Batzuetan sentitzen dut gauza pilo bat dudala esateko, baina ia bat ere ez dela benetan garrantzitsua. Hitzak pilatzen zaizkit, edozein unetan lehertuko balira bezala, baina antolatzen saiatzen naizenean, txikiegiak dirudite oraindik ez dakidan guztiaren aurrean. Onerako zein txarrerako, txikitatik gustuko izan dut nire ingurukoaz hitz egitea: gustatzen zitzaidanaz, bidegabea iruditzen zitzaidanaz edo klasean ikasitakoaz. Edozein gauza aipatzeko modukoa zen, eta edozein aurkikuntzak kontatua izatea merezi zuen.
Zortzi urte dituzunean, hori guztia begi onekin ikusten da. Are gehiago, samurtasuna ere sentiaraz dezake. Jakin-mina ospatzen da, bat-batekotasuna miresten da eta edozer partekatzearen ilusioa maitasunez besarkatzen da. Hamasei urterekin, ordea, gauzak aldatu egiten dira: badirudi ideiak oso argi dituzula, eta pentsatzen duzun guztia buru-belarri defendatzen duzula. Badago ausarkeriaraino iristen den segurtasun moduko bat: pentsatzen duzuna egia ez bada ere, gutxienez egiatik oso gertu dagoela sinestea.
Mundua hain handia eta konplexua denean, eta ezagutza hain zabala denean, ozen zerbait esaten saiatzeak harropuzkeriaren seinale dirudi
Orain, aldiz, ez dut uste behar beste dakidanik ezertaz hitz egiteko. Esaten dudan esaldi bakoitzak, idazten dudan edozerk edo defendatzen saiatzen naizen ideiaren batek, lehenago edo geroago, nire buruan agertzen den hitz berarekin topo egiten du: listilla. Mundua hain handia eta konplexua denean, eta ezagutza hain zabala denean, ozen zerbait esaten saiatzeak harropuzkeriaren seinale dirudi; iritzia ematea erabat ziur dutenentzat gordetako pribilegio bat da, eta, ni, bitartean, zalantzen artean galduta nago.
Ez naiz aditua ezertan, eta litekeena da inoiz ez izatea. Nire ideiak eta sinesmenak inguratzen nauten zatitxo desberdinetatik eraikita daude: irakurritako liburuetatik, elkarrizketa solteetatik, edo ikusi eta bizi izan dudan horretatik. Eta, hala ere, noizean behin, nahiko ezjakina naiz (edo, agian, nahiko humanoa) zerbait baliotsua esateko daukadala sinisteko. Orduan ematen diot neure buruari listilla izateko kapritxo txiki hori. Eta ez da inola ere arrazoia dudala uste dudalako, baizik eta beti isilik egoteak ere ez nauelako ezer ikastera gehiago hurbiltzen.
Baina jada ez dut zortzi urteko neska baten samurtasuna sorrarazten, ezta hamasei urterekin nuen segurtasuna erakusten ere. Orain hasten naiz konturatzen zenbat gauza ez dakidan, eta kontzientzia hori zeharo pisutsua den zama bihurtzen da. Dagoeneko, hitz egitea ez da keinu errugabe bat; pixkanaka-pixkanaka ardura baten itxura hartzen du. Esaten dudanak edonorengana irits daitekeela pentsatzeak, oker egon naitekeela jakiteak, edo nigan jarritako espektatibak ez betetzeak, hitzak beste modu batean neurtzera behartzen nau. Askotan, horrek zalantza gehiago sortzen ditu esateko gogoa baino.
Eta, hala ere, isiltasuna ere bada deserosoa. Ez esateak ez du mundua duinago bihurtuko, ezta norbera jakintsuago ere. Oraindik ere hitzak pilatzen zaizkit, noski. Batzuk agian soberan egongo dira, beste batzuk gaizki esanda, eta askok ez dute inora eramango. Baina noizean behin, listilla bat izatera ausartzen naiz berriz ere: ez egia handiak aldarrikatzeko, baizik eta nire buruari oraindik pentsatzen jarraitzen dudala erakusteko. Batzuetan hori bera da dudan ziurtasun bakarra.
Izaro Brea Ledesma
