Koimbra + Hondora
Non: Zuiako gaztetxean (Araba).
Noiz: ekainaren 7an.
-----------------------------------
Aste estresagarri bateko ostiral arratsaldea da, eta Hil da Laboa kolektiboko kideok gaztetxea txukuntzeko eta atontzeko hitzordua dugu. Igandean izango da denboraldi honetako azken kontzertua. Pare bat orduz aritu gara lanean. Larunbat arratsaldea da, eta biharko kontzerturako pintxoak eta bazkaria prestatzeko ardura hartu du kide batek. Sukaldean jo eta su aritu da gildak, tortillak, gazta eta tipula karamelizatua duten pintxoak, entsalada eta arroza kurriarekin eta, azkenik, postrea prestatzen. Ilundu artean ez da ia gelditu ere egin.
Iritsi da igande goiza eta Koimbra taldeko kideak ezarritako ordua baino lehen heldu dira, motibazioz gainezka. Bart jo dute beraien lehen kontzertua, eta gaur eguerdian hemen joko dute bigarrena. Iritsi bezain pronto bota digute bonba: –hemen idatziko ez dudan kideak– ez du telefonorik hartzen, espero dugu lotan dagoela. Barre, ez-barre gelditu gara gu. Atezu esaten da nire herrian. Azkenean, taldekide baten beste taldeak entsaiatzen duen lokaleko beste talde bateko kide batek pasa die aitaren telefono zenbakia, eta lortu dute x esnatu eta Zuiara bidean jartzea.
Egia esanda, nahikoa zorte ona izan du loti ederrak; izan ere, muntaketa luzea izan da. Pentsa, zazpi instrumentu eta kide ditu taldeak, eta tartean txelo bat, fagot bat, biolin bat... ez dira halako kontzertuetan ohikoenak izaten, eta material asko behar da dena sonorizatzeko. Justu gu lako kolektiboei falta izaten zaiena. Pentsa, proba hasi denerako zegokion lekuan zegoen X. Garaipen kolektibo bat, inondik ere. Kontzertuetako anekdoten zerrendan lehena beraientzat.
Bidenabar, ordurako gaztetxean ziren Ibai eta Elisa ere, Hondora taldeko bi kideak. Lasaitasun osoz heldu dira, eta orduerditxo batean prest zuten dena kontzertuari hasiera emateko. Betiko lez, espero zen orduan edo apur bat berandu, jende pixka bat bildu denean hasi da boloa.
Hondorak lehen diskoa pasa den urtean kaleratu zuen, baina aurretik zazpi urte eman ditu oholtzetan, koberrak kantatzen hasi zirenetik. Egoten badakite, eta oso argi dute egiten dutena ez dela kantatzea soilik, bizipen batzuk kontatzea eta konpartitzea ere badela. Autore musika, erraietatik emana.
Koimbrak proposatzen duenari berritzaileagoa deritzot, molde klasikoagoetan izan arren. Hasteko, soinu aldetik: soka askoko banda da, eta gainera fagota, teklatua, kutxa perkusioan... Bestetik, ahotsen trataera oso zaindua eta landua dute. Gozagarria da, elektronikak eta automatikoki emandako tonuek agintzen duten garaiotan ahots garbi eta gainjarriak entzutea. Eta azkenik, kantu sortari dagokionez, protesta kantaren zantzu asko ditu, herriak eztarria urratzeraino ozen kantatzeko abestiak; baina baita isil-isilik egon eta Palomaren ahotsa entzuteaz gozatzekoak ere.
Gaur, beraz, beste behin ere barrena beteta joango gara antolatzaileok etxera, pentsatuta egindako lanak zentzua hartzen duela taldeok gaztetxeetan entzuten ditugunean, eta pentsatuz jende honek egunen batean bueltatu nahiko duela behinola ondo hartu zituzten lekura.