Isaac Melendrez Jr. says church officials failed to act on his reports of abuse decades ago and now fears the El Paso diocese’s bankruptcy will prevent victims from fully telling their stories in court. The post A priest sexually abused him at 14. Decades later, a survivor challenges the Catholic church as the El Paso diocese seeks bankruptcy protection appeared first on El Paso Matters.

Feed icon
El Paso Matters
CC BY-ND🅭🅯⊜

Isaac Melendrez Jr. says church officials failed to act on his reports of abuse decades ago and now fears the El Paso diocese’s bankruptcy will prevent victims from fully telling their stories in court. The post A priest sexually abused him at 14. Decades later, a survivor challenges the Catholic church as the El Paso diocese seeks bankruptcy protection appeared first on El Paso Matters.

The rules would hold pollution magnets like warehouses, ports and railyards accountable for the trucks and ships they attract.

Feed icon
Grist
Attribution+

The rules would hold pollution magnets like warehouses, ports and railyards accountable for the trucks and ships they attract.

وزیر امور خارجه اسرائیل می‌گوید که جمهوری اسلامی با هدف قرار دادن عامدانه به مراکز جمعیتی غیرنظامی قصد دارد تلفات غیرنظامیان را افزایش دهد.

Feed icon
صدای آمریکا
Public Domain

وزیر امور خارجه اسرائیل می‌گوید که جمهوری اسلامی با هدف قرار دادن عامدانه به مراکز جمعیتی غیرنظامی قصد دارد تلفات غیرنظامیان را افزایش دهد.

23 minutes

The Center Square
Feed icon

(The Center Square) - The U.S. Supreme Court will hear arguments on Tuesday in a case to determine at what point an individual arrives in the United States he or she can claim asylum protections. The case, Noem v. Al Otro Lado, focuses on a dispute between the Trump administration and an immigration advocacy group. The advocacy group argued that the U.S. Department of Homeland Security instituted a policy to prevent migrants from attempting to cross the U.S.-Mexico border. In a brief to the court, lawyers for the immigration advocates said border patrol officers standing on the U.S. side of the border “identified asylum seekers, and prevented them from stepping onto U.S. soil.” The 1990 Immigration and Nationality Act allows an individual who “arrives in the United States” to apply for asylum status and be inspected by an immigration officer. The case hinges on the definition of the term “arrives.” Lawyers for the Trump administration argue standing on the Mexico side of the U.S.-Mexico border is not sufficient to determine arrival. “An alien stopped at the border in Mexico is definitionally not in the United States and therefore is not afforded what one would get were that alien in the United States,” said Eric Wessan, solicitor general in the Iowa Office of the Attorney General. Wessan also argued that the executive branch is given constitutional authority to manage disputes that occur on the country’s borders. Lawyers for the immigration advocates argued that the term “arrive” refers to a broader process that simply begins at the port of entry. They argued that longstanding interpretations of asylum law do not differentiate between what side of the border an individual is on. “Federal immigration law requires inspection of all aliens who are applicants for admission,” Wessan said. “Once an individual presents himself at a port seeking entry, he becomes an applicant and the government cannot simply refuse to acknowledge the presence to avoid the statutory processing requirement.” The way justices respond to this case could reveal a unique positioning for Trump v. Barbara, a landmark decision to determine the future of birthright citizenship in the United States. The case gets to the heart of the 14th Amendment, which has been interpreted to guarantee citizenship for individuals born in the United States and “subject to the jurisdiction thereof.” While the amendment was designed to confer citizenship for newly freed slaves, it became a landmark piece of legislation for immigration law and citizenship status generally. “It seems unlikely that the 14th Amendment was intended to serve as a magnet for birth tourism or to reward illegal reentry,” Wessan said. The Trump administration’s outcome in Noem v. Al Otro Lado could be a precursor to how the high court approaches the topic of birthright citizenship. Either way, Noem v. Al Otro Lado will fundamentally affect how the government approaches asylum processing. “An ordinary English speaker would not use the phrase ‘arrives in the United States’ to describe someone who is stopped in Mexico,” lawyers for the government said in a brief to the court. Justices on the court will likely decide the case by the end June.

