Martxoak 22, igandea. Asteburu luzearen ondoren, etxean.
Martxoaren 19an abiatu zen Atharratzetik Bilbora 24. Korrika, milaka euskaltzalek egin dugu asteburua Xiberoa aldetik. Korrikaren hasiera aitzakiatzat hartuta, Euskal Herri osoko lagunek egin dugu topo eguzki izpi artean. Atharratze, Maule, Donapaleu herri arteko kilometroen parte izan gara. Kakueta, Holtzarteko Zubia eta Orhi izan dira gure jomugak eta, nola ez, Larraineko maskaradetan ere arrastoa jaso dugu. Aitzakia ala ez, lekutu dugu Xiberoa, erreparatu diogu bertako egoerari, herri txikiek duten euskal gazte bultzadari. Poztasuna eta harrotasuna sentitzen dut herri hauetako kaleetan barrena Iparraldeko hizkera entzuteaz, belaunaldiz belaunaldi baldintza eta erronken aurrean mantendu den hizkuntza eta tradizioari. Gazte zein zahar aho batez euskal kanta zaharrak bizirik irauten dutela sentitzeak. Nolako inbidia. Bakarrik etorri naiz oraingoan asteburu luzea igarotzera Xiberoara, koloretako frontoi artean pasa ditut egunak.
Hau irakurri nuen herri txiki bateko eskolako atarian: “Eskola publikoan ere euskararen alde”. Hausnarketaren oso zale naizen horretan ere, hausnartzen dut egunero gure hezkuntza sistemaz. Nekez egituratuko dugu Euskal Herriko hezkuntza sistema bat arrotz-lekuak lekutu gabe, testuinguruak aztertzen ez baditugu eta euskal herritar gisa tokian tokiko errealitateak ulertzen ez baditugu. “Eskola publikoan ere euskararen alde” leloak josten jarraitzen duen eta jarraitu beharko lukeen sare bat egon badagoela erakusten du. Euskara eta euskal kultura jaso, birmoldatu eta gizarteratzean baitago gakoa. Hautatu dezagun gure egunerokoan eta saretu gaitezen hezkuntza-sistema duin eta propio baten aldeko borrokan.
Antza, milaka euskaltzalek edo behintzat nik Iparraldeko herri izenei leku eta toki bat ezarri diet, mapa eta mugetatik harago.
Martxoak 24, asteartea. Mintegi bilera osteko kafean.
Mintegi bilera izan dugu. Eremukako lanketaz, diziplinartekotasunaz eta Hezkuntza Berrikuntzaren gaiekin solasean jarraitu dugu. Giza eta Gizarte Zientziak berritzaileak izateko, ezinbestean, ikasleak ezagutzak barneratzeko moduak birplanteatzen hasi beharko ginateke. Horrek esan nahi du irakaskuntza transmisioaren mugak gainditu eta ikaskuntza aktibo, parte-hartzaile eta esanguratsuagoa sustatu behar dela. Hitz potolo hauek, ikaskuntza-prozesu berritzaileetan sostengatzen dira. Eta hala egiten dugula esango nuke.
Sarritan hezkuntza berritzailearen inguruan hitz egiten da, baina zer da benetan berritzailea izatea? Berritzailea ez da ikasgelan punta-puntako teknologia izatea, nahiz eta instituzio zein irakasle asko horretan errotuta egon. Ez dago berrikuntza eredu bakarra, hezkuntza ez baita zerbait estatikoa. Izan ere, zentro batean berritzailea izan dena ez da zertan beste batean ere hala izan, testuinguruak eta beharrek ez baitute zertan berdinak izan.
Hezkuntza berritzailea hezkuntza bera ulertzeko modu bat da. Berrikuntza ez da arbela analogikoak pantaila batzuekin ordezkatzea, edo erdi-bideko sasi saiakera isolatuak proposatzea norabidetze pedagogikorik gabe. Berrikuntza osotasun baten parte ulertu behar dugu, ikuspegi koherente bat, hezkuntzarekiko jarrera bat. Hezkuntza berritzailea sinismen propio bat da, ikaskuntza prozesua etengabeko eraikuntza gisa ulertzen eta harrotasunez ikasgelan defendatzen dituzten irakasle-ikertzaile konbentzituak. Eta hala egiten dugula esango nuke.
Martxoak 26, osteguna. Historiako irakasgaia amaitu ondoren.
“Denona bada ez da inorena”.
1. batxilergoan historia garaikideko irakaslea naiz. Aurreko asteburuan etxean aurreratzeko Industrializazioaren inguruko aurkezpen bat eta txosten bat eskatu nizkien ikasleei. Nire harridurarako, ikusi eta irakurri behar izan nituen lanek ez zituzten betetzen inondik inora 16-17 urteko nerabe batengandik aurresuposatu nitzakeen gutxienekoak: aurkezpenetan, lotsatuta, ikasi gabeko diskurtsoekin eta euskarri desegokiekin; eta txostenari dagokionez, egitura eta kontzeptualizazio sinplea, akats ortografikoak eta AAren sinadura.
Nola ebaluatu behar dut nik lan hau? Nire ardura da hori erakustea? Noren ardura da bestela? Ez litzateke denona izan behar? Edo nik ere pilota beste bati pasa behar diot? Baina ez dute nire aurreko guztiek hori egin?
Hezkuntza komunitatean, ikasleek etapa bat bukatzean izan behar dituzten gaitasunei irteera profila deitzen diogu. Eta profil hori, curriculumean, funtsezko konpetentzietan dago jasota. Definizioz, irakasle orok dugu konpetentzia edo gaitasun horiek transmititzeko ardura, baina, hori nola gelaratzen da? Izatez, irakasgai bakoitzak konpetentzia espezifiko batzuk ditu, funtsezkoak diren horiek lantzeko. Baina errealitatean, funtsezkoak guztiz disipatzen dira. Denonak dira, baina ez dira inorenak.
Martxoak 27, ostirala. Azken saiora sartu aurretik.
Azken ordutxoa.
Huheziko Bigarren Hezkuntza Masterreko Giza eta Gizarte Zientzietako (dual) taldea
