Isobella deitutako belaontzian joango nintzela erran zidatenean, barkura sartu, timoia ukitu eta ekintza honetako nire barkutxoaz gain, bigarren etxea izaten ari denari begira geratu nintzen. Berarekin joanen nintzela erran nion eta besarkada estu bat eman nion. Konfiantza eman zidan euskarak eta, baita ere, nire aitarekin militatu izanak, egun autobus geltoki hori dagoen lekuan Sanferminetako bokata-txandak egiten. Militantzian ideia politikoen arabera segregatzen gara baina, hitzetan geratzen diren desadostasunetan baino gehiago, pentsatu beharko genuke pertsona horiek egin dutena eta pertsona horien ondoan egon nahi ote dugun. Nik hemen egon nahi dut eta berarekin.
Barkuan beste lau kide ditugu: espainolez solastatzen duen Suitzako kapitaina, makina, bilera eta Hatortxuetako bigilantzia txanda absurdoez paso egiten duena baina, serio jarri behar denean, txorradarik ez. Palestinako kide bat dugu, komunikazioa zaila da, ingelesez ulertzeko zero ahalegin egingo nuela erran nuen arren, berarekin pixka bat egiten dut eta bere Gazako amatxiren etxea zutik dela ulertu diot. Zalantzak eta beldurrak maizegi sortzen zaizkidanean, bere ondoan jartzen naiz ezer esan gabe, bere mina nire eginez. Malaiar bat eta Irlandes bat batu ziren Siziliako portuan; ingelesez solastatzen dute nirekin eta nik beraiei “gud fandango” edo euskaraz erantzuten diet eta bueltan irri egiten dute beti.
Hamalau metro luze eta sei metro zabal duen espazio batean bizi gara: sukalde-egongela eta kapitainaren logela den lau bider lauko gela bat, kanpoko timoi ondoko bankuak, metro karratu bateko bi komun eta dena ohe diren bi gelatxo. Gurean, zapaldu daitekeen metro karratuko gunearen inguruan hiru ohatze daude. Bata dezentea, bertzea gorputz erdia armairu baten barrenean sartzen dena eta, nire gaineko literan, zilborretik sabaira hamabi zentimetroko tartea duena. Hona hemen gure gizartearen eritasunaren eta genozidio honen arazoetako bat; gure zilborrak eta gure zilborretara begira egotea.
Norberaren zilborrera begiratzeak, besteen min kolektiboekin lotzeko behar du izan; zure zilbor-heste ebakian ni-ni-ni besterik ez duzu topatuko
Ederki bizi gara aberatsen ogi apurrekin eta agintariek badakite borrokak beraien estatuetatik urruntzen baditugu, jendearen inplikazioa ere urruna dela. Espainiako Gobernua kontent da sionismoaren aurka manifa baketsuekin egiten bada eta, noski, nahiago ditut manifa horiek jendea sofan botata egotea baino. Are gehiago, ekintza honetan nagoen bitartean, edozein keinuk aurrera segitzeko beharrezkoa den indarra ematen dit baina, hala ere, nahikoa ez dela pentsatzen jarraitzen dut. Ni edo gu zuen kontra beharko zukeen, haiek oso urrun daude eta zailagoa da harriekin iristea. Palestinako borroka Palestinan da eta, horregatik, sinbolikoki bada ere, hurbiltzen saiatzen gara.
Flotillan zilborra jartzen dugunokin enpatizatzea errazagoa da, Gazan lagunik ez dugulako; aldiz, Gazako edozein biztanlek gure Mediterraneoko turismoaren truke aldatuko luke bere bizitza bonbardatua. Norberaren zilborrera begiratzeak, besteen min kolektiboekin lotzeko behar du izan; zure zilbor-heste ebakian ni-ni-ni besterik ez duzu topatuko. Nigan pentsatzen badut, etxera bueltatuko nintzateke oraintxe bertan; gure gorputzak hemendik alde egiteko edozein arrazoi bilatzen du eta atxiloketa batek antolakuntza erabat urratzen du. Gurean ere, ederki aldatu zen militatzeko modua, duela ez hainbesteko Euskal Herriko sarekada horien ondotik. Flotilla erdia bi egunez kontainer batzuetan bahitzeak eta bi kide torturatu eta Israelera eramateak, besteak izutzeko helburua du, beldurrak, zalantzak… eta nire etxe izan direnak beren etxeetara bueltatzea ere ekarri du.
Anaiari hau azaltzea gogorra egin zait, baina nik aurrera egingo dut, antolakuntzatik ekintza bertan behera geratzen den arte, ni atxilotu arte, armada bat gu defendatzera etortzen den arte, heriotza bat tarteko egon arte edo Amerikako Estatu Batuek gerra nuklearra hasi arte. Denek ez jarraitzea erabakiko bagenu, ez zen ekintzarik egonen; denak itsasontzietan edo karriketan egonen bagina, ez zen genozidiorik egonen. Ez da ni eta ez da Gaza ere, hau boterearen kontrako erresistentzia da, eta hor egon nahi dut. Jarraitzen dugu, bahiketaren ondotik etxera bueltatu eta bueltatu ez direnen indarrez, nire etxetik (ez naiz Lepameaz bakarrik ari) bidaltzen didaten indarrez eta Haithamen amatxiren Gazako etxera heltzeko desioaren indarrez.