Feed icon
The Center Square
Attribution+

(The Center Square) - The U.S. Supreme Court will hear arguments on Tuesday in a case to determine at what point an individual arrives in the United States he or she can claim asylum protections. The case, Noem v. Al Otro Lado, focuses on a dispute between the Trump administration and an immigration advocacy group. The advocacy group argued that the U.S. Department of Homeland Security instituted a policy to prevent migrants from attempting to cross the U.S.-Mexico border. In a brief to the court, lawyers for the immigration advocates said border patrol officers standing on the U.S. side of the border “identified asylum seekers, and prevented them from stepping onto U.S. soil.” The 1990 Immigration and Nationality Act allows an individual who “arrives in the United States” to apply for asylum status and be inspected by an immigration officer. The case hinges on the definition of the term “arrives.” Lawyers for the Trump administration argue standing on the Mexico side of the U.S.-Mexico border is not sufficient to determine arrival. “An alien stopped at the border in Mexico is definitionally not in the United States and therefore is not afforded what one would get were that alien in the United States,” said Eric Wessan, solicitor general in the Iowa Office of the Attorney General. Wessan also argued that the executive branch is given constitutional authority to manage disputes that occur on the country’s borders. Lawyers for the immigration advocates argued that the term “arrive” refers to a broader process that simply begins at the port of entry. They argued that longstanding interpretations of asylum law do not differentiate between what side of the border an individual is on. “Federal immigration law requires inspection of all aliens who are applicants for admission,” Wessan said. “Once an individual presents himself at a port seeking entry, he becomes an applicant and the government cannot simply refuse to acknowledge the presence to avoid the statutory processing requirement.” The way justices respond to this case could reveal a unique positioning for Trump v. Barbara, a landmark decision to determine the future of birthright citizenship in the United States. The case gets to the heart of the 14th Amendment, which has been interpreted to guarantee citizenship for individuals born in the United States and “subject to the jurisdiction thereof.” While the amendment was designed to confer citizenship for newly freed slaves, it became a landmark piece of legislation for immigration law and citizenship status generally. “It seems unlikely that the 14th Amendment was intended to serve as a magnet for birth tourism or to reward illegal reentry,” Wessan said. The Trump administration’s outcome in Noem v. Al Otro Lado could be a precursor to how the high court approaches the topic of birthright citizenship. Either way, Noem v. Al Otro Lado will fundamentally affect how the government approaches asylum processing. “An ordinary English speaker would not use the phrase ‘arrives in the United States’ to describe someone who is stopped in Mexico,” lawyers for the government said in a brief to the court. Justices on the court will likely decide the case by the end June.

25 minutes

Radio France Internationale
Feed icon

As autoridades governamentais moçambicanas consideram que os níveis das bacias hidrográficas do Save e Limpopo que transbordaram, deixando distritos inteiros inundados nas províncias de Sofala, Inhambane e Gaza, são, agora, considerados estáveis. Contudo, mantêm- se acima de alerta, devido ao cenário de oscilações das chuvas nos países vizinhos, África do Sul e Zimbabwe.

Feed icon
Radio France Internationale
Attribution+

As autoridades governamentais moçambicanas consideram que os níveis das bacias hidrográficas do Save e Limpopo que transbordaram, deixando distritos inteiros inundados nas províncias de Sofala, Inhambane e Gaza, são, agora, considerados estáveis. Contudo, mantêm- se acima de alerta, devido ao cenário de oscilações das chuvas nos países vizinhos, África do Sul e Zimbabwe.

Edificar en condiciones extremas - Un trabajo reciente describe una técnica donde organismos microscópicos transforman el suelo en superficies compactas sin procesos industriales, lo que reduce la necesidad de enviar materiales desde el planeta de origen Mover materiales pesados fuera de la Tierra deja de tener sentido en cuanto se calculan distancias y costes. En el caso de vivir en Marte, levantar casas obliga a pensar en el propio planeta, porque no hay forma realista de enviar toneladas de cemento o acero. Allí no hay almacenes ni fábricas, solo suelo, polvo y un entorno que desgasta cualquier estructura. Eso hace que construir no sea una cuestión de diseño, sino de supervivencia. Las casas tendrían que salir de lo que ya está allí, sin depender de envíos continuos desde la Tierra. Un grupo científico propone endurecer el terreno con ayuda de microbios Esa limitación sobre los materiales da pie a un enfoque distinto que ya se ha planteado en un estudio publicado en Frontiers in Microbiology. Un grupo de investigadores describe un método en el que bacterias transforman el suelo marciano en un material duro que sirve para levantar estructuras. El planteamiento no recurre a hormigón clásico ni a procesos industriales pesados, sino a reacciones biológicas que ocurren a temperatura ambiente. El objetivo es crear superficies sólidas a partir del propio terreno, reduciendo la necesidad de transporte desde la Tierra. El punto de partida está en el regolito marciano, el material que cubre la superficie del planeta. Ese suelo contiene sílice y hierro en abundancia, pero no tiene suficiente óxido de calcio, que es esencial para fabricar cemento como el que se usa en la Tierra. Esa ausencia obliga a buscar otra forma de unir las partículas. El regolito sí puede servir como base si se encuentra un sistema que actúe como pegamento, ya que la materia prima está ahí en grandes cantidades. El suelo marciano ofrece materia abundante pero carece de un componente básico El problema del transporte explica por qué se descartan soluciones tradicionales. Llevar materiales desde la Tierra implica un gasto enorme y una limitación clara en peso y volumen. Cada kilo cuenta en un lanzamiento, y enviar grandes cantidades para construir viviendas haría inviable cualquier misión a largo plazo. Por eso, el enfoque se centra en utilizar recursos locales, algo que se conoce como uso de recursos in situ, una idea que permite reducir costes y dependencia externa. Dentro de ese planteamiento aparece un sistema basado en dos microorganismos que trabajan juntos. Por un lado está Sporosarcina pasteurii, una bacteria que genera carbonato cálcico cuando procesa urea. Por otro, Chroococcidiopsis, una cianobacteria capaz de sobrevivir en condiciones extremas y producir oxígeno mediante fotosíntesis. La segunda crea un entorno que permite a la primera funcionar, ya que aporta oxígeno y compuestos que necesita para mantenerse activa. El mecanismo se basa en una reacción sencilla. Sporosarcina pasteurii descompone la urea, que puede obtenerse de la orina humana, y desencadena la formación de carbonato cálcico. Ese compuesto actúa como cemento natural y une las partículas del suelo marciano. A medida que se acumula, el material pasa de ser polvo suelto a una masa sólida. No hace falta calor extremo ni maquinaria pesada, solo las condiciones adecuadas para que la reacción avance. La construcción fuera de la Tierra se apoya en recursos marcianos Este sistema presenta una ventaja clara frente a otras propuestas como fundir el suelo con láser o microondas. Esos métodos requieren mucha energía, algo difícil de mantener en Marte. La biocementación, en cambio, consume hasta diez veces menos energía según los investigadores. Además, se puede integrar con robots que impriman estructuras capa a capa, usando el suelo como base y la solución bacteriana como aglutinante. La automatización juega un papel importante en este escenario. Se plantean robots con boquillas de múltiples ejes que depositan material mientras controlan su forma y resistencia. Estos sistemas podrían evaluar el terreno, ajustar la mezcla y construir de forma continua sin intervención humana directa. Ya existen herramientas similares que se han probado en misiones lunares y marcianas para estudiar el suelo y medir su comportamiento. Aun así, todo sigue en una fase inicial. Marte presenta condiciones duras, con radiación alta, temperaturas muy bajas y compuestos tóxicos en el suelo. No está claro cómo responderán estas bacterias en ese entorno ni si podrán trabajar juntas de forma estable. Los experimentos se realizan con simulaciones en laboratorio, y todavía falta comprobar si el sistema funciona fuera de la Tierra. Cada prueba acerca la idea a algo real, pero aún queda camino antes de ver casas levantadas con polvo marciano.

