Canada, mwenyeji mwenza wa Kombe la Dunia la FIFA la mwaka 2026 na Marekani na Mexico, imekataa kumpa visa mchezaji wa Ghana Thomas Partey, anayetuhumiwa kwa ubakaji nchini Uingereza ambapo atafika mbele y mahakaam mnamo mwaka wa 2027. Hili lilitangazwa siku ya Ijumaa, Juni 12, na FIFA, ikithibitisha ripoti za awali kwa vyombo vya habari.

Feed icon
Radio France Internationale
Attribution+

Canada, mwenyeji mwenza wa Kombe la Dunia la FIFA la mwaka 2026 na Marekani na Mexico, imekataa kumpa visa mchezaji wa Ghana Thomas Partey, anayetuhumiwa kwa ubakaji nchini Uingereza ambapo atafika mbele y mahakaam mnamo mwaka wa 2027. Hili lilitangazwa siku ya Ijumaa, Juni 12, na FIFA, ikithibitisha ripoti za awali kwa vyombo vya habari.

Один человек погиб, еще трое пострадали

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Один человек погиб, еще трое пострадали

Один человек погиб, еще трое пострадали

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Один человек погиб, еще трое пострадали

Один человек погиб, еще трое пострадали

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Один человек погиб, еще трое пострадали

Один человек погиб, еще трое пострадали

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Один человек погиб, еще трое пострадали

La histórica salida a bolsa de SpaceX convierte a Elon Musk en la primera persona en superar el billón de dólares de patrimonio, pero también abre interrogantes sobre el poder corporativo, la concentración tecnológica y la sostenibilidad de unas valoraciones sin precedentes.

Feed icon
Mundiario
CC BY-SA🅭🅯🄎

La histórica salida a bolsa de SpaceX convierte a Elon Musk en la primera persona en superar el billón de dólares de patrimonio, pero también abre interrogantes sobre el poder corporativo, la concentración tecnológica y la sostenibilidad de unas valoraciones sin precedentes.

Зафіксовано падіння збитих дронів (уламки) на 6 локаціях

Feed icon
Радіо Свобода
Attribution+

Зафіксовано падіння збитих дронів (уламки) на 6 локаціях

Ռուսաստանի կողմից հետախուզվող մաթեմատիկոս Միխայիլ Վերբիցկին ձերբակալվել է Երևանում, հայտնում են ռուսական լրատվամիջոցները: Լրագրող Օլեգ Կաշինն առաջինն էր, որ հաղորդեց Վերբիցկու ձերբակալության մասին՝ նշելով, որ ձերբակալությունը տեղի է ունեցել «Զվարթնոց» օդանավակայանում՝ Ռուսաստանի խնդրանքով։ Նա ներկայումս գտնվում է նախնական կալանքի տակ։ 56-ամյա Միխայիլ Վերբիցկին ռուս մաթեմատիկոս, հրապարակախոս և մշակութաբան է։ Նա 1995 թվականին ավարտել է Հարվարդի համալսարանը՝ ստանալով մաթեմատիկայի դոկտորի...

Feed icon
Ազատ Եվրոպա/Ազատություն
Public Domain

Ռուսաստանի կողմից հետախուզվող մաթեմատիկոս Միխայիլ Վերբիցկին ձերբակալվել է Երևանում, հայտնում են ռուսական լրատվամիջոցները: Լրագրող Օլեգ Կաշինն առաջինն էր, որ հաղորդեց Վերբիցկու ձերբակալության մասին՝ նշելով, որ ձերբակալությունը տեղի է ունեցել «Զվարթնոց» օդանավակայանում՝ Ռուսաստանի խնդրանքով։ Նա ներկայումս գտնվում է նախնական կալանքի տակ։ 56-ամյա Միխայիլ Վերբիցկին ռուս մաթեմատիկոս, հրապարակախոս և մշակութաբան է։ Նա 1995 թվականին ավարտել է Հարվարդի համալսարանը՝ ստանալով մաթեմատիկայի դոկտորի...

Desarrollamos la metodología utilizada en el Observatorio de Medios Cívicos para desentrañar los caóticos espacios informativos y contar mejores historias, para comprender cómo se forman y se difunden las narrativas y las contranarrativas.

Feed icon
Global Voices
CC BY🅭🅯

Desarrollamos la metodología utilizada en el Observatorio de Medios Cívicos para desentrañar los caóticos espacios informativos y contar mejores historias, para comprender cómo se forman y se difunden las narrativas y las contranarrativas.

