Endless war + Mondo Pobre+ Ernia
Non: Añorgako (Gipuzkoa) gaztetxean.
Noiz: irailaren 12an.
------------------------
Aurreko entregan aipatzen nuen zuzeneko batean hainbat elementu —melodiak, lekua, giroa, usainak…— osotasun organiko batean batzen direnean, erakustaldiak zentzu berezia hartzen duela. Bada, batasunez eta koherentziez gogoetan nabilen egunotan iritsi dira Endless War, Mondo Podre eta Ernia taldeen kontzertuak Añorgako gaztetxera. Oraingoan, biolentzia izan da ardatza; izan ere, indarkeriaz betetako garaian, biolentzia musikala eskaini digute hiru taldeek: azkar, oldarkor, frenetiko eta amorruz josita.
Burgos aldetik etorri dira lehenengoak, Endless War. Hiru taldeen artean klasikoenak izan dira, baina ez horregatik xamurrenak: lau bider lauko konpasak eta 1980ko hamarkadako trash-metal zein hardcore doinuak ekarri dituzte. Klasiko izenondoarekin ausartu naiz ez soilik horregatik, baita ere Mondo Pobre eta Ernia taldeak ez bezala, gitarran sei soka eta baxuan lau besterik ez zituztelako, eta balbulazko anplifikadoreekin aritu direlako. Hala, gure belarriek sumatu dute beste taldeek baino soinu organiko edo goxoagoa zutela.
Bigarrenak izan dira Mondo Pobre galiziarrak. Hauekin atsedenik ez. Grindcorea eta death metala nahasten dituen soinuekin astindu dute areto txiki bezain iluna. Nire ulermenetik ihes egin duten eraikuntza musikalak eskutik joan dira abeslariaren garrasi sakon, ilun eta hipnotikoekin. Etengabeko aldaketa eta eztandak, zortzi sokako gitarra, zazpi sokako baxua eta anpli digitalak. Pentsa zer egitera iritsi daitezkeen!
Amaieran iritsi da plater nagusia Ernia talde errioxarrarekin. Hauek ere antzeko erritmoak ekarri dituzte, izugarrizko maila teknikoarekin. Kuriosoentzako datua: gitarran zazpi soka eta baxuan bost, hauek ere anplifikadore digitalekin. Detaile korapilatsuz jositako kantuak dira eurenak, baina teknikotasunak ez du kantuen freskotasuna zapaldu: uneoro zerbait berria eskaintzen dutenez, ez dira batere nekagarriak. Gorputza gora eta behera, alde batera eta bestera mugiarazi digu, atrakzio-parke baten moduan; eta atrakzio onenek bezala, behin amaituta berriro igotzeko gogoa uzten dute. Egiten duten musika bortitza da, burua lehertzeko modukoa, baina aldi berean izugarri kutsakorra eta adiktiboa. A ze astindua eman diguten!
Orduan, irailean haurrak eskolara itzultzen diren moduan, itzuli dira kontzertu osteko errutinak: garagardo bana, eta barra bueltako hitz-aspertu eta gogoeta . Komentatu dugu, besteak beste, ea halako doinuak ez ote dauden txoko txiki eta ilunetara kondenatuak; alegia, zirkuitu komertzialetatik urrun bizitzera. Ez da gauza berria: biolentziek bazterretan eta periferietan egiten dute eztanda, erdigunean ez dira somatzen. Horregatik, oso bazterreko eszena bada ere, bizirik dago; bai taldeengatik, bai ikus-entzunleengatik, bai halako kontzertuak antolatzen dituztenengatik ere. Esker bana guztiei, askotan horiek guztiak pertsona berberak badira ere. Orain, lana gurea da: entzundakoa asimilatzea eta gaztetxe usaina gainetik kentzea!