Feed icon
elDiario.es
CC BY-NC🅭🅯🄏

Edificar en condiciones extremas - Un trabajo reciente describe una técnica donde organismos microscópicos transforman el suelo en superficies compactas sin procesos industriales, lo que reduce la necesidad de enviar materiales desde el planeta de origen Mover materiales pesados fuera de la Tierra deja de tener sentido en cuanto se calculan distancias y costes. En el caso de vivir en Marte, levantar casas obliga a pensar en el propio planeta, porque no hay forma realista de enviar toneladas de cemento o acero. Allí no hay almacenes ni fábricas, solo suelo, polvo y un entorno que desgasta cualquier estructura. Eso hace que construir no sea una cuestión de diseño, sino de supervivencia. Las casas tendrían que salir de lo que ya está allí, sin depender de envíos continuos desde la Tierra. Un grupo científico propone endurecer el terreno con ayuda de microbios Esa limitación sobre los materiales da pie a un enfoque distinto que ya se ha planteado en un estudio publicado en Frontiers in Microbiology. Un grupo de investigadores describe un método en el que bacterias transforman el suelo marciano en un material duro que sirve para levantar estructuras. El planteamiento no recurre a hormigón clásico ni a procesos industriales pesados, sino a reacciones biológicas que ocurren a temperatura ambiente. El objetivo es crear superficies sólidas a partir del propio terreno, reduciendo la necesidad de transporte desde la Tierra. El punto de partida está en el regolito marciano, el material que cubre la superficie del planeta. Ese suelo contiene sílice y hierro en abundancia, pero no tiene suficiente óxido de calcio, que es esencial para fabricar cemento como el que se usa en la Tierra. Esa ausencia obliga a buscar otra forma de unir las partículas. El regolito sí puede servir como base si se encuentra un sistema que actúe como pegamento, ya que la materia prima está ahí en grandes cantidades. El suelo marciano ofrece materia abundante pero carece de un componente básico El problema del transporte explica por qué se descartan soluciones tradicionales. Llevar materiales desde la Tierra implica un gasto enorme y una limitación clara en peso y volumen. Cada kilo cuenta en un lanzamiento, y enviar grandes cantidades para construir viviendas haría inviable cualquier misión a largo plazo. Por eso, el enfoque se centra en utilizar recursos locales, algo que se conoce como uso de recursos in situ, una idea que permite reducir costes y dependencia externa. Dentro de ese planteamiento aparece un sistema basado en dos microorganismos que trabajan juntos. Por un lado está Sporosarcina pasteurii, una bacteria que genera carbonato cálcico cuando procesa urea. Por otro, Chroococcidiopsis, una cianobacteria capaz de sobrevivir en condiciones extremas y producir oxígeno mediante fotosíntesis. La segunda crea un entorno que permite a la primera funcionar, ya que aporta oxígeno y compuestos que necesita para mantenerse activa. El mecanismo se basa en una reacción sencilla. Sporosarcina pasteurii descompone la urea, que puede obtenerse de la orina humana, y desencadena la formación de carbonato cálcico. Ese compuesto actúa como cemento natural y une las partículas del suelo marciano. A medida que se acumula, el material pasa de ser polvo suelto a una masa sólida. No hace falta calor extremo ni maquinaria pesada, solo las condiciones adecuadas para que la reacción avance. La construcción fuera de la Tierra se apoya en recursos marcianos Este sistema presenta una ventaja clara frente a otras propuestas como fundir el suelo con láser o microondas. Esos métodos requieren mucha energía, algo difícil de mantener en Marte. La biocementación, en cambio, consume hasta diez veces menos energía según los investigadores. Además, se puede integrar con robots que impriman estructuras capa a capa, usando el suelo como base y la solución bacteriana como aglutinante. La automatización juega un papel importante en este escenario. Se plantean robots con boquillas de múltiples ejes que depositan material mientras controlan su forma y resistencia. Estos sistemas podrían evaluar el terreno, ajustar la mezcla y construir de forma continua sin intervención humana directa. Ya existen herramientas similares que se han probado en misiones lunares y marcianas para estudiar el suelo y medir su comportamiento. Aun así, todo sigue en una fase inicial. Marte presenta condiciones duras, con radiación alta, temperaturas muy bajas y compuestos tóxicos en el suelo. No está claro cómo responderán estas bacterias en ese entorno ni si podrán trabajar juntas de forma estable. Los experimentos se realizan con simulaciones en laboratorio, y todavía falta comprobar si el sistema funciona fuera de la Tierra. Cada prueba acerca la idea a algo real, pero aún queda camino antes de ver casas levantadas con polvo marciano.