Más de 110 kilómetros de galerías subterráneas, arte rupestre, ermitas excavadas en la roca y pueblos de montaña forman uno de los espacios naturales más sorprendentes de Castilla y LeónLa cueva de cristales gigantes que se visita dentro de una mina de Almería Hay lugares que impresionan por lo que muestran a simple vista y otros que guardan lo más extraordinario bajo tierra. A menudo, los paisajes más espectaculares permanecen ocultos durante miles o incluso millones de años, modelados lentamente por el agua, la roca y el tiempo. En el norte de España existen varios ejemplos de esta naturaleza invisible, espacios donde la verdadera dimensión del paisaje solo se comprende cuando uno se adentra en sus entrañas. Uno de esos lugares se encuentra en la provincia de Burgos. Allí, entre montañas, bosques y pequeños pueblos de piedra, se extiende Ojo Guareña, uno de los sistemas subterráneos más importantes de Europa. Declarado Monumento Natural, este enclave destaca por albergar la principal red de galerías subterráneas de España, un complejo geológico que combina patrimonio natural, arqueología, historia y turismo de aventura en un mismo espacio. Uno de los grandes tesoros subterráneos de España La respuesta está precisamente bajo tierra: Ojo Guareña es un enorme complejo kárstico formado por más de 110 kilómetros de galerías conocidas, una cifra que lo convierte en la principal red subterránea de España. La propia web oficial del monumento destaca que “merece una visita para conocer la principal red de galerías subterráneas de España, con más de 110 km de longitud”. Cueva y Ermita de San Bernabé, Ojo Guareña El sistema se ha formado gracias a la acción continuada del agua sobre las rocas calizas durante millones de años. Ríos como el Guareña, el Trema o el arroyo de Villamartín han ido excavando lentamente el subsuelo hasta crear un entramado de cuevas, simas, galerías y cavidades de enormes dimensiones. Lo singular es que el relieve visible en superficie continúa bajo tierra, formando un paisaje geológico único que sigue evolucionando en la actualidad. Pero Ojo Guareña no es únicamente un fenómeno geológico. Las cavernas conservan restos arqueológicos y manifestaciones humanas que abarcan desde el Paleolítico hasta épocas recientes. La web oficial recuerda que existen muestras de arte rupestre y restos humanos repartidos por distintas cavidades, convirtiendo el lugar en uno de los yacimientos históricos más importantes del norte peninsular. La ermita excavada dentro de una cueva Uno de los espacios más visitados del conjunto es la Cueva Ermita de San Bernabé, una visita que permite acercarse al interior del sistema sin necesidad de conocimientos espeleológicos. El recorrido atraviesa aproximadamente 400 metros de galerías y permite observar de cerca las formas creadas por la disolución de la roca caliza, el proceso geológico responsable de la formación del complejo kárstico. La visita incluye además la singular ermita de San Tirso y San Bernabé, excavada directamente en la entrada de la cueva. En su interior se conservan pinturas murales datadas entre los siglos XVIII y XIX que representan milagros y episodios relacionados con el santo. También puede verse la llamada Sala del Ayuntamiento, utilizada todavía hoy para actos representativos y celebraciones tradicionales de la zona. La combinación de patrimonio natural y religioso convierte este espacio en uno de los rincones más curiosos de las cuevas de Burgos. Pocos lugares permiten contemplar una iglesia construida dentro de una cavidad natural mientras se recorren galerías modeladas durante millones de años por la acción del agua. Turismo de naturaleza en el Monumento Natural Para quienes buscan una experiencia más aventurera existe la posibilidad de visitar la Cueva Palomera, una de las principales entradas al sistema. En este caso, el recorrido se realiza mediante un espeleopaseo y requiere una condición física razonable. La cavidad no está acondicionada como una cueva turística convencional y mantiene buena parte de su aspecto natural. Cueva Palomera, Ojo Guareña La temperatura interior oscila entre los 7 y los 9 grados durante todo el año, motivo por el que la organización recomienda acudir con ropa de abrigo incluso durante el verano. Además, existen restricciones destinadas a proteger el entorno, como la prohibición de fumar, comer o realizar fotografías durante el recorrido. Por eso, para quienes buscan qué ver en Burgos más allá de sus monumentos más conocidos, Ojo Guareña ofrece una experiencia difícil de encontrar en otros puntos de España. Sus más de 110 kilómetros de galerías, sus ermitas excavadas en la roca y su condición de Monumento Natural convierten este enclave en una de las grandes joyas ocultas de Castilla y León, un lugar donde el verdadero paisaje comienza precisamente cuando desaparece la luz del exterior.

Feed icon
elDiario.es
CC BY-NC🅭🅯🄏

Más de 110 kilómetros de galerías subterráneas, arte rupestre, ermitas excavadas en la roca y pueblos de montaña forman uno de los espacios naturales más sorprendentes de Castilla y LeónLa cueva de cristales gigantes que se visita dentro de una mina de Almería Hay lugares que impresionan por lo que muestran a simple vista y otros que guardan lo más extraordinario bajo tierra. A menudo, los paisajes más espectaculares permanecen ocultos durante miles o incluso millones de años, modelados lentamente por el agua, la roca y el tiempo. En el norte de España existen varios ejemplos de esta naturaleza invisible, espacios donde la verdadera dimensión del paisaje solo se comprende cuando uno se adentra en sus entrañas. Uno de esos lugares se encuentra en la provincia de Burgos. Allí, entre montañas, bosques y pequeños pueblos de piedra, se extiende Ojo Guareña, uno de los sistemas subterráneos más importantes de Europa. Declarado Monumento Natural, este enclave destaca por albergar la principal red de galerías subterráneas de España, un complejo geológico que combina patrimonio natural, arqueología, historia y turismo de aventura en un mismo espacio. Uno de los grandes tesoros subterráneos de España La respuesta está precisamente bajo tierra: Ojo Guareña es un enorme complejo kárstico formado por más de 110 kilómetros de galerías conocidas, una cifra que lo convierte en la principal red subterránea de España. La propia web oficial del monumento destaca que “merece una visita para conocer la principal red de galerías subterráneas de España, con más de 110 km de longitud”. Cueva y Ermita de San Bernabé, Ojo Guareña El sistema se ha formado gracias a la acción continuada del agua sobre las rocas calizas durante millones de años. Ríos como el Guareña, el Trema o el arroyo de Villamartín han ido excavando lentamente el subsuelo hasta crear un entramado de cuevas, simas, galerías y cavidades de enormes dimensiones. Lo singular es que el relieve visible en superficie continúa bajo tierra, formando un paisaje geológico único que sigue evolucionando en la actualidad. Pero Ojo Guareña no es únicamente un fenómeno geológico. Las cavernas conservan restos arqueológicos y manifestaciones humanas que abarcan desde el Paleolítico hasta épocas recientes. La web oficial recuerda que existen muestras de arte rupestre y restos humanos repartidos por distintas cavidades, convirtiendo el lugar en uno de los yacimientos históricos más importantes del norte peninsular. La ermita excavada dentro de una cueva Uno de los espacios más visitados del conjunto es la Cueva Ermita de San Bernabé, una visita que permite acercarse al interior del sistema sin necesidad de conocimientos espeleológicos. El recorrido atraviesa aproximadamente 400 metros de galerías y permite observar de cerca las formas creadas por la disolución de la roca caliza, el proceso geológico responsable de la formación del complejo kárstico. La visita incluye además la singular ermita de San Tirso y San Bernabé, excavada directamente en la entrada de la cueva. En su interior se conservan pinturas murales datadas entre los siglos XVIII y XIX que representan milagros y episodios relacionados con el santo. También puede verse la llamada Sala del Ayuntamiento, utilizada todavía hoy para actos representativos y celebraciones tradicionales de la zona. La combinación de patrimonio natural y religioso convierte este espacio en uno de los rincones más curiosos de las cuevas de Burgos. Pocos lugares permiten contemplar una iglesia construida dentro de una cavidad natural mientras se recorren galerías modeladas durante millones de años por la acción del agua. Turismo de naturaleza en el Monumento Natural Para quienes buscan una experiencia más aventurera existe la posibilidad de visitar la Cueva Palomera, una de las principales entradas al sistema. En este caso, el recorrido se realiza mediante un espeleopaseo y requiere una condición física razonable. La cavidad no está acondicionada como una cueva turística convencional y mantiene buena parte de su aspecto natural. Cueva Palomera, Ojo Guareña La temperatura interior oscila entre los 7 y los 9 grados durante todo el año, motivo por el que la organización recomienda acudir con ropa de abrigo incluso durante el verano. Además, existen restricciones destinadas a proteger el entorno, como la prohibición de fumar, comer o realizar fotografías durante el recorrido. Por eso, para quienes buscan qué ver en Burgos más allá de sus monumentos más conocidos, Ojo Guareña ofrece una experiencia difícil de encontrar en otros puntos de España. Sus más de 110 kilómetros de galerías, sus ermitas excavadas en la roca y su condición de Monumento Natural convierten este enclave en una de las grandes joyas ocultas de Castilla y León, un lugar donde el verdadero paisaje comienza precisamente cuando desaparece la luz del exterior.

