Goizaldeko 4:37, minutu bat falta zaio iristeko. Txatarrerian egon zitekeen hau ez da izango gurea, ezta? Matrikula MDLR77. Bai, bada gure uberra. Ez du konfiantza handirik ematen, baina mozkor edozerk balio du.
Uberra hartzearen hipokrisia beste batean eztabaidatuko dugu, beharbada.
Barrura sartu eta, “Buenas noches” agurtzearekin batera, aitxitxe ikusi dut gidari. Ez nirea, baina bai norbaitena. Hirurogeita hamar urte badauzkan agure bat dago bolantearen atzean. Gure hizkera “exotikoak” zalantzak sortu badizkio ere (errusiarrak garela pentsatuko zuen akaso), argitu zaizkio begiak “¿sois vascas?” galderari baietz erantzun diogunean.
Kanpotarrei galdetzen dizkieten galdera guztiak egin dizkigu automatikoki bata bestearen atzetik: Zertan zaudete hemen? Non egon zarete? Gustatu zaizue? Zenbat denbora daramazue?
Unibertsitateko ikasleak garela esan orduko, azaldu digu non egoten den bera jarrita goizero-goizero. Kotxeko maleteroa zabalik egoten da Avenida Brasilen, “empanadas de pino a 2000 pesos” kartel atzean ezkutatuta, ikasleei gula noiz iritsiko zain.
Eta nik gehitu nahiko nioke: "Errazagoa da irudikatzea loaren amaiera, lanaren amaiera baino"
Nekatuta dagoen galdetu diogu, erantzuna badakigun arren. Zera kontatu digu, gaur zazpi ordu daramatza lanean, gauez, gehiago kobratzen baita. Baina lasai egoteko esan digu, nekea sentitzen duenetan bezala, gaur ere parke baten ertzean aparkatu eta ordu erdiko siesta egin duela berpizteko.
Aste honetako titularra aipatzea ere, ez zaio ahaztu: “Autobus batek gazte bat harrapatu eta akatu du, eta gidariak drogan positibo eman du”. Bigarrena da azken hilabeteetan, baina ez da harritzekoa. Hilabete amaierara iristeko egin beharreko hamahiru orduko lanordua bete ahal izateko gorputzera sartzen dituzten sustantzietan, kokaina ez da okerrena.
“Chau” esan eta gure kalearen ilunetan sartu gara etxearen argitara iritsi garen arte. Pijama jantzi, atzekoz aurrera bada ere eta ohera ziplo. Buruak pentsatzeko ematen ez badu ere, zertxobait aitortuko dizuet:
Kontatu dizuedan elkarrizketa ez da zehazki gure gaurko uber gidariarekin izan duguna. Beharbada matrikulak pentsarazi dizue fantasia apur bat sartu diodala errelatoari, beharbada mec de la rue 77 urte nire ukitua izan da. Baina ez zeukan hainbeste gezurretik, beharbada ez bera eta ez horrela zehazki. Izan ere, kaleek bertatik gabiltzanean kontatzen digute hau guztia, ezer esan gabe. Bere telefonoan irakurri nuena, ordea ez zen fantasia izan: “Ya voy a casa, estoy muy cansado mañana tengo que despertarme temprano”. Beharbada, badago egiatik lukubrazio guzti honetan.
Chile, Latinoamerikako herrialderik Europarrena omen da: hil arte behar, hil arte beharrean. Eta ez dut uste laster aldatuko denik. Mark Fisherrek edo beharbada beste norbaitek lehenago zioen: "Errazagoa da irudikatzea munduaren amaiera kapitalismoaren amaiera baino". Nakarrek ere, abesten zituen hori era beste hau: "Errazagoa da irudikatzea maitasunaren amaiera, diruaren amaiera baino". Eta nik gehitu nahiko nioke: "Errazagoa da irudikatzea loaren amaiera, lanaren amaiera baino".