26 minutes

法国国际广播电台
Feed icon

美伊战争进入第四周,国际油价已飙升50%。美国国内质疑声日益高涨,认为特朗普政府未能预见开战后的经济冲击,且战争目标模糊。美国新闻网站Axios于21日引述两名知情人士的消息称,特朗普政府现已开始研拟与伊朗的和谈策略,希望伊朗能做出六项核心承诺。然而,其中部分要求,已被伊朗多次拒绝,另外,美方目前似乎仍无法确定伊朗真正的决策者究竟是谁。

Feed icon
法国国际广播电台
Attribution+

美伊战争进入第四周,国际油价已飙升50%。美国国内质疑声日益高涨,认为特朗普政府未能预见开战后的经济冲击,且战争目标模糊。美国新闻网站Axios于21日引述两名知情人士的消息称,特朗普政府现已开始研拟与伊朗的和谈策略,希望伊朗能做出六项核心承诺。然而,其中部分要求,已被伊朗多次拒绝,另外,美方目前似乎仍无法确定伊朗真正的决策者究竟是谁。

26 minutes

法國國際廣播電台
Feed icon

美伊戰爭進入第四周,國際油價已飆升50%。美國國內質疑聲日益高漲,認為特朗普政府未能預見開戰後的經濟衝擊,且戰爭目標模糊。美國新聞網站Axios於21日引述兩名知情人士的消息稱,特朗普政府現已開始研擬與伊朗的和談策略,希望伊朗能做出六項核心承諾。然而,其中部分要求,已被伊朗多次拒絕,另外,美方目前似乎仍無法確定伊朗真正的決策者究竟是誰。

Feed icon
法國國際廣播電台
Attribution+

美伊戰爭進入第四周,國際油價已飆升50%。美國國內質疑聲日益高漲,認為特朗普政府未能預見開戰後的經濟衝擊,且戰爭目標模糊。美國新聞網站Axios於21日引述兩名知情人士的消息稱,特朗普政府現已開始研擬與伊朗的和談策略,希望伊朗能做出六項核心承諾。然而,其中部分要求,已被伊朗多次拒絕,另外,美方目前似乎仍無法確定伊朗真正的決策者究竟是誰。

سەرەڕای ئەو دەنگۆیانەی کە دەڵێن مەسعود پزیشکیان ئامادەیە دەست لەکار بکێشێتەوە، بەڵام کەسانی نزیکی سەرۆکی ئێران ئەو هەواڵە ڕەت دەکەنەوە. ئەلیاس حەزرەتی، سەرۆکی ئەنجومەنی ڕاگەیاندنی دەوڵەت، ئەو هەواڵەی بە " بێ بنەما" ناوبرد کە ئۆپۆزسیۆن بەهۆی نەبوونی هەواڵەوە بەرهەمی هێناوە. خاڵی گرنگی قسەکانی حەزرەتی کە ڕۆژی شەممە لە تۆڕی کۆمەڵایەتی ئێکسدا بڵاوی کردووەتەوە ئەوەیە کە جەخت لەوە دەکاتەوە کە هەندێک کەس "خواستەکانیان لە شێوەی هەواڵدا بڵاودەکەنەوە". ئەم کاردانەوەیەی سەرۆکی ئەنجوومەنی...

Feed icon
ده‌نگی ئه‌مه‌ریکا
Public Domain

سەرەڕای ئەو دەنگۆیانەی کە دەڵێن مەسعود پزیشکیان ئامادەیە دەست لەکار بکێشێتەوە، بەڵام کەسانی نزیکی سەرۆکی ئێران ئەو هەواڵە ڕەت دەکەنەوە. ئەلیاس حەزرەتی، سەرۆکی ئەنجومەنی ڕاگەیاندنی دەوڵەت، ئەو هەواڵەی بە " بێ بنەما" ناوبرد کە ئۆپۆزسیۆن بەهۆی نەبوونی هەواڵەوە بەرهەمی هێناوە. خاڵی گرنگی قسەکانی حەزرەتی کە ڕۆژی شەممە لە تۆڕی کۆمەڵایەتی ئێکسدا بڵاوی کردووەتەوە ئەوەیە کە جەخت لەوە دەکاتەوە کە هەندێک کەس "خواستەکانیان لە شێوەی هەواڵدا بڵاودەکەنەوە". ئەم کاردانەوەیەی سەرۆکی ئەنجوومەنی...