Kur Kazakistani nisi programin e parë në shkallë të gjerë të Azisë Qendrore për mbjelljen e reve më 17 maj, ai e quajti atë një përgjigje të teknologjisë së lartë ndaj thatësirës, mungesës së ujit dhe përshpejtimit të shkretëtirëzimit.

Feed icon
Radio Evropa e Lirë
Attribution+

Kur Kazakistani nisi programin e parë në shkallë të gjerë të Azisë Qendrore për mbjelljen e reve më 17 maj, ai e quajti atë një përgjigje të teknologjisë së lartë ndaj thatësirës, mungesës së ujit dhe përshpejtimit të shkretëtirëzimit.

«“Пилру — песни сопротивления” — общественная инициатива, цель которой — изучение, сохранение и возрождение традиции пилру, музыкального инструмента ручной работы народов региона Тераи тхару и кумхар».

Feed icon
Global Voices
CC BY🅭🅯

«“Пилру — песни сопротивления” — общественная инициатива, цель которой — изучение, сохранение и возрождение традиции пилру, музыкального инструмента ручной работы народов региона Тераи тхару и кумхар».

Местные жители отмечают, что стоимость жилья уже превысила уровень, который был до начала полномасштабной войны России против Украины

Feed icon
Радио Свобода
Attribution+

Местные жители отмечают, что стоимость жилья уже превысила уровень, который был до начала полномасштабной войны России против Украины

Нават клумбы каля дома беларусы не могуць уладкаваць самастойна без дазволу ўладаў. Каб стварыць кветнік пад вокнамі шматпавярховіка, трэба прайсці праз шэраг узгадненняў і дазволаў. А за самавольна высаджаныя кветкі можна нават атрымаць штраф. Тэма стала актуальнай вясной 2026 года: жыхары Фаніпаля хацелі азеляніць свой двор, але зрабіць гэта ім забаранілі камунальнікі. Вы ўсё ж [...]

Feed icon
Hrodna.life
Attribution+

Нават клумбы каля дома беларусы не могуць уладкаваць самастойна без дазволу ўладаў. Каб стварыць кветнік пад вокнамі шматпавярховіка, трэба прайсці праз шэраг узгадненняў і дазволаў. А за самавольна высаджаныя кветкі можна нават атрымаць штраф. Тэма стала актуальнай вясной 2026 года: жыхары Фаніпаля хацелі азеляніць свой двор, але зрабіць гэта ім забаранілі камунальнікі. Вы ўсё ж [...]

