Ez atzentzeko idazten dut, Euskal Herriak jakin dezan, palestinar horrek ziegako ohatzean idatzi zuen bezala: “Munduak jakin dezala”. Gure bahiketa sionisten kontrako amorrua elikatzeko balio dezala, Israeleko estatua beraien kartzela bihurtuko dugu, heriotzez lapurtu dituzten lurrak berreskuratu ezean.
Bahiketaren bezpera paranoia gaua izan zen; denek ikusten zituzten droneak, denek ikusten zituzten txalupa azkarrak. Ni lotara joan nintzen. Goizean, esnatzerakoan, lehen gerraontzi eta fragata militarrak begiztatu zituzten urrunean. Aurreko asteetako atxiloketa-ontzi militarra identifikatu zuten bertan bahituta egon zirenek. Hainbat belaontziren komunikazioa galtzen hastean, intertzeptazio abisua eman eta gure itsasontzian lo zeudenak esnatu genituen; berehala, intertzeptazio arropa luzea eta sareetako irudietan ezagun egin diren salbamendu-jaka laranjak jantzi genituen. Bi kartzela-ontzi, lau fragata militar eta txalupa azkar andana ziren. Egun gogorrak zetozkigula jakinda, kideei omeleta bana prestatu nien eta, jatekoa akitzearekin batera, 20 bat militar, beltzez eta leporaino armatuak, belaontziaren aurreko partean belaunikatzeko agindu ziguten. Mundu osora gure irudiak zuzenean igortzen zituen kamara tiroz lehertu eta guregana etorri ziren.
Beren txalupa azkarraren aurreko partean jarri gintuzten, busti gintezen. Orduan hasi nintzen beraien higatze estrategiari aurre egiten: molestatu nahi didazue, ba ni abiaduraz eta nire kideen isiltasunaren indarraz gozatuko dut. Kartzela-ontzira iristean, olatu batek gure aurpegiak zein militarrenak erabat aldatu zizkigun, ia gertatu zen iraulketa gertatuz gero jende guti aterako zelako hortik bizirik. Ontzira sartzean bortizkeria maila igo zen. Militar asko taser pistolekin eta su armekin apuntatzen, baina espero eta prestatu genuenaren gidoiaren barruan. Ez zitzaidan gustatu nire barkuko azkena izatea, baina niri tokatu zitzaidan. Berokia, lokarriak eta jertsea kendu, pasaportea baieztatu eta lurra ukitu gabe kamioi edukiontzi ilun batean sartu ninduten. Kideekin elkartzean, txalo eta besarkada artean egin zidaten harrera. Gune segurua zela sentitu nuen, begirada goratu eta militar piloa ikusi nuen guri begira.
Minutu gutxira karga batek neska baten izterra zauritu zuen, eta medikura eraman zuten odoletan. Bi egunez egon ginen kontzentrazio esparru moderno hartan. Patioko komunek goitika egiteko moduko usaina zuten, tarteka ura botatzen ziguten gu busti eta lurrean etzateko aukera izan ez genezan. Egunez beroa, gauez hotza, koilaratxo kate amaigabean egiten genuen lo: batek buelta eman, eta denak buelta ematera. Ez zegoen denontzako lekurik eta lurreko zati batzuk burdinazkoak ziren, hotzagoak eta gogorragoak.
Gose greban egotea erreza zen ematen ziguten ogia ikusita. Nire errazioa buruko gisa erabiltzen nuen. Militar oso gazteak ere bazeuden, ez ziren 18 urteetara iritsiko, praktiketan zeudela ematen zuen, armarik gabe, baina prismatikoekin guri begira egoten ziren.
Portura iristean banaka deitu gintuzten, militarren kontra zerbait esan zuen kidetik hasita. Perdigoizko bala batekin tiro egin zioten izterrean hogei zentimetrora, eta jipoi luzeak eta bere garrasiek errepresioaren maila bertze koxka bat igo zela adierazi zigun. Goizeko zortzietatik gaueko zortzietara militar, bost minutuero pasa ginen funtzionario eta kartzelero desberdinen eskuetatik.
Bideoetan ikusi zenutena beraiek erakutsi nahi izan zutena da. Ministro haren aurrean “free free palestain!” oihukatu zuen nire pareko neska lekutik atera zuten, eta jasotako jipoiaren ostean trapu bat bezala geratu zen lurrean botata. Ulertzen ez nituen gauzak oihukatzen zizkidaten bitartean, belauniko, lotuta, taserra eta fusila nire buru soil eta gogor honi apuntatzen, nire babes diren pertsonen maitasuna gorputzean sentitu eta sakonean irri egiten nuen, “saiatuko zarete baina ez duzue lortuko”. Baina ez nuen aurreikusi ekintza kideei eragindako minari aurre egiteko indar beharra. Hori izan zen gogorrena, ondoan nuen 78 urteko gizona garrasika entzun eta ezer egiteko ausardiarik ez izatea, “Palestina aske!” oihukatu zuen emakumeari eman zioten jipoia. Barne min hori, eta inkomunikazio egunetan niregatik kezkatuak zeuden ingurukoen ezinegona.
Desertuko kartzelaren azken litera gelan ginela, beste kartzela-ontziko kide bat sartzen ikusi nuen. Ia ezin zela etzan ere egin ikustean, zer egin zioten galdetu nion. Orduan ulertu nuen sionistek indarraren erabilera ezberdina egin zutela kartzela-ontzi bakoitzean. Gu zeinen ongi ginen grabatu eta munduari erakusten zioten bitartean, bertze ontziko guztiei ikusi ez zen jipoia eman zieten. Kolpeak saihetsetan, tendoietan, taserra, ura bota eta taserra, taserra begian, emakumeei eraso sexualak, xiringekin likido bat gorputzean sartu eta ondoko laztana... Ezer ez zen kasuala izan, dena neurtua zuten. Gurea egun gutxi iraungo zuen atxiloketa zen, lehen munduko eta klaseko VIP presoak.
Arabiera zekien irri eta ekintza kide batek hau idatzi zuen bere ziegako ohatzean: munduak jakin dezala txakurrak erabiltzen dituztela gu bortxatzeko, gizon, emakume eta haur. Palestina okupatutako kartzeletan txakurrak entrenatzen dituzte, lotuta eta lau hanketan dituzten pertsonak gainkatu ditzaten.