Durante la madrugada de este domingo, falleció el exdiputado democratacristiano, Sergio Ojeda Uribe. Tenía 83 años y emfremtaba una...

Feed icon
BioBioChile
CC BY-NC🅭🅯🄏

Durante la madrugada de este domingo, falleció el exdiputado democratacristiano, Sergio Ojeda Uribe. Tenía 83 años y emfremtaba una...

Католікос-патріарх всієї Грузії, архієпископ Мцхетський і Тбіліський, митрополит Піцундський, Сухумський і Абхазький Ілія Другий помер 17 березня у віці 93 років

Feed icon
Радіо Свобода
Attribution+

Католікос-патріарх всієї Грузії, архієпископ Мцхетський і Тбіліський, митрополит Піцундський, Сухумський і Абхазький Ілія Другий помер 17 березня у віці 93 років

Среди погибших - дети

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Среди погибших - дети

Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu përsëriti se është koha që udhëheqësit e vendeve të tjera t’i bashkohen Izraelit dhe Shteteve të Bashkuara kundër Iranit, ndërsa konflikti me Teheranin përshkallëzohet, transmeton Euronews. Në deklaratat e tij, Netanyahu theksoi se ndërsa reagimi ndërkombëtar deri më tani ka qenë i përmbajtur, “disa po fillojnë të lëvizin në atë drejtim” […]

Feed icon
Portalb
CC BY🅭🅯

Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu përsëriti se është koha që udhëheqësit e vendeve të tjera t’i bashkohen Izraelit dhe Shteteve të Bashkuara kundër Iranit, ndërsa konflikti me Teheranin përshkallëzohet, transmeton Euronews. Në deklaratat e tij, Netanyahu theksoi se ndërsa reagimi ndërkombëtar deri më tani ka qenë i përmbajtur, “disa po fillojnë të lëvizin në atë drejtim” […]