Caminar, ascender y pernoctar en las alturas: la experiencia definitiva en la Cordillera CantábricaLa desafiante ruta de los Picos de Europa que te llevará hasta un refugio a 2.000 metros de altitud Picos de Europa es un universo en sí mismo. Más de 600 kilómetros cuadrados de extensión geológica: piedra caliza moldeada por milenios de lluvia, nieve, viento y sol. No son montañas dóciles, sino una fuerza antigua y sobrecogedora. Este macizo rocoso ofrece a quien camina sus senderos una experiencia de inmersión y contemplación difícilmente comparable. Este escenario, repartido entre Asturias, Cantabria y León, es el primer parque nacional de España, declarado en 1918, y fue uno de los pioneros en la protección ambiental europea. El parque se divide en tres macizos: el Occidental o Cornión, el Central o los Urrieles y el Oriental o de Ándara. Entre sus agrestes parajes de picos elevados y desfiladeros abruptos, los albergues de montaña dejan de ser simples alojamientos para convertirse en auténticos refugios. Son los únicos lugares donde el visitante puede dormir a más de 2.000 metros de altura con la seguridad de tener un techo sobre su cabeza. Cabaña Verónica: el “ovni” del Macizo Central El entorno que se recorre en la caminata para llegar a Cabaña Verónica bien podría ser de otro planeta. Es un paraje desértico de paredes verticales talladas sobre caliza grisácea, donde las aristas afiladas del Tesorero y la Torre de Horcados Rojos eliminan cualquier rastro de vegetación. En medio de este paisaje lunar, a 2.325 metros de altura, se sitúa una estructura que rompe toda lógica montañera: una cúpula metálica brillante que parece una cápsula espacial accidentada. Ese es el refugio. Se trata de una pieza militar reciclada, la cúpula de una batería antiaérea que pertenecía a un portaaviones estadounidense. Fue instalada en Picos de Europa en 1961, cuando un ingeniero, Conrado Sentíes, y un arquitecto, Luis Puey, decidieron utilizar los restos metálicos para crear una cúpula adaptada a la alta montaña que sirviera de descanso para los caminantes de Picos de Europa. Las piezas llegaron hasta su destino, a miles de metros sobre el nivel del mar, a lomos de un caballo. Pese a su llamativo aspecto exterior, el interior de esta cápsula cuenta con lo justo. Es un ejercicio de minimalismo y supervivencia. El refugio, cuyas dimensiones no superan los 10 metros cuadrados, puede albergar a seis pernoctantes como máximo. Únicamente se puede utilizar desde Semana Santa hasta octubre. Ofrece desayunos, comidas y cenas, así como refrescos y bebidas calientes. También cuenta con un sistema de radio para emergencias. Es fundamental reservar con mucha antelación, ya que su capacidad es la más limitada de Picos. El acceso a este peculiar refugio es uno de los más transitados y espectaculares de Cantabria. El punto de partida más cercano para empezar la caminata es el teleférico de Fuente Dé, que ahorra al visitante un desnivel de más de 700 metros en apenas cuatro minutos de trayecto. Una vez en la estación superior, El Cable, a 1.823 metros, se inicia una ruta de unos seis kilómetros —unas dos horas de marcha— por una pista evidente que se interna en el macizo. El sendero, bien señalizado como parte del PR-PNPE 23, asciende de forma sostenida entre los Joyos de Lloroza hasta alcanzar la desviación final que trepa hacia el refugio. Refugio Collado Jermoso: el balcón infinito Si Cabaña Verónica es un paraje lunar, Collado Jermoso es un balcón hacia la tierra. Ubicado a 2.064 metros de altura, al suroeste del Macizo Central, este refugio descansa sobre un abismo vertical de casi mil metros. La fama de sus puestas de sol no es gratuita: desde su mirador de piedra, se puede contemplar el que posiblemente sea el atardecer más impresionante de toda la cordillera Cantábrica, incendiando valles y montañas en el horizonte. Se inauguró en 1942, después de que Diego Mella, un montañés de Castilla y León, visualizara un refugio aparentemente imposible al borde de este colosal acantilado. Jermoso ofrece una infraestructura sólida, con capacidad para dar refugio a una treintena de personas en habitaciones compartidas con literas. Cuenta con un acogedor comedor de madera, que ofrece servicio de barra, desayunos, comidas y cenas. Pernoctar en este balcón infinito tiene un coste aproximado de 18-20 euros por persona. Para llegar a Collado Jermoso, el visitante debe estar bien preparado físicamente. El acceso más icónico y directo parte del pueblo de Cordiñanes (León). Es un trayecto exigente que se abre paso a través de la conocida como Vía de la Rienda. El senderista debe superar un desnivel de 1.200 metros en una ruta de unas cuatro horas que incluye pasos aéreos tallados en la roca y canales de fuerte pendiente. Refugio de Vega de Urriellu: a los pies del gigante Situado a 1.960 metros de altitud, Vega de Urriellu descansa literalmente a los pies de la cara oeste del Picu Urriellu, el mítico Naranjo de Bulnes. Este gigante de roca, con una pared vertical de 500 metros que se pinta de naranja brillante con la última luz del día, domina un paisaje de escala sobrecogedora. Es la instalación más amplia del Parque Nacional, con capacidad para 96 plazas en literas compartidas. El refugio ofrece servicios más robustos que los anteriores: un comedor espacioso con desayunos, comidas y cenas, además de baños y agua corriente. Las duchas de agua fría dependen de la disponibilidad estacional del agua. La tarifa de pernocta ronda los 18-22 euros. Al ser el destino más emblemático y deseado de Picos de Europa, la reserva previa a través de su central online es prácticamente obligatoria durante casi todo el año. El camino más transitado para alcanzar esta vega se inicia cerca del pueblo de Sotres (Asturias). Desde el Collado de Pandébano parte un sendero de unos seis kilómetros que salva un desnivel de 900 metros en aproximadamente tres horas de marcha constante. El trayecto es un despliegue de praderías que poco a poco ceden el paso a la caliza bruta. Aunque el sendero está muy marcado, el repecho final por la Canal del Ampriu pone a prueba la resistencia. La recompensa es colosal: al girar el último recodo, la silueta imponente del Naranjo alzándose sobre el refugio ofrece uno de los momentos más catárticos de la montaña española.

