione della lettera, il Pontefice auspica che lo «spirito del 1776» possa, «continuare a ispirare speranza e unità mentre gli Stati Uniti d’America procedono verso il futuro». E affida tutta la sua nazione «all’intercessione dell’Immacolata Concezione, patrona di questo Paese, affinché continui a vegliare sull’America e a proteggere tutti coloro che vi dimorano».