Expedición - Entre los regalos destacaba una silla tibetana que el explorador conservaba durante años, convertida en recuerdo material de su estancia y asociada después a relatos posterioresLos robots ya entrenan en artes marciales y aprenden más rápido que los humanos: la ventaja está en sus sensores El acceso no estaba asegurado y cada paso dependía de la voluntad de otros. Joseph Rock avanzó hacia Muli con la sensación de que cualquier error podía dejarlo fuera o peor, atrapado sin salida en un territorio que no conocía. El viaje exigía negociar con intermediarios, cargar equipos pesados y cruzar zonas donde mandaban hombres armados. Rock entró con miedo porque sabía que no había rutas seguras ni autoridad estable. Aun así siguió adelante, consciente de que aquel aislamiento también guardaba lo que buscaba. Las crónicas de Rock alimentaron una imagen idealizada Ese avance incierto no era una sensación exagerada, porque el terreno al que entró el aventurero en 1924 funcionaba bajo reglas propias y cambiantes. Llegó a Muli como explorador de National Geographic y se encontró con un principado lamaísta aislado, gobernado con autoridad absoluta. Su trabajo no se limitó a recoger plantas, también dejó constancia de monasterios, pueblos y formas de vida en Yunnan y Sichuan. Ese conjunto de textos salió después de la región y alimentó una imagen que acabaría asentándose fuera. El lugar existía, pero lo que se contó sobre él cogió otro rumbo. El explorador asumió riesgos al moverse sin rutas seguras Las crónicas de Rock ayudaron a construir el escenario que más tarde aparecería en Horizontes perdidos, la novela de 1933 de James Hilton donde se menciona por primera vez Shangri-La. El escritor se apoyó en fuentes diversas, aunque varios estudios apuntan a esos reportajes como referencia principal. En esa obra aparecía un reino remoto, difícil de alcanzar, con monasterios sobre alturas abruptas y un poder que reunía hospitalidad con control férreo. Incluso el elogio que Rock hizo del paisaje como un “valle paradisíaco” encajaba con esa imagen que luego se popularizó. El resultado de Hilton fue un lugar imaginado que parecía real, porque realmente era real aunque su nombre no fuera ese. El gobernante reunía hospitalidad y control absoluto En Muli, ese equilibrio entre fascinación y dominio tenía un nombre propio. Xiang Cicheng Zhaba gobernaba como lama-rey y concentraba autoridad religiosa y control total del territorio. Recibía a su invitado estadounidense con banquetes y regalos mientras mantenía a campesinos encerrados en mazmorras bajo tierra. Rock lo describió como corpulento y afable en apariencia, aunque su forma de gobernar dejaba claro que nadie podía salir sin permiso. La relación entre ambos se movía entre cortesía y necesidad, ya que cada uno dependía del otro para mantener su posición. Uno conseguía mobilidad y seguridad mientras que el otro obtenía acceso a tecnología y cierta conexión con el exterior. El lama-rey concentra poder y muestra una doble cara Con el paso del tiempo, ese cruce entre el relato y la realidad dio pie a interpretaciones nuevas. Ted Vaill y Peter Kilka, cineastas y también exploradores, defendieron que el Shangri-La de Hilton podía situarse en Sichuan, cerca del monte Jambeyang, tras comparar elementos del libro con la geografía de la zona. Si eso fuera cierto las montañas Kunlun quedarían descartadas. A partir de ahí, distintos lugares en Yunnan y Sichuan empezaron a presentarse como ese destino, incluso Zhongdian adoptó oficialmente el nombre de Shangri-La en 2001. El interés turístico creció y las rutas organizadas se multiplicaron, algo que el propio Hilton no había previsto. El mito pasó a formar parte de la economía local. Los objetos recibidos simbolizaban la experiencia vivida En medio de ese intercambio inicial hubo objetos que condensaron toda esa relación. Xiang ofreció a Rock varios regalos, entre ellos un cuenco de oro, una piel de leopardo y una silla de montar tibetana. Esa silla, sin grandes adornos, tenía valor dentro del contexto local y servía tanto para desplazarse como para mostrar una buena posición. Rock la guardó durante décadas. Al principio era solo una herramienta, una pieza útil que había utilizado en ese lugar, pero con el paso del tiempo dejó de ser un objeto práctico y pasó a tener otro valor. Se convirtió en una prueba verídica de su estancia allí, algo que podía mostrar y que sostenía su propio relato. La entrada de Rock dependió de pactos frágiles A medida que esa historia se difundía, la pieza empezó a vincularse con la idea de Shangri-La en colecciones y relatos, como si ese objeto material diera forma a un lugar que muchos solo conocían por lo que se contaba. La realidad mostraba castigos duros bajo una apariencia amable Ese símbolo no se puede separar de lo que ocurría alrededor. El mismo gobernante que entregaba regalos mantenía un sistema de castigos duros y control absoluto sobre la población. Las prisiones llenas y las restricciones de movimiento formaban parte del día a día, algo que Rock observó aunque lo contara con cierta distancia. Esa tensión desmonta la idea de un paraíso tranquilo y muestra un territorio atravesado por jerarquías y violencia. La imagen ideal, según las crónicas, convivía con una realidad mucho más dura. El viaje que llevó a Rock hasta allí también explica cómo logró entrar. Había sido contratado por National Geographic y se movía con una caravana grande, cargada con cámaras, bienes de valor y obsequios para negociar su paso. Esa estrategia le permitió cruzar zonas dominadas por señores de la guerra y autoridades religiosas. El despliegue impresionó al lama-rey, que vio en él tanto una oportunidad como un visitante útil. Así se abrió la puerta a un territorio que, en aquel momento, casi nadie de fuera había alcanzado.

Feed icon
elDiario.es
CC BY-NC🅭🅯🄏

Expedición - Entre los regalos destacaba una silla tibetana que el explorador conservaba durante años, convertida en recuerdo material de su estancia y asociada después a relatos posterioresLos robots ya entrenan en artes marciales y aprenden más rápido que los humanos: la ventaja está en sus sensores El acceso no estaba asegurado y cada paso dependía de la voluntad de otros. Joseph Rock avanzó hacia Muli con la sensación de que cualquier error podía dejarlo fuera o peor, atrapado sin salida en un territorio que no conocía. El viaje exigía negociar con intermediarios, cargar equipos pesados y cruzar zonas donde mandaban hombres armados. Rock entró con miedo porque sabía que no había rutas seguras ni autoridad estable. Aun así siguió adelante, consciente de que aquel aislamiento también guardaba lo que buscaba. Las crónicas de Rock alimentaron una imagen idealizada Ese avance incierto no era una sensación exagerada, porque el terreno al que entró el aventurero en 1924 funcionaba bajo reglas propias y cambiantes. Llegó a Muli como explorador de National Geographic y se encontró con un principado lamaísta aislado, gobernado con autoridad absoluta. Su trabajo no se limitó a recoger plantas, también dejó constancia de monasterios, pueblos y formas de vida en Yunnan y Sichuan. Ese conjunto de textos salió después de la región y alimentó una imagen que acabaría asentándose fuera. El lugar existía, pero lo que se contó sobre él cogió otro rumbo. El explorador asumió riesgos al moverse sin rutas seguras Las crónicas de Rock ayudaron a construir el escenario que más tarde aparecería en Horizontes perdidos, la novela de 1933 de James Hilton donde se menciona por primera vez Shangri-La. El escritor se apoyó en fuentes diversas, aunque varios estudios apuntan a esos reportajes como referencia principal. En esa obra aparecía un reino remoto, difícil de alcanzar, con monasterios sobre alturas abruptas y un poder que reunía hospitalidad con control férreo. Incluso el elogio que Rock hizo del paisaje como un “valle paradisíaco” encajaba con esa imagen que luego se popularizó. El resultado de Hilton fue un lugar imaginado que parecía real, porque realmente era real aunque su nombre no fuera ese. El gobernante reunía hospitalidad y control absoluto En Muli, ese equilibrio entre fascinación y dominio tenía un nombre propio. Xiang Cicheng Zhaba gobernaba como lama-rey y concentraba autoridad religiosa y control total del territorio. Recibía a su invitado estadounidense con banquetes y regalos mientras mantenía a campesinos encerrados en mazmorras bajo tierra. Rock lo describió como corpulento y afable en apariencia, aunque su forma de gobernar dejaba claro que nadie podía salir sin permiso. La relación entre ambos se movía entre cortesía y necesidad, ya que cada uno dependía del otro para mantener su posición. Uno conseguía mobilidad y seguridad mientras que el otro obtenía acceso a tecnología y cierta conexión con el exterior. El lama-rey concentra poder y muestra una doble cara Con el paso del tiempo, ese cruce entre el relato y la realidad dio pie a interpretaciones nuevas. Ted Vaill y Peter Kilka, cineastas y también exploradores, defendieron que el Shangri-La de Hilton podía situarse en Sichuan, cerca del monte Jambeyang, tras comparar elementos del libro con la geografía de la zona. Si eso fuera cierto las montañas Kunlun quedarían descartadas. A partir de ahí, distintos lugares en Yunnan y Sichuan empezaron a presentarse como ese destino, incluso Zhongdian adoptó oficialmente el nombre de Shangri-La en 2001. El interés turístico creció y las rutas organizadas se multiplicaron, algo que el propio Hilton no había previsto. El mito pasó a formar parte de la economía local. Los objetos recibidos simbolizaban la experiencia vivida En medio de ese intercambio inicial hubo objetos que condensaron toda esa relación. Xiang ofreció a Rock varios regalos, entre ellos un cuenco de oro, una piel de leopardo y una silla de montar tibetana. Esa silla, sin grandes adornos, tenía valor dentro del contexto local y servía tanto para desplazarse como para mostrar una buena posición. Rock la guardó durante décadas. Al principio era solo una herramienta, una pieza útil que había utilizado en ese lugar, pero con el paso del tiempo dejó de ser un objeto práctico y pasó a tener otro valor. Se convirtió en una prueba verídica de su estancia allí, algo que podía mostrar y que sostenía su propio relato. La entrada de Rock dependió de pactos frágiles A medida que esa historia se difundía, la pieza empezó a vincularse con la idea de Shangri-La en colecciones y relatos, como si ese objeto material diera forma a un lugar que muchos solo conocían por lo que se contaba. La realidad mostraba castigos duros bajo una apariencia amable Ese símbolo no se puede separar de lo que ocurría alrededor. El mismo gobernante que entregaba regalos mantenía un sistema de castigos duros y control absoluto sobre la población. Las prisiones llenas y las restricciones de movimiento formaban parte del día a día, algo que Rock observó aunque lo contara con cierta distancia. Esa tensión desmonta la idea de un paraíso tranquilo y muestra un territorio atravesado por jerarquías y violencia. La imagen ideal, según las crónicas, convivía con una realidad mucho más dura. El viaje que llevó a Rock hasta allí también explica cómo logró entrar. Había sido contratado por National Geographic y se movía con una caravana grande, cargada con cámaras, bienes de valor y obsequios para negociar su paso. Esa estrategia le permitió cruzar zonas dominadas por señores de la guerra y autoridades religiosas. El despliegue impresionó al lama-rey, que vio en él tanto una oportunidad como un visitante útil. Así se abrió la puerta a un territorio que, en aquel momento, casi nadie de fuera había alcanzado.

Klimatske promjene snažno su pogodile Sjeverni Kivu u Kongu, prisilivši poljoprivrednike na hitnu prilagodbu metoda uzgoja kako bi preživjeli u sve nepredvidljivijim vremenskim uvjetima.

Feed icon
Global Voices
CC BY🅭🅯

Klimatske promjene snažno su pogodile Sjeverni Kivu u Kongu, prisilivši poljoprivrednike na hitnu prilagodbu metoda uzgoja kako bi preživjeli u sve nepredvidljivijim vremenskim uvjetima.

Trong bối cảnh chính quyền của tổng thống Mỹ Donald Trump đang sa lầy trong cuộc chiến với Iran và ưu tiên các biện pháp kinh tế cưỡng ép như áp đặt thuế quan, Trung Quốc tìm cách khẳng định hình ảnh hoàn toàn đối lập. Trước lãnh đạo các đại tập đoàn tham dự Diễn đàn Phát triển Trung Quốc thường niên hôm nay, 22/03/2026, ở Bắc Kinh, thủ tướng Lý Cường (Li Qiang) khẳng định Trung Quốc là « bến cảng ổn định », « điểm tựa vững chắc » và sẵn sàng mở cửa kinh tế hơn.

Feed icon
Radio France Internationale
Attribution+

Trong bối cảnh chính quyền của tổng thống Mỹ Donald Trump đang sa lầy trong cuộc chiến với Iran và ưu tiên các biện pháp kinh tế cưỡng ép như áp đặt thuế quan, Trung Quốc tìm cách khẳng định hình ảnh hoàn toàn đối lập. Trước lãnh đạo các đại tập đoàn tham dự Diễn đàn Phát triển Trung Quốc thường niên hôm nay, 22/03/2026, ở Bắc Kinh, thủ tướng Lý Cường (Li Qiang) khẳng định Trung Quốc là « bến cảng ổn định », « điểm tựa vững chắc » và sẵn sàng mở cửa kinh tế hơn.