Feed icon
elDiario.es
CC BY-NC🅭🅯🄏

Caminar, ascender y pernoctar en las alturas: la experiencia definitiva en la Cordillera CantábricaLa desafiante ruta de los Picos de Europa que te llevará hasta un refugio a 2.000 metros de altitud Picos de Europa es un universo en sí mismo. Más de 600 kilómetros cuadrados de extensión geológica: piedra caliza moldeada por milenios de lluvia, nieve, viento y sol. No son montañas dóciles, sino una fuerza antigua y sobrecogedora. Este macizo rocoso ofrece a quien camina sus senderos una experiencia de inmersión y contemplación difícilmente comparable. Este escenario, repartido entre Asturias, Cantabria y León, es el primer parque nacional de España, declarado en 1918, y fue uno de los pioneros en la protección ambiental europea. El parque se divide en tres macizos: el Occidental o Cornión, el Central o los Urrieles y el Oriental o de Ándara. Entre sus agrestes parajes de picos elevados y desfiladeros abruptos, los albergues de montaña dejan de ser simples alojamientos para convertirse en auténticos refugios. Son los únicos lugares donde el visitante puede dormir a más de 2.000 metros de altura con la seguridad de tener un techo sobre su cabeza. Cabaña Verónica: el “ovni” del Macizo Central El entorno que se recorre en la caminata para llegar a Cabaña Verónica bien podría ser de otro planeta. Es un paraje desértico de paredes verticales talladas sobre caliza grisácea, donde las aristas afiladas del Tesorero y la Torre de Horcados Rojos eliminan cualquier rastro de vegetación. En medio de este paisaje lunar, a 2.325 metros de altura, se sitúa una estructura que rompe toda lógica montañera: una cúpula metálica brillante que parece una cápsula espacial accidentada. Ese es el refugio. Se trata de una pieza militar reciclada, la cúpula de una batería antiaérea que pertenecía a un portaaviones estadounidense. Fue instalada en Picos de Europa en 1961, cuando un ingeniero, Conrado Sentíes, y un arquitecto, Luis Puey, decidieron utilizar los restos metálicos para crear una cúpula adaptada a la alta montaña que sirviera de descanso para los caminantes de Picos de Europa. Las piezas llegaron hasta su destino, a miles de metros sobre el nivel del mar, a lomos de un caballo. Pese a su llamativo aspecto exterior, el interior de esta cápsula cuenta con lo justo. Es un ejercicio de minimalismo y supervivencia. El refugio, cuyas dimensiones no superan los 10 metros cuadrados, puede albergar a seis pernoctantes como máximo. Únicamente se puede utilizar desde Semana Santa hasta octubre. Ofrece desayunos, comidas y cenas, así como refrescos y bebidas calientes. También cuenta con un sistema de radio para emergencias. Es fundamental reservar con mucha antelación, ya que su capacidad es la más limitada de Picos. El acceso a este peculiar refugio es uno de los más transitados y espectaculares de Cantabria. El punto de partida más cercano para empezar la caminata es el teleférico de Fuente Dé, que ahorra al visitante un desnivel de más de 700 metros en apenas cuatro minutos de trayecto. Una vez en la estación superior, El Cable, a 1.823 metros, se inicia una ruta de unos seis kilómetros —unas dos horas de marcha— por una pista evidente que se interna en el macizo. El sendero, bien señalizado como parte del PR-PNPE 23, asciende de forma sostenida entre los Joyos de Lloroza hasta alcanzar la desviación final que trepa hacia el refugio. Refugio Collado Jermoso: el balcón infinito Si Cabaña Verónica es un paraje lunar, Collado Jermoso es un balcón hacia la tierra. Ubicado a 2.064 metros de altura, al suroeste del Macizo Central, este refugio descansa sobre un abismo vertical de casi mil metros. La fama de sus puestas de sol no es gratuita: desde su mirador de piedra, se puede contemplar el que posiblemente sea el atardecer más impresionante de toda la cordillera Cantábrica, incendiando valles y montañas en el horizonte. Se inauguró en 1942, después de que Diego Mella, un montañés de Castilla y León, visualizara un refugio aparentemente imposible al borde de este colosal acantilado. Jermoso ofrece una infraestructura sólida, con capacidad para dar refugio a una treintena de personas en habitaciones compartidas con literas. Cuenta con un acogedor comedor de madera, que ofrece servicio de barra, desayunos, comidas y cenas. Pernoctar en este balcón infinito tiene un coste aproximado de 18-20 euros por persona. Para llegar a Collado Jermoso, el visitante debe estar bien preparado físicamente. El acceso más icónico y directo parte del pueblo de Cordiñanes (León). Es un trayecto exigente que se abre paso a través de la conocida como Vía de la Rienda. El senderista debe superar un desnivel de 1.200 metros en una ruta de unas cuatro horas que incluye pasos aéreos tallados en la roca y canales de fuerte pendiente. Refugio de Vega de Urriellu: a los pies del gigante Situado a 1.960 metros de altitud, Vega de Urriellu descansa literalmente a los pies de la cara oeste del Picu Urriellu, el mítico Naranjo de Bulnes. Este gigante de roca, con una pared vertical de 500 metros que se pinta de naranja brillante con la última luz del día, domina un paisaje de escala sobrecogedora. Es la instalación más amplia del Parque Nacional, con capacidad para 96 plazas en literas compartidas. El refugio ofrece servicios más robustos que los anteriores: un comedor espacioso con desayunos, comidas y cenas, además de baños y agua corriente. Las duchas de agua fría dependen de la disponibilidad estacional del agua. La tarifa de pernocta ronda los 18-22 euros. Al ser el destino más emblemático y deseado de Picos de Europa, la reserva previa a través de su central online es prácticamente obligatoria durante casi todo el año. El camino más transitado para alcanzar esta vega se inicia cerca del pueblo de Sotres (Asturias). Desde el Collado de Pandébano parte un sendero de unos seis kilómetros que salva un desnivel de 900 metros en aproximadamente tres horas de marcha constante. El trayecto es un despliegue de praderías que poco a poco ceden el paso a la caliza bruta. Aunque el sendero está muy marcado, el repecho final por la Canal del Ampriu pone a prueba la resistencia. La recompensa es colosal: al girar el último recodo, la silueta imponente del Naranjo alzándose sobre el refugio ofrece uno de los momentos más catárticos de la montaña española.