La crisis hídrica mundial impacta de forma diferente a mujeres y niñas. Donde hay menor acceso al agua, las desigualdades se hacen más evidentes. Sin embargo son las principales responsables de recolectarla y gestionarla, al dedicar tres veces más horas que hombres y niños. Cuidan a quienes enferman por consumo insalubre de agua, pero quedan […]

Feed icon
Mongabay
CC BY-ND🅭🅯⊜

La crisis hídrica mundial impacta de forma diferente a mujeres y niñas. Donde hay menor acceso al agua, las desigualdades se hacen más evidentes. Sin embargo son las principales responsables de recolectarla y gestionarla, al dedicar tres veces más horas que hombres y niños. Cuidan a quienes enferman por consumo insalubre de agua, pero quedan […]

В Петербурге днем 22 марта резко выросло число жалоб на работу мобильного интернета, свидетельствуют данные сайта Downdetector.

Feed icon
Медуза
CC BY🅭🅯

В Петербурге днем 22 марта резко выросло число жалоб на работу мобильного интернета, свидетельствуют данные сайта Downdetector.

នៅក្នុងស្ថានការណ៍ពិភពលោកកាន់តែតានតឹង ព្រោះតែសង្គ្រាមនៅមជ្ឈិមបូព៌ា ចិនបានបង្ហាញមហិច្ឆតា ចង់បង្កើនទំនាក់ទំនងពាណិជ្ជកម្មជាមួយដៃគូវិនិយោគបរទេស។ យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មានរដ្ឋចិន នៅថ្ងៃអាទិត្យទី ២២មីនានេះ នាយករដ្ឋមន្រ្តីចិន លោក លី ឈាំង បានប្រកាស ថា ចិនមានឆន្ទៈក្នុងការពង្រីកទំហំពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិជាមួយប្រទេសដទៃ។ ដៃគូពាណិជ្ជកម្មជាមួយចិនជាច្រើនធ្លាប់បានអំពាវនាវឲ្យរដ្ឋាភិបាលក្រុងប៉េកាំង កាត់បន្ថយអតិរេកពាណិជ្ជកម្មដែលជាដើមហេតុធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ការប្រកួតប្រជែងក្នុងស្រុក។

Feed icon
វិទ្យុបារាំង​អន្តរជាតិ
Attribution+

នៅក្នុងស្ថានការណ៍ពិភពលោកកាន់តែតានតឹង ព្រោះតែសង្គ្រាមនៅមជ្ឈិមបូព៌ា ចិនបានបង្ហាញមហិច្ឆតា ចង់បង្កើនទំនាក់ទំនងពាណិជ្ជកម្មជាមួយដៃគូវិនិយោគបរទេស។ យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មានរដ្ឋចិន នៅថ្ងៃអាទិត្យទី ២២មីនានេះ នាយករដ្ឋមន្រ្តីចិន លោក លី ឈាំង បានប្រកាស ថា ចិនមានឆន្ទៈក្នុងការពង្រីកទំហំពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិជាមួយប្រទេសដទៃ។ ដៃគូពាណិជ្ជកម្មជាមួយចិនជាច្រើនធ្លាប់បានអំពាវនាវឲ្យរដ្ឋាភិបាលក្រុងប៉េកាំង កាត់បន្ថយអតិរេកពាណិជ្ជកម្មដែលជាដើមហេតុធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ការប្រកួតប្រជែងក្នុងស្រុក។

Wezareta Berevanî ya Îsraîlê roja Yeşemê ragihand ku hêzên wan Welîd Mihemed Dîb, berpirsekî payebilind ê beşa darayî ya Hemasê li Libnanê aramncgirt û ew jinav bir. Di hesaba xwe ya platforma X’ê de Yerkîneyên Berevanîya Îsraîlê dibêje, "Dîb li wezareta darayî ya navendî ya Hemasê kar dikir, karê wî veguhastina pereyan bû ji Kenara Rojava û Libnanê û welatên din bo rêxistina Hemasê." IDF dide zanîn ku her weha "Welîd Mihemed Dîb, terorîst ji Sûrîyê û Libnanê peyda dikirin." Her weha...

Feed icon
Dengê Amerîka
Public Domain

Wezareta Berevanî ya Îsraîlê roja Yeşemê ragihand ku hêzên wan Welîd Mihemed Dîb, berpirsekî payebilind ê beşa darayî ya Hemasê li Libnanê aramncgirt û ew jinav bir. Di hesaba xwe ya platforma X’ê de Yerkîneyên Berevanîya Îsraîlê dibêje, "Dîb li wezareta darayî ya navendî ya Hemasê kar dikir, karê wî veguhastina pereyan bû ji Kenara Rojava û Libnanê û welatên din bo rêxistina Hemasê." IDF dide zanîn ku her weha "Welîd Mihemed Dîb, terorîst ji Sûrîyê û Libnanê peyda dikirin." Her weha...