الامتحانات الرسميّة وواقع الانقسامانفجر سجال جديد، من مخلّفات الحرب الراهنة، حول الامتحانات الرسمية، بين مَن يطالب بإجرائها حفاظًا على دورها التربوي وحاجة الطلبة لامتحانات لدخول بعض الجامعات والحصول على المنح، وبين مَن يرفضها لفقدان شروط تسمح بخوض هذا الاستحقاق بشكل عادل ومتساوٍ وآمن.مسألة الامتحانات الرسمية ليست تقنية، بل باتت تمسّ بطبيعة العقد الاجتماعي الذي يؤسّس لوحدة البلاد. فمن جهة، هناك من يريد الحفاظ على الامتحانات الرسمية، معتبرًا أنّه ليس من العدل أن يدفع بعض الطلبة ثمن «حروب الآخرين على أرضهم»، وإن كان الآخرون هذه المرة من اللبنانيين. ومن جهة أخرى، هناك مَن يرى أنّ التمسّك بالامتحانات يخالف شروط المنافسة العادلة كما يعرّض الطلبة لخطر أمني، معتبراً أنّ العقد الاجتماعي يفترض أن نتمسّك بوحدة المصير في وجه الحرب وانقساماتها. السجال حول الامتحانات الرسمية هو صورة مصغّرة عن السجالات الآتية حول طبيعة العقد الاجتماعي بعد الحرب. ففي لحظة الانقسام التي نعيشها، انفجر السؤال الكامن في أيّ مجتمع سياسي، السؤال عمّا يجمع بعضنا ببعض. انفجر هذا السؤال في مناخ من التصادم الذي حوّل واقع الانقسام إلى حالة من التناقض، منذرًا بسجالات مستقبلية حول جميع جوانب هذا «المشترك». واقع الانقساملم يعد سرًا أن الانقسام السياسي والإعلامي وصل إلى ذروته في البلاد، خاصة بعد سقوط «التابوهات»، ما حرّر الخطاب السياسي من أيّ ضوابط ليفضح مدى الكره والتباعد بين اللبنانيين. ليست المرة الأولى التي ينقسم فيها اللبنانيون طائفيًا أو سياسيًا، لكنّها ربّما الأخطر في العقود الأخيرة. ففي الماضي، كان هناك «مشترك» ما، في المعاش والتجارب والحياة، يضبط حالات الانقسام أو الرغبات في التباعد. وكانت الخطابات الفئوية أقرب إلى محاولة لتقسيم واقع مشترك ممّا هي تمثيل لهذا الانقسام. كان الردّ عليها يقوم على تظهير هذا «المشترك» وتسييسه، سواء من خلال التركيز على صراعات «جامعة» أو تجارب مشتركة أو معاش واحد. لكنّنا اليوم أمام وضع مغاير. فالواقع نفسه بات مقسومًا، بين تجربتين ومعاشين يبتعدان يوميًا عن بعضهما بعضاً. فبين من يستطيع «الحفاظ» على بعض من «الطبيعية» في حياته اليومية وتقديم امتحانات رسمية والنوم في منزله وتمضية يوم على شاطئ البحر وبين من باتت هذه الأمور مستحيلة عليه، ثمّة هوّة تتسع كل يوم. وهذه الهوّة، في الحياة اليومية، تؤسس لحالة الانفصام السياسي التي نعيشها، بين من يقاوم في الجنوب ومن يفاوض في واشنطن، وبين من يريد شرب البيرة في تل أبيب ومن يريد العودة إلى بلدته. هذه المرّة، لم يعد الانقسام اللبناني على مستوى الخطاب وحسب، بل بات يؤسس لواقعين ومجتمعين وتجربتين. التكابر على هذه الحالة هو بالخطورة نفسها لمحاولة تحويل الانقسام إلى تناقض. تقسيم الواقعلم ينقسم الواقع جرّاء نفسه، أو لمجرّد انتمائنا لطوائف مختلفة. فمنذ بداية الحرب الإسرائيلية على لبنان، وهناك سياسة إسرائيلية ممنهجة لتقسيم البلاد كمدخل لعزل حزب الله وبيئته عن باقي المكوّنات. تبدأ هذه «الخطة» من التصاريح الإسرائيلية ومقاربتها للتفاوض كعلاقة بين دولتين في وجه مكوّن إرهابي، خارج عن أي سياق اجتماعي أو وطني أو طائفي. نجح خطاب «العزل» الدبلوماسي هذا لكونه قائماً على سياسة عسكرية أنتجت حالة الانقسام في الواقع. فمن خرائط الإخلاء التي رسمت تصوّراً جديداً للبلاد بين مناطق آمنة ومناطق مستهدفة، إلى سياسة الاغتيالات التي عزلت أي نازح وحوّلته إلى مصدر خطر لمن يستقبله، مرورًا بتطييف القصف وتحويل الانتماء الطائفي إلى فارق بين الحياة والموت، نجحت إسرائيل في ابتكار خارطة جديدة للبلاد. لكنّ حالة الانقسام ليست مكانية وحسب، بل هي زمانية أيضاً. فإطالة حالة النزوح، وتدمير المناطق لمنع أي عودة مستقبلية، كما الحرب على الذاكرة الشيعية في المناطق الجنوبية، حوّلت الزمان إلى مصدر انقسام. فاستمرار الحرب، بالنسبة للبعض، وما يسمى بـ«الهدنة»، بالنسبة للبعض الآخر، نجحا في خلق معاشين ومخيّلتين وذاكرتين مختلفتين، قبل أن تأتي الدعاية الإسرائيلية لكي تحوّلهما إلى تجربتين متناقضتين. تحويل الانقسام إلى تناقضهذا لا يعني أنّه ما مِن انقسام «محلي» سابق على الحرب الإسرائيلية، كما لا يعني أنّها المرّة الأولى التي نعيش فيها تجارب مختلفة في بلد مقسوم طائفيًا أصلًا. فهناك تجارب طالت مناطق أو جماعات دون غيرها، كانفجار المرفأ أو الاغتيالات أو حرب 2006، كما هناك تجربة الجنوب التاريخية ضمن الاحتلال، والتي كانت مغايرة عن تجربة سائر البلاد التي كانت تعيش آنذاك مرحلة إعادة إعمار وبناء دولة. فالانقسام أو الاختلاف ليس جديدًا. الجديد هو في غياب أي خطاب يحاول ضبط هذا الاختلاف أو تقديم رواية جامعة تديره. فالجنوب المحتلّ بقي جزءاً من المخيلة اللبنانية، حتى ولو كان واقعه مختلفاً. حتى الحرب الأهلية تمّ استيعابها في روايات جامعة، حاولت الجمع بين تناقض تجاربها في مظلومية وطنية. أمّا اليوم، فما من محاولة لتقديم خطاب جامع، حتى من باب رفع العتب. فقد استسلمت الدولة لدورها كشرطيّ ورضخت القوى التغييرية لتتحوّل إلى ذَيْل للقوى المتصارعة. وقبِل الجميع بنهائية الانقسام الجديد. في ظل غياب هذا الخطاب، انتشرت خطابات فئوية، تريد تحويل واقع الاختلاف إلى حالة من التناقض، لا خروج منها إلّا من خلال العنف. فانتشر الكلام عن الفدرالية كخروج من «مشترك» بات مكلفاً، كما توسّع الكلام عن السلام في بلاد تُحتلّ فيها يوميًّا مساحة جديدة. وقرّر البعض أنّ ثمن العيش سويًا أكبر من ثمن الاستسلام، فبدأوا يطرحون مشاريع سلام وهمية وإصلاحات في قانون التخابر مع «العدو» والتباهي برغبة زيارة إسرائيل. أمّا إعلامهم، فبات هدفه إظهار ثمن النزوح على باقي البلاد وليس ثمن الحرب، لكي يعمّق التناقض ويؤكّد أن لا عودة من حالة الانقسام التي نعيشها. بالنسبة لهؤلاء، ما من انقسام، بل تناقض. فالعيش «معهم» بات هو المشكلة، ولا حلّ إلّا من خلال الانفصال أو العزل. الانقسام الباقيالانقسام ليس وليد الحرب الأخيرة، لكنّها عمّقته إلى حدّ لم يعد يستطيع النظام السياسي استيعابه. كما أن الوحدة ليست مقدّسة، وفرض عقد اجتماعي مهترئ على بنيان مفتّت قد يُنتج مآسيَ أكبر من الحرب. لكنّ مقاربة هذا الانقسام بالخفّة الرسمية الحالية أو بعنفوان دعاة التناقض والطلاق لا تشكّل حلًا، بقدر ما تؤجج الخلافات والانقسامات. وذلك خاصةً مع السياسة الإسرائيلية الحالية التي تهدف إلى استمرار حالة من الانقسام المُشِلّ، سواء من خلال استمرار حالة من الحرب المتواصلة أو من خلال خلق مناطق «استثنائية» تفرّط بأي سيادة أو من خلال انفصام دبلوماسي يحوّل التفاوض إلى أرضية لحرب بلا أفق. قد لا نستطيع مواجهة انقسام الواقع في ظل الحرب، لكن يمكن تفادي تأجيجه، في انتظار ظروف أفضل لمواجهة سؤال العقد الاجتماعي.

Feed icon
ميغافون
CC BY-SA🅭🅯🄎

الامتحانات الرسميّة وواقع الانقسامانفجر سجال جديد، من مخلّفات الحرب الراهنة، حول الامتحانات الرسمية، بين مَن يطالب بإجرائها حفاظًا على دورها التربوي وحاجة الطلبة لامتحانات لدخول بعض الجامعات والحصول على المنح، وبين مَن يرفضها لفقدان شروط تسمح بخوض هذا الاستحقاق بشكل عادل ومتساوٍ وآمن.مسألة الامتحانات الرسمية ليست تقنية، بل باتت تمسّ بطبيعة العقد الاجتماعي الذي يؤسّس لوحدة البلاد. فمن جهة، هناك من يريد الحفاظ على الامتحانات الرسمية، معتبرًا أنّه ليس من العدل أن يدفع بعض الطلبة ثمن «حروب الآخرين على أرضهم»، وإن كان الآخرون هذه المرة من اللبنانيين. ومن جهة أخرى، هناك مَن يرى أنّ التمسّك بالامتحانات يخالف شروط المنافسة العادلة كما يعرّض الطلبة لخطر أمني، معتبراً أنّ العقد الاجتماعي يفترض أن نتمسّك بوحدة المصير في وجه الحرب وانقساماتها. السجال حول الامتحانات الرسمية هو صورة مصغّرة عن السجالات الآتية حول طبيعة العقد الاجتماعي بعد الحرب. ففي لحظة الانقسام التي نعيشها، انفجر السؤال الكامن في أيّ مجتمع سياسي، السؤال عمّا يجمع بعضنا ببعض. انفجر هذا السؤال في مناخ من التصادم الذي حوّل واقع الانقسام إلى حالة من التناقض، منذرًا بسجالات مستقبلية حول جميع جوانب هذا «المشترك». واقع الانقساملم يعد سرًا أن الانقسام السياسي والإعلامي وصل إلى ذروته في البلاد، خاصة بعد سقوط «التابوهات»، ما حرّر الخطاب السياسي من أيّ ضوابط ليفضح مدى الكره والتباعد بين اللبنانيين. ليست المرة الأولى التي ينقسم فيها اللبنانيون طائفيًا أو سياسيًا، لكنّها ربّما الأخطر في العقود الأخيرة. ففي الماضي، كان هناك «مشترك» ما، في المعاش والتجارب والحياة، يضبط حالات الانقسام أو الرغبات في التباعد. وكانت الخطابات الفئوية أقرب إلى محاولة لتقسيم واقع مشترك ممّا هي تمثيل لهذا الانقسام. كان الردّ عليها يقوم على تظهير هذا «المشترك» وتسييسه، سواء من خلال التركيز على صراعات «جامعة» أو تجارب مشتركة أو معاش واحد. لكنّنا اليوم أمام وضع مغاير. فالواقع نفسه بات مقسومًا، بين تجربتين ومعاشين يبتعدان يوميًا عن بعضهما بعضاً. فبين من يستطيع «الحفاظ» على بعض من «الطبيعية» في حياته اليومية وتقديم امتحانات رسمية والنوم في منزله وتمضية يوم على شاطئ البحر وبين من باتت هذه الأمور مستحيلة عليه، ثمّة هوّة تتسع كل يوم. وهذه الهوّة، في الحياة اليومية، تؤسس لحالة الانفصام السياسي التي نعيشها، بين من يقاوم في الجنوب ومن يفاوض في واشنطن، وبين من يريد شرب البيرة في تل أبيب ومن يريد العودة إلى بلدته. هذه المرّة، لم يعد الانقسام اللبناني على مستوى الخطاب وحسب، بل بات يؤسس لواقعين ومجتمعين وتجربتين. التكابر على هذه الحالة هو بالخطورة نفسها لمحاولة تحويل الانقسام إلى تناقض. تقسيم الواقعلم ينقسم الواقع جرّاء نفسه، أو لمجرّد انتمائنا لطوائف مختلفة. فمنذ بداية الحرب الإسرائيلية على لبنان، وهناك سياسة إسرائيلية ممنهجة لتقسيم البلاد كمدخل لعزل حزب الله وبيئته عن باقي المكوّنات. تبدأ هذه «الخطة» من التصاريح الإسرائيلية ومقاربتها للتفاوض كعلاقة بين دولتين في وجه مكوّن إرهابي، خارج عن أي سياق اجتماعي أو وطني أو طائفي. نجح خطاب «العزل» الدبلوماسي هذا لكونه قائماً على سياسة عسكرية أنتجت حالة الانقسام في الواقع. فمن خرائط الإخلاء التي رسمت تصوّراً جديداً للبلاد بين مناطق آمنة ومناطق مستهدفة، إلى سياسة الاغتيالات التي عزلت أي نازح وحوّلته إلى مصدر خطر لمن يستقبله، مرورًا بتطييف القصف وتحويل الانتماء الطائفي إلى فارق بين الحياة والموت، نجحت إسرائيل في ابتكار خارطة جديدة للبلاد. لكنّ حالة الانقسام ليست مكانية وحسب، بل هي زمانية أيضاً. فإطالة حالة النزوح، وتدمير المناطق لمنع أي عودة مستقبلية، كما الحرب على الذاكرة الشيعية في المناطق الجنوبية، حوّلت الزمان إلى مصدر انقسام. فاستمرار الحرب، بالنسبة للبعض، وما يسمى بـ«الهدنة»، بالنسبة للبعض الآخر، نجحا في خلق معاشين ومخيّلتين وذاكرتين مختلفتين، قبل أن تأتي الدعاية الإسرائيلية لكي تحوّلهما إلى تجربتين متناقضتين. تحويل الانقسام إلى تناقضهذا لا يعني أنّه ما مِن انقسام «محلي» سابق على الحرب الإسرائيلية، كما لا يعني أنّها المرّة الأولى التي نعيش فيها تجارب مختلفة في بلد مقسوم طائفيًا أصلًا. فهناك تجارب طالت مناطق أو جماعات دون غيرها، كانفجار المرفأ أو الاغتيالات أو حرب 2006، كما هناك تجربة الجنوب التاريخية ضمن الاحتلال، والتي كانت مغايرة عن تجربة سائر البلاد التي كانت تعيش آنذاك مرحلة إعادة إعمار وبناء دولة. فالانقسام أو الاختلاف ليس جديدًا. الجديد هو في غياب أي خطاب يحاول ضبط هذا الاختلاف أو تقديم رواية جامعة تديره. فالجنوب المحتلّ بقي جزءاً من المخيلة اللبنانية، حتى ولو كان واقعه مختلفاً. حتى الحرب الأهلية تمّ استيعابها في روايات جامعة، حاولت الجمع بين تناقض تجاربها في مظلومية وطنية. أمّا اليوم، فما من محاولة لتقديم خطاب جامع، حتى من باب رفع العتب. فقد استسلمت الدولة لدورها كشرطيّ ورضخت القوى التغييرية لتتحوّل إلى ذَيْل للقوى المتصارعة. وقبِل الجميع بنهائية الانقسام الجديد. في ظل غياب هذا الخطاب، انتشرت خطابات فئوية، تريد تحويل واقع الاختلاف إلى حالة من التناقض، لا خروج منها إلّا من خلال العنف. فانتشر الكلام عن الفدرالية كخروج من «مشترك» بات مكلفاً، كما توسّع الكلام عن السلام في بلاد تُحتلّ فيها يوميًّا مساحة جديدة. وقرّر البعض أنّ ثمن العيش سويًا أكبر من ثمن الاستسلام، فبدأوا يطرحون مشاريع سلام وهمية وإصلاحات في قانون التخابر مع «العدو» والتباهي برغبة زيارة إسرائيل. أمّا إعلامهم، فبات هدفه إظهار ثمن النزوح على باقي البلاد وليس ثمن الحرب، لكي يعمّق التناقض ويؤكّد أن لا عودة من حالة الانقسام التي نعيشها. بالنسبة لهؤلاء، ما من انقسام، بل تناقض. فالعيش «معهم» بات هو المشكلة، ولا حلّ إلّا من خلال الانفصال أو العزل. الانقسام الباقيالانقسام ليس وليد الحرب الأخيرة، لكنّها عمّقته إلى حدّ لم يعد يستطيع النظام السياسي استيعابه. كما أن الوحدة ليست مقدّسة، وفرض عقد اجتماعي مهترئ على بنيان مفتّت قد يُنتج مآسيَ أكبر من الحرب. لكنّ مقاربة هذا الانقسام بالخفّة الرسمية الحالية أو بعنفوان دعاة التناقض والطلاق لا تشكّل حلًا، بقدر ما تؤجج الخلافات والانقسامات. وذلك خاصةً مع السياسة الإسرائيلية الحالية التي تهدف إلى استمرار حالة من الانقسام المُشِلّ، سواء من خلال استمرار حالة من الحرب المتواصلة أو من خلال خلق مناطق «استثنائية» تفرّط بأي سيادة أو من خلال انفصام دبلوماسي يحوّل التفاوض إلى أرضية لحرب بلا أفق. قد لا نستطيع مواجهة انقسام الواقع في ظل الحرب، لكن يمكن تفادي تأجيجه، في انتظار ظروف أفضل لمواجهة سؤال العقد الاجتماعي.

La despedida del Pontífice de España ha dejado una potente postal espiritual en Canarias, tras un último contacto directo con inmigrantes en centros de acogida que ha centrado buena parte de su agenda pastoral y social.

Feed icon
Mundiario
CC BY-SA🅭🅯🄎

La despedida del Pontífice de España ha dejado una potente postal espiritual en Canarias, tras un último contacto directo con inmigrantes en centros de acogida que ha centrado buena parte de su agenda pastoral y social.

C'est une indiscrétion du Financial Times. Le fonds d'investissement Orion Critical Mineral Consortium aurait des visées sur Eramet. Le groupe minier français a enregistré une perte nette de plus de 450 millions d'euros l'année dernière et a été autorisé, fin mai, à lancer une augmentation de capital de 500 millions d'euros pour redresser sa situation financière. À qui profitera cette ouverture ?

Feed icon
Radio France Internationale
Attribution+

C'est une indiscrétion du Financial Times. Le fonds d'investissement Orion Critical Mineral Consortium aurait des visées sur Eramet. Le groupe minier français a enregistré une perte nette de plus de 450 millions d'euros l'année dernière et a été autorisé, fin mai, à lancer une augmentation de capital de 500 millions d'euros pour redresser sa situation financière. À qui profitera cette ouverture ?

25 minutes

Solidaritet
Feed icon

Forfatterne til pamfletten ”BÆREDYGTIG SIKKERHEDSPOLITIK i en forrykt verden” svarer her på Mikael Hertofts anmeldelse af deres pamflet. De insisterer på diplomati, på klimaet og på, at Vesten skal behandle Afrika med respekt Indlægget En velkommen debat – svar til Mikael Hertoft blev først udgivet på Solidaritet.

Feed icon
Solidaritet
Attribution+

Forfatterne til pamfletten ”BÆREDYGTIG SIKKERHEDSPOLITIK i en forrykt verden” svarer her på Mikael Hertofts anmeldelse af deres pamflet. De insisterer på diplomati, på klimaet og på, at Vesten skal behandle Afrika med respekt Indlægget En velkommen debat – svar til Mikael Hertoft blev først udgivet på Solidaritet.

Өтүп бараткан аптада АКШ, Мексика жана Канадада футбол боюнча Дүйнө чемпионаты башталды. Чемпионатка катышып жаткан Иран жана Жакынкы Чыгыштагы кырдаал. Кыргызстанда коопсуздук кызматынын мурдагы төрагасы Камчыбек Ташиев баштаган сегиз кишинин соту ачык өтмөй болду.

Feed icon
Азаттык үналгысы
Attribution+

Өтүп бараткан аптада АКШ, Мексика жана Канадада футбол боюнча Дүйнө чемпионаты башталды. Чемпионатка катышып жаткан Иран жана Жакынкы Чыгыштагы кырдаал. Кыргызстанда коопсуздук кызматынын мурдагы төрагасы Камчыбек Ташиев баштаган сегиз кишинин соту ачык өтмөй